Он гоҳ фаришта ба онҳо гуфт: «Натарсед, зеро инак, ман ба шумо хушхабари шодии бузургро меорам, ки барои ҳамаи одамон хоҳад буд. Зеро имрӯз дар шаҳри Довуд барои шумо Наҷотдиҳандае таваллуд шудааст, ки Масеҳ Худованд аст». (Луқо 2:10–11)
Хушхабаре, ки фаришта ба чӯпонон овард, барои ҳамаи одамон шодии бузургро меовард. Он шодии бузургро меорад, зеро ин эълон аст, ки Худо Наҷотдиҳандаро барои наҷот додани гуноҳкорон фиристод. Ин хабари аҷиб шодиеро ба вуҷуд меорад, ки «баённашаванда ва пур аз ҷалол» аст (1 Петрус 1:8).
Ҷолиб аст, ки шодӣ на танҳо дар таваллуди Исо эълон шуд — он таваллуди Ӯро иҳота карда буд. Пеш аз таваллуди Ӯ, Марям ба Элизабет, ки аз Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳомиладор буд, ташриф овард. Вақте ки Марям ба ҳуҷра даромад, кӯдак дар батни Элизабет аз шодӣ ҷаҳид (Луқо 1:44). Худи Марям суруди шодӣ хонд ва гуфт, «Ҷони ман Худовандро бузург медонад, ва рӯҳи ман дар Худои Наҷотдиҳандаи ман шодӣ кард» (Луқо 1:46–47).
Баъдтар, мардони хирадманд аз Шарқ ситораро то ҷое, ки кӯдаки хурдсол буд, пайравӣ карданд. «Вақте ки онҳо ситораро диданд, бо шодии бениҳоят бузург шодӣ карданд» (Матто 2:10). Таваллуди Худованд Исо ба ҳамаи онҳое, ки Ӯро қабул карданд ва ҳузури Ӯро дар ҳаёти худ ҷустанд, шодӣ овард.
Ин ҷаҳон аз шодии ҳақиқӣ маҳрум аст, зеро он Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда рад кардааст. Одамон кӯшиш мекунанд, ки шодии ҳақиқиро бо хушбахтии сунъӣ ва муваққатӣ иваз кунанд. Аммо барои ҳамаи онҳое, ки Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи ҷаҳон — дар ҳақиқат, ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул мекунанд — Ӯ шодии ҳақиқӣ медиҳад. Исо гуфт: «Ин чизҳоро Ман ба шумо гуфтам, то шодии Ман дар шумо боқӣ монад, ва шодии шумо комил бошад» (Юҳанно 15:11).
Калимаҳои шодӣ ва шодӣ кардан дар Аҳди Ҷадид беш аз 130 маротиба пайдо мешаванд, ки ба мо хотиррасон мекунанд, ки Инҷил паёми шодӣ аст ва ҳаёти масеҳӣ бояд таҷрибаи шодӣ бошад. Шодӣ аз шинохтани Худованд Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи шумо меояд. Рӯҳи Муқаддас ин шодиро дар дохили имондор ба вуҷуд меорад (Ғалотиён 5:22). Гарчанде ки азобҳо аз берун оянд, фаровонии шодӣ метавонад аз дарун ҷорӣ шавад (1 Таслӯникиён 1:6).
Исо дуо кард: «то шодии Ман дар онҳо комил бошад» (Юҳанно 17:13). Ин шодӣ меваи ҳаёти Масеҳ дар шумост, «зеро Малакути Худо хӯрдан ва нӯшидан нест, балки адолат, сулҳ ва шодӣ дар Рӯҳи Муқаддас аст» (Румиён 14:17).
Лавозимот барои имрӯз:
Шодии Худованд бояд ба ҳаёти мо дохил шавад, ба мо имон ва умеди шодӣ бахшад, ҳатто дар озмоишҳо (Румиён 5:1–5), ва ба мо имкон диҳад, ки «Ҳамеша дар Худованд шодӣ кунед» (Филиппиён 4:4).
