«Аммо вақте ки Худо, ки маро аз батни модарам ҷудо кард ва маро ба воситаи файзи Худ даъват кард, писари Худро дар ман ошкор карданро писандид, то ки ман Ӯро дар байни халқҳо мавъиза кунам…» Ғалотиён 1:15–16
Тавре ки мо дар тамоми Каломи Худо дидем, лаҳзаҳои «Аммо Худо» дар Навиштаҳо дар ҳаёти одамон тафовут эҷод мекунанд. Нӯҳ, Иброҳим, Юсуф, Довуд, Забурнавис, Юнус, Наҳемё, Дониёл ва бисёри дигарон ҳаёти худро аз сабаби «Аммо Худо» тағйир доданд. Павлус фарқ надошт. Вақте ки ӯ ҳамчун Шоул аз Тарсус маълум буд — таҳдидҳо мекард ва онҳоро иҷро мекард — ҳаёти ӯ дар роҳ ба Димишқ абадӣ тағйир ёфт (Аъмол 9).
Вақте ки Павлус дар бораи даъвати худ ҳамчун ҳавворӣ мулоҳиза мекард, ӯ дарк кард, ки Худо аз аввал нақшае барои ҳаёти ӯ дошт. Павлус иқрор шуд,
«Гарчанде ки ман қаблан куфргузор, таъқибкунанда ва одами бешарм будам; аммо ман раҳмат ёфтам, зеро ки онро аз рӯи ҷаҳолат дар беимонӣ кардам. Ва файзи Худованди мо бениҳоят фаровон буд, бо имон ва муҳаббате, ки дар Исои Масеҳ аст» (1 Тимотиюс 1:13–14).Дар ояти имрӯза, Павлус эътироф мекунад, ки лаҳзаи «Аммо Худо»-и ӯ хеле пеш аз таваллудаш оғоз шуда буд — ва ҳадафи он ошкор кардани Писари Худо дар ӯ ва тавассути ӯ буд. Мо метавонем бигӯем, ки ин ҳадафи ниҳоии ҳар як «Аммо Худо» аст.
Петрус ҳамин ҳақиқатро ба таври дигар баён кард: Як вақт шумо халқ набудед, аммо ҳоло шумо халқи Худо ҳастед; як вақт шумо раҳмат наёфта будед, аммо ҳоло шумо раҳмат ёфтаед (1 Петрус 2:10). Ва ин барои он аст, ки шумо аълои Ӯро, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷиби Худ даъват кардааст, эълон кунед (1 Петрус 2:9).
Лаҳзаҳои «Аммо Худо» дар Навиштаҳо ба мо хотиррасон мекунанд, ки Худои мо қодир аст, ки аз ҳама чизе, ки мо мепурсем ё фикр мекунем, бениҳоят фаровонтар кор кунад, мувофиқи қудрате, ки дар мо кор мекунад (Эфсӯсиён 3:20) — новобаста аз он ки вазъият ё шароити мо чӣ гуна бошад.
Ҳамчун пайравони Исои Масеҳ, мо ҳеҷ гоҳ набояд таслим шавем ё ба рӯҳафтодагӣ дода шавем. Мо ҳеҷ гоҳ набояд дар таҷрибаҳои ҳаёт ақибнишинӣ кунем ё даст кашем. Ба ҷои ин, мо бояд лаҳзаҳои «Аммо Худо»-ро дар ҳаёти худ ҷустуҷӯ кунем.
Лаҳзаи имрӯза:
Лаҳзаҳои «Аммо Худо»-ро аз гузашта ба ёд оред, барои онҳо дар ҳозира ба Ӯ шукр гӯед ва ба Ӯ бовар кунед, ки дар оянда боз ҳам бештар ошкор кунад — то ки Писари Ӯ дар шумо ошкор шавад ва шумо он чизеро, ки Худо бо файзи Худ дар ҳаёти шумо ба анҷом расонидааст, эълон кунед!
