Ӯ барои ҳама мурд, то онҳое, ки зиндагӣ мекунанд, дигар барои худ зиндагӣ накунанд, балки барои Ӯ, ки барои онҳо мурд ва аз нав эҳё шуд, зиндагӣ кунанд.
- – 2 Қӯринтиён 5:15
Оё шумо ягон бор дар бораи саволи «Ман чаро ин ҷо ҳастам?» фикр кардаед? Ман дар бораи раванди таваллуд сухан намегӯям, балки дар бораи чизе, ки аз ҷанбаҳои ҷисмонии вуруди шумо ба ин зиндагӣ хеле амиқтар аст.
Оё шумо медонед, ки чаро ин ҷо ҳастед? Агар не, ман боварӣ дорам, ки Худо ба ман ин имкониятро додааст, то ба шумо бигӯям, ки шумо барои ҷалоли Ӯ офарида шудаед. Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ҳар коре, ки мекунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед» (1 Қӯринтиён 10:31 NKJV). Он инчунин ба шумо мегӯяд, ки Ӯ «парастандагонро меҷӯяд, то Ӯро парастиш кунанд» (Юҳанно 4:23).
Барои худ зиндагӣ кардан зиндагӣ кардан нест барои ҷалоли Худо. Агар шумо барои худ зиндагӣ кунед, шумо иродаи худро ба ҷои иродаи Худо иҷро мекунед, ва ин дар ҳақиқат гуноҳ аст – итоат накардан ба қонуни Худо (1 Юҳанно 3:4). Исо гуфт: «Падари Ман аз ин ҷалол меёбад, ки шумо меваи бисёр меоваред» (Юҳанно 15:8).
Мева дар ин ҷо ҳаётеро ифода мекунад, ки барои ҷалоли Худо зиндагӣ карда шудааст. Агар шумо дарахти себ шинонда бошед ва он ҳеҷ гоҳ себ наоварда бошад, шояд шумо васваса шавед, ки онро буред, дуруст? Пас, агар шумо барои Худо мева наоваред, рӯзе шумо бояд дар ин бора ба Ӯ ҷавоб диҳед.
Исо гуфт: «Ғизои Ман (ҳадафи ҳаёт) иҷро кардани иродаи Ӯст, ки Маро фиристод» (Юҳанно 4:34). Ӯ ҳамеша иродаи Худоро иҷро мекард; ин муҳимтарин чиз дар ҳаёти Ӯ буд. Оё ин барои шумо муҳим аст? Оё шумо Китоби Муқаддасро бо дуо хондаед, то бифаҳмед, ки иродаи Худо барои шумо чист? Агар не, пас маълум аст, ки шумо барои иҷро кардани иродаи худ зиндагӣ мекунед, на барои ҷалоли Худо.
Дар Китоби Муқаддас мо мехонем ҳукми Худо дар бораи мо: «Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке аз мо ба роҳи худ рафт» (Ишаъё 53:6). Мо «дар гуноҳҳо ва ҷиноятҳо мурда будем ... хоҳишҳои ҷисм ва ақлро иҷро мекардем ва табиатан фарзандони хашм будем» (Эфсӯсиён 2:1,3). «Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, аммо баъд аз ин доварӣ» (Ибриён 9:27).
Дар асл, шумо наметавонед барои ҷалоли Худо зиндагӣ кунед, то даме ки аз Ӯ ҳаёти нав нагиред. Исо гуфт: «Шумо бояд аз нав таваллуд шавед» (Юҳанно 3:7). Ӯ минбаъд шарҳ медиҳад, ки роҳи аз нав таваллуд шудан ин бовар кардан (эътимод кардан) ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи шумост. Худо ҷаҳонро, аз ҷумла шуморо, чунон дӯст дошт, ки Писари маҳбуби Худро ба ин ҷаҳон фиристод, то барои гуноҳҳои шумо ва ман дар салиб бимирад. Ӯ дафн шуд ва аз мурдагон эҳё шуд (1 Қӯринтиён 15:4) ва ҳоло дар дасти рости Худо дар осмон аст, Наҷотдиҳандаи зинда барои ҷаҳони гунаҳкорони ниёзманд. Ӯ мехоҳад Наҷотдиҳандаи шумо низ бошад. Ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод кунед ва шумо фарзанди Ӯ хоҳед шуд, ки аз нав ба оилаи Ӯ таваллуд шудаед.
Худо ба фарзандони худ ҳама чизеро, ки барои зиндагӣ кардан барои ҷалоли Ӯ лозим аст, медиҳад. Ӯ ба мо Каломи Худро, Китоби Муқаддасро медиҳад, то ба мо нишон диҳад, ки чӣ тавр зиндагӣ кунем. Ӯ ба мо Рӯҳи Муқаддасро медиҳад, то дар мо зиндагӣ кунад ва моро дар тӯли ҳаёт роҳнамоӣ кунад ва ба мо дар фаҳмидани Каломи Ӯ кӯмак кунад. Худованд Исо муносибати моро бо Худо нигоҳ медорад ва Ӯ маркази дилҳои мо мегардад.
Ин аст, ки чаро Худо шуморо офаридааст. Ин аст, ки чаро шумо ин ҷо ҳастед. Аммо агар шумо ба Худо бо роҳи Ӯ наоед, шумо ҳадафи аслии ҳаёти худро аз даст медиҳед!
