Хонандаи азиз,
Ҳоло мо, эй бародарон, чунон ки Исҳоқ буд, фарзандони ваъда ҳастем (Ғалотиён 4:28).
Ваъдаҳои бузург ва гаронбаҳо ба мо ба воситаи Худованд Исои Масеҳ дода шудаанд; ваъдаҳои мо бо имон ба даст оварда мешаванд. Бисёр ваъдаҳо ба Исроил дар бораи ҳаёти онҳо зери қонун дода шуда буданд, аммо имондорон ваъдаи чизҳоро ҳам дар ин ҳаёт ва ҳам дар оянда доранд (1 Тимотиюс 4:8; 2 Петрус 1:11). Ваъдаҳои мо беҳтаранд, зеро онҳо ба файзи Худо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ асос ёфтаанд.
Ваъдаҳоро дарк кардан
Аммо ваъдаҳо барои мо арзише надоранд, агар мо онҳоро дарк накунем ва аз рӯи принсипи онҳо амал накунем. Мо аз қаҳрамонони имон дар Ибриён 11 меомӯзем, ки онҳо ба ваъдаҳо чӣ гуна муносибат карданд: онҳо онҳоро диданд, ба онҳо бовар карданд, онҳоро қабул карданд ва ба воқеияти онҳо шаҳодат доданд.
Иҷрои фаврӣ ва оянда
Баъзе аз ин ваъдаҳо фавран қабул карда мешаванд, ба монанди атои ҳаёти ҷовидонӣ ба ҳар касе, ки Масеҳро қабул кард, аммо ваъдаҳои дигар дар оянда иҷро хоҳанд шуд. Пас, мо набояд мисли кӯдаконе бошем, ки мехоҳанд ваъда дар чанд дақиқа иҷро шавад ва онҳоеро фаромӯш кунем, ки бояд муддате интизор шаванд, то мо аз фоидаҳои онҳо баҳра барем.
Парвариши имон ва биниш
Мо бояд ба имони худ фазилат, дониш, худдорӣ, сабр, худотарсӣ, меҳрубонии бародарӣ ва муҳаббатро илова кунем (2 Петрус 1:9), вагарна мо наметавонем дурро бубинем, бинише, ки аз худамон ё аз ин замони ҳозира дуртар менигарад. Мукофотҳо шояд дур бошанд, аммо онҳо барои онҳое, ки ба арзиши онҳо боварӣ доранд ва ба насиҳат гӯш медиҳанд, мутмаинанд.
Зеро Худо содиқ аст ва Ӯ ҳамаи он чизеро, ки ба дӯстдорони худ ваъда додааст, иҷро хоҳад кард. Умедворам, ки шумо аз мақолаҳои бузурги ин шумора дар моҳҳои тобистон лаззат мебаред. Баъзеи онҳо андешабарангезанд ва мо дуо мекунем, ки Худованд онҳоро барои сохтани шумо дар имони муқаддастарини шумо истифода барад.
