«Бидонед, ки Худованд Худост: Ӯ моро офаридааст, на мо худамон; мо қавми Ӯ ва гӯсфандони чарогоҳи Ӯ ҳастем. Бо шукргузорӣ ба дарвозаҳои Ӯ ва бо ҳамду сано ба саҳнҳои Ӯ дохил шавед: Ӯро шукр гӯед ва исми Ӯро муборак хонед. Зеро Худованд некӯст; раҳмати Ӯ абадист; ва ҳақиқати Ӯ то наслҳо боқӣ мемонад.» —Забур 100:3-5 KJV
«Дарвозаи водӣ Ҳонун ва сокинони Заноаҳро таъмир карданд; онҳо онро сохтанд ва дарҳои он, қулфҳои он ва сутунҳои онро гузоштанд, ва ҳазор зироъ деворро то дарвозаи пору.» —Наҳемё 3:13
Вақте ки ба «дарвозаҳои Ӯ» дар Наҳемё 3 ва таъмирҳое, ки сурат мегирифтанд, назар мекунем, аввалин дарвозаи гӯсфанд (ояти 1) номбар шудааст, ки ба мо некии Худовандро ҳамчун Чӯпон нишон медиҳад. Сипас мо ба дарвозаи моҳӣ (ояти 3) бурда мешавем, то ҳақиқати бештарро дар бораи Худованд бубинем – Ӯро ҳамчун Баракатоваранда. Дар дарвозаи сеюм, дарвозаи кӯҳна (ояти 6), он чизе, ки ҳангоми омӯзиш бо дигар имондорон ба хотир омад, «Исои Масеҳ, ҳамон, дирӯз, имрӯз ва то абад» (Ибриён 13:8) буд. Чӣ шодии аҷибест, ки Исоро дар дарвозаи кӯҳна мебинем, вақте ки кас дар бораи он чизе, ки барои барқарорсозӣ лозим аст, фикр мекунад.
Мо баъд ба дарвозаи водӣ (ояти 13) меоем ва фикрҳои гуногуне ҳастанд, ки мо дар он аз Масеҳ мебинем. Аммо як чизи махсус Ӯ ҳамчун Барқароркунанда аст. Ӯ
ҷони маро барқарор мекунад (Забур 23:3)
ва Ӯ
таъмиргари шикаст ва барқароркунандаи роҳҳо барои зист аст (Ишаъё 58:12)
Ба қафо нигоҳ карда, мебинем, ки чӣ гуна Худованд Исо худро чуқур фурӯтан кард, худро дар ин роҳе, ки дарвозаи водӣ тасвир шуда буд, роҳнамоӣ кард ва ёдрас кард, ки чӣ гуна Ӯ барои онҳо салибро таҳаммул кард.
Дасти неки Ӯ Наҳемёро аз дарвозаи водӣ берун овард, то ҳолати шикастаи чизҳоро бубинад, аммо Ӯ Наҳемёро боз тавассути дарвозаи водӣ баргардонд, ки дар натиҷа деворҳо ва дарвоза аз нав сохта шуданд (Наҳемё 2:13-15). Илова бар ин, файзи Худованд дар Наҳемё 11:35 нишон дода шудааст, ки дар он сабт шудааст, ки баъзе аз фарзандони Бинёмин дар «водии ҳунармандон» зиндагӣ мекарданд. Вақте ки баъзе имондорони маҳаллӣ чанде пеш барои омӯзиши 2 Қӯринтиён 1 ҷамъ омаданд, якчанд фикр ба хотир омад, аз ҷумла:
Чӣ қадар Худованд меҳрубон аст;
- Ӯ худро тавассути водиҳо роҳнамоӣ мекунад, то ба Ӯ дар хонаҳо ва роҳҳои мо ҷои сазовори Ӯро диҳад; ва
- Тавассути озмоишҳо Худованд метавонад онҳоеро, ки барои Худаш ҳунарманд хоҳанд буд, инкишоф диҳад.
- Чунин ҳунармандон метавонанд ба ниёзҳои дигарон хизмат кунанд, зеро онҳо водӣро бо Худованд Исо тай кардаанд.
Ҳангоми дидани тасвирҳои девор, ки дарвозаи водӣ дар он ҷойгир буд, ман ҳайрон шудам, ки ба самти муқобил рӯ оварда, ба водии Ҳинном нигоҳ мекунанд. Ин ҷоест, ки бутпарастӣ то ҳадде паҳн шуда буд, ки кӯдакон ба бутҳо қурбонӣ мешуданд. Дар номае, ки ба оилаи имондорон, фарзандони Худо навишта шудааст, Рӯҳ мегӯяд,
Кӯдакони хурдсол худро аз бутҳо нигоҳ доред (1 Юҳанно 5:21)
Бигзор мо дар ин рӯзҳои душвор дар водии ҳунармандон зиндагӣ кунем.
Дар ҷалол водиҳо нахоҳанд буд, аммо ҳатто дар ин ҷо, вақте ки Худованд Исо ҳукмронӣ мекунад, водиҳо баланд хоҳанд шуд (Ишаъё 40:4). Худованд метавонад шодии зиёдеро пеши мо гузорад, дар ҳоле ки мо интизори бозгашти Ӯ ҳастем – интизори бо Ӯ будан дар ҷое, ки Ӯст, Ӯро чунон ки ҳаст дидан ва ҷалоли Ӯро тамошо кардан (Юҳанно 14:3; 1 Юҳанно 3:2; Юҳанно 17:24)!
