Забур 119 дарозтарин забур дар китоби Забур ва инчунин дарозтарин боб дар Библия мебошад. Ва мутаассифона, бо ин сабабҳо бисёриҳо мегӯянд, ки он ҳамчунин аз ҳама бештар нодида гирифта шудааст. Аммо чанд чиз дар бораи Забур 119 нишон медиҳад, ки Худо дар ҳақиқат мехоҳад, ки мо ба он диққати махсус диҳем.
Аввалан, он як забури ҳикмат ҳисобида мешавад, яъне тамаркузи он ба ҳикмати Худост, чизе ки ҳар як масеҳӣ бояд орзу кунад. Дуюм, қариб ҳамаи 176 ояти он ба мо дар бораи аҳамияти Каломи Худо дар ҳаёти мо нақл мекунанд. Сеюм, он дар формати акростикии хеле сохторӣ навишта шудааст, ки аз ҷониби нависандагони ибрӣ барои осон кардани ёдгирӣ истифода мешуд. Ба ибораи дигар, гӯё Худо мегӯяд: «Агар шумо ҳикмати Маро дар ҳаёти худ хоҳед, паёми ин забурро як қисми ҳаёти худ гардонед.»
Ҳарчанд он 10 калимаи гуногунро барои тавсифи Каломи Худо истифода мебарад, Забур 119 на танҳо як феҳристи изҳороти иттилоотӣ дар бораи ҷанбаҳои гуногуни Каломи Худост. Қариб ҳар як оят дорои татбиқи шахсӣ, мушаххас ва хеле амалии Каломи Худо ба ҳаёти нависанда мебошад.
Оё ин танҳо роҳи нависанда барои ҷолибтар кардани забури худ аст? Ман фикр мекунам, ки ин аз ин ҳам бештар аст. Худо на танҳо мехоҳад, ки мо Каломи Ӯро бишнавем, бихонем ва омӯзем (Яъқуб 1:22-25). Ӯ дар ҳақиқат мехоҳад, ки мо онро дӯст дорем, бо он зиндагӣ кунем ва ҳар соати ҳар рӯз имкониятҳои мубодилаи онро ҷустуҷӯ кунем – ё 24/7, чунон ки мо имрӯз мегӯем. Пас, чӣ тавр мо ин роҳро оғоз мекунем? Худи забурнавис ба мо мегӯяд, ки ин тавассути мулоҳиза дар бораи роҳҳои худ (ояти 59), тавассути мулоҳиза дар бораи Каломи Худо (ояти 97) ва тавассути дарк кардани он, ки он дар ҳақиқат «чароғест барои пойҳои ман ва нурест барои роҳи ман» (ояти 105) ба даст меояд. Умедворем, ки хусусиятҳои ин моҳ ба шумо дар ин кор кӯмак хоҳанд кард.
