Дар осмон нақшаи ҳаёти ман дар ин ҷо дар рӯи замин вуҷуд дорад. Худо, Падари ман, нақшаро хеле пеш аз таваллуди ман сохта буд. Ҳар як қадами он тасаввур шуда буд, ҳар як фикр ва сухан ва амал; Хеле пеш аз он ки ман вуҷуд доштам, Ӯ ниёзи маро таъмин кард.
Ман аксар вақт беэҳтиётӣ мекардам, аз нақша бехабар будам, Дар ҳоле ки нақшаро Худои ман, Ҳунарманди бузург, сохта буд. Ман ҳаёти худро бетартибона зиндагӣ кардам; кӯшиш кардам, ки танҳо зиндагӣ кунам; Ман дар зиндагии худ хато кардам; нақшаи осмонӣ номаълум монд.
Чаро ман мероси худро нодида мегирам, беохир пешпо мехӯрам ва хато мекунам, Вақте ки Падари ман дар кӯҳ ҳаёти маро барои ман ба нақша гирифтааст? Ӯ сабурона муддати дароз интизор буд, Дӯстдор, Меъмор ва Дӯст; Ӯ ҳаёти маро муваффақ мегардонад; ман метавонам ба қуввати Ӯ такя кунам.
Дар Каломи Худо ба ман дастур дода шудааст, ки чӣ тавр ҳаёти худро дуруст шакл диҳам; Бигзор Худо онро бигирад, ва Ӯ онро дар назари худ некӯ ва зебо мегардонад. Агар ман ҳаёти худро комилан ба назорати пурраи Рӯҳ супорам, Ӯ нақшаи Худои худро дар рӯҳи ман ташаккул медиҳад ва дурахшон мегардонад. —Люис Ҳ. Ҷеймисон
«Зеро ки Ман фикрҳоеро, ки дар бораи шумо дорам, медонам, мегӯяд Худованд, фикрҳои осоиштагӣ ва на бадӣ, то ба шумо оянда ва умед бахшам.»—Ирмиё 29:11 NKJV
