Бандаи содиқ
Худованд Исо садоқати бандагонро бо ду масал тасвир кард: масали истеъдодҳо дар Матто 25:14-30 ва масали минаҳо («фунтҳо» KJV ) дар Луқо 19:11-27. Онҳо аз як ҷиҳати муҳимтарин фарқ мекунанд. Истеъдодҳо ба «ҳар як мувофиқи қобилияти ӯ» дода шуда буданд, аммо минаҳо танҳо ба ҳар як дода шуда буданд. Аз ҳамаи онҳо интизор мерафт, ки он чизеро, ки гирифта буданд, ба кор баранд ва мукофоти онҳо ба фоиданокии хидмати онҳо асос ёфта буд. Мо дар қобилиятҳои худ фарқ мекунем ва аз ин рӯ дар истеъдодҳо – тӯҳфаҳои рӯҳоние, ки ба мо дода шудаанд, фарқ хоҳем кард. Аммо ҳамаи мо як мина, ҳаёти худро дорем, ки барои Худованд ба кор барем.
Чӣ гуна хидмат кунем?
Мо набояд мисли он ҷавоне амал кунем, ки хонаро тарк карда, «сарвати худро дар зиндагии ваҳшӣ сарф кард» (Луқо 15:11-31 NIV). Аммо агар мо ин корро карда бошем, бояд мисли ӯ амал кунем: тавба кунем ва баргардем. Падараш ӯро чунон қабул кард, ки гӯё ҳеҷ гоҳ гуноҳ накарда буд. Ин нишон медиҳад, ки ҳеҷ гоҳ дер нест, то даме ки нафас дорем, ба Худо наздик шавем ва комилан қабул шавем.
Навиштаҳо мегӯянд, ки роҳи хидмат ба Худованд «адолат ва муҳаббатро пайгирӣ кардан» аст (Масалҳо 21:21).
Масеҳиёни ҷавон ба кӯмак ниёз доранд
Ҷавонон қариб ҳама бо як хислат тавсиф мешаванд – онҳо мехоҳанд бо дӯстони худ, ки аз байни онҳое, ки онҳоро иҳота кардаанд, интихоб шудаанд, корҳо кунанд. Агар дӯстони онҳо дунявӣ бошанд, онҳо дунявӣ хоҳанд буд; агар дӯстони онҳо имондорони фаъолона ба Худованд хидматкунанда бошанд, онҳо майл доранд, ки корҳои фоидаовар барои Ӯ кунанд. Волидон ва калисо (ҷамъомад) масъулият доранд, ки ба масеҳиёни ҷавон кӯмак кунанд, ки дӯстони масеҳӣ дошта бошанд, вақти хуб гузаронанд ва хидмати фоидаовар барои Худованд кунанд.
Аммо, ҳамеша онҳое ҳастанд, ки мисли ҷавон дар достони Худованди мо мехоҳанд ба ҷое раванд, ки дар он ҷо «вақти хуб гузаронанд» ва «кори худро кунанд». Онҳо метавонанд пас аз он худашон фаҳманд, ки «зиндагии боҳашамат» интихоби нодуруст ва бефоида аст.
Интихоби касб
Саволе, ки маъмулан аз кӯдак пурсида мешавад, ин аст: «Вақте ки калон мешавӣ, чӣ шудан мехоҳӣ?» Қарори онҳо ҳангоми ба камол расидан хеле муҳим аст, зеро он ҳаёти ӯро сохтор медиҳад. Пас саволи муҳим ин нест, ки «Ман чӣ кор кардан мехоҳам?» балки, чунон ки Шоул (Павлус) ҳангоми табдили худ пурсид: «Худованд, чӣ кор кунам?» (Аъмол 22:10). Вақте ки мо он чизеро, ки Худованд аз мо мехоҳад, иҷро мекунем, мо кори Худовандро иҷро хоҳем кард!
Ба Тимотиюс гуфта шуд: «Агар касе худро пок кунад ... ӯ асбобе барои мақсадҳои олӣ хоҳад буд, муқаддас, барои Устод муфид ва барои ҳар кори нек омода» (2 Тимотиюс 2:21). Бигзор касбе, ки интихоб мешавад, касбе бошад, ки ба мо имкон медиҳад, чунон ки Навиштаҳо мегӯянд, «ба ҳама одамон, махсусан ба онҳое, ки ба оилаи имондорон тааллуқ доранд, некӣ кунем» (Ғалотиён 6:10).
Хидмати фоидаовар барои Худованд
Ба «хидмати пурравақт» рафтан танҳо як роҳи хидмати фоидаовар аст. Аммо он танҳо дар сурате барои Худованд фоидаовар хоҳад буд, ки агар ин ҷое бошад, ки Ӯ мехоҳад, ки он масеҳӣ хидмат кунад. Ӯ метавонад хоҳад, ки шахс касбе дошта бошад ва дар он ба ҳамкорони худ шаҳодат диҳад. Дар Навиштаҳо, ба марде, ки ба хидмат ба Худованд майл дошт, гуфта шуд, ки ба хона баргардад ва нақл кунад, ки Худованд барои ӯ чӣ қадар кор кардааст (Нигаред Марқӯс 5:19-20).
Одамон аз пайғамбар Яҳё (Таъмиддиҳанда) дар бораи касби худ ва овардани меваи нек барои Худованд пурсиданд (Нигаред Луқо 3:8-18). Ба онҳое, ки пурсиданд, ӯ дастур дод, ки корҳои худро нигоҳ доранд – корҳое, ки дар он вақт маъмулан дастрас буданд – аммо бо шарте, ки онҳо аз сӯиистифодаи онҳо худдорӣ кунанд. Яҳё ҳеҷ кореро, аз ҷумла хидмат ҳамчун сарбозро манъ накард. Аммо, Навиштаҳо мегӯянд: «Ҳар коре, ки мекунед ... ҳамаро ба номи Худованд Исо кунед, ба воситаи Ӯ ба Худои Падар шукр гӯед» (Қӯлассиён 3:17). Ҳар як шахс бояд иродаи Худовандро барои худ дар бораи касб муайян кунад ва сипас онро иҷро кунад.
Кашфи иродаи Худованд
Танҳо ҷавобҳои ғайримустақим аз ҷониби Навиштаҳо ба саволи «Чӣ гуна иродаи Худовандро муайян кунам?» дода мешаванд. Нақшаи оқилона ин хоҳад буд, ки намунаи Павлус ва ҳамроҳони ӯро дар Аъмол 16:6-10 пайравӣ кунем. Онҳо медонистанд, ки дар маҷмӯъ иродаи Ӯ ин буд, ки онҳо «рафта, шогирд созанд» (Матто 28:19). Аз ин рӯ, онҳо худсарона қарор доданд, ки ба Фириҷия ва Ғалотия раванд, аммо «онҳо аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас аз мавъизаи калом дар вилояти Осиё боздошта шуданд» (ки ин минтақаҳо дар он ҷо ҷойгир буданд). Сипас онҳо «кӯшиш карданд, ки ба Битуния дохил шаванд, аммо Рӯҳи Исо ба онҳо иҷозат надод». Ниҳоят, ба Павлус рӯъёе дода шуд, ки аз он ӯ хулоса кард, ки онҳо барои мавъизаи Инҷил дар Мақдуния даъват шудаанд. Натиҷа ин буд, ки Инҷил дар Осиё намонд, балки ба Аврупо бурда шуд. Хулоса, мисли Павлус ва ҳамроҳони ӯ мо бояд он чизеро, ки дар маҷмӯъ иродаи Ӯст, пайравӣ кунем ва сипас ба Ӯ бовар кунем, ки ба мо ҷузъиётро нишон диҳад. Ғайр аз ин «ҳар як ... бояд ҳар тӯҳфаеро, ки гирифтааст, барои хидмат ба дигарон истифода барад, файзи Худоро дар шаклҳои гуногуни он содиқона идора кунад» (1 Петрус 4:10).
Ҳавас
Дар ҳар соҳае, ки кор гирифта мешавад, «бо тамоми дил хидмат кунед, гӯё ба Худованд хидмат мекунед» (Эфсӯсиён 6:7). Онҳое, ки ин корро мекунанд, одатан коргарони хуб ҳисобида мешаванд, ки барои пешбарӣ мувофиқанд. Одамони баландпоя ҳамеша дар ҷустуҷӯи коргароне ҳастанд, ки ба онҳо масъулиятро вогузор кунанд. Коргаре, ки масеҳӣ аст, бояд пурқувват ва боэътимод бошад. Аммо, агар ҳаваси мо ба даст овардани қудрат ва обрӯ барои худ бошад, на барои Худованд, он нодуруст равона шудааст.
Доми шайтон
Шуғли мо одатан дар корҳое хоҳад буд, ки ба одамон дар қонеъ кардани ниёзҳои онҳо кӯмак мекунанд. Аммо, касбҳое ҳастанд, ки дар онҳо мо метавонем бо кӯмак ба дигарон дар иҷрои хоҳишҳои гуноҳкоронаи онҳо «пули хуб» ба даст орем. Ин касбҳо метавонанд доми Шайтон барои мо бошанд. Ӯ мехоҳад, ки мо ба ӯ «фурӯхта шавем» ва ба мақсадҳои ӯ хидмат кунем.
Доми дигар ин аст, ки ба талаби корфармо барои иҷрои корҳои нодуруст барои «пешрафт» таслим шавем. Дом аксар вақт дар иҷрои корест, ки танҳо «каме нодуруст» аст, аммо он ба фаъолиятҳое оварда мерасонад, ки барои роҳ рафтан бо Худованд Исои Масеҳ хеле харобиовар хоҳанд буд.
Шайтон ба ғайр аз пешрафт васвасаҳои дигар дорад. Ӯ моро ташвиқ мекунад, ки «худамон пайдо кунем» роҳи қаноатбахши зиндагиро ба ҷои танҳо итоат ба Навиштаҳо. Сулаймон намунаи маъмулӣ аст. Ӯ ҳама чизро санҷид ва таҷрибаи худро дар китоби Воиз сабт кард. Ӯ лаззат, машрубот, лоиҳаҳои бузург, ба даст овардани амвол ва доштани ҳарами занони зиёд (2:1-10) -ро санҷид. Хулосаи ӯ аз таҷрибааш ин буд, ки «ҳама чиз бемаънӣ буд, аз паси бод давидан: [ва] ҳеҷ чиз ба даст наомад» (2:11). Маслиҳати ӯ ин аст: «Аз Худо битарс ва аҳкоми Ӯро риоя кун» (12:13). Ин маънои онро дорад, ки ҳаёти худро ба Худованд таслим кунед ва кӯшиш кунед, ки онро ба Ӯ писанд оред, на ба худатон.
Роҳи бандаи содиқ
Забурнавис ба мо маслиҳат медиҳад, ки ҳаёти худро ба Худованд супорем. Ӯ мегӯяд: «Бичашед ва бубинед, ки Худованд некӯст ... Аз Худованд битарсед, эй муқаддасони Ӯ, зеро онҳое, ки аз Ӯ метарсанд, ба чизе ниёз надоранд ... Ҳар кӣ ҳаётро дӯст дорад ва мехоҳад рӯзҳои неки бисёреро бубинад, забони худро аз бадӣ ва лабҳои худро аз дурӯғгӯӣ нигоҳ дорад. Аз бадӣ рӯй гардонед ва некӣ кунед; сулҳро ҷӯед ва онро пайгирӣ кунед» (Забур 34:8-14).
Ишаъё тасвир мекунад, ки бандаи содиқ чӣ гуна фикр мекунад. Ӯ мегӯяд, ки ӯ «пояи мустаҳкаме барои замонҳои худ, захираи бойи наҷот ва ҳикмат ва дониш дорад; тарси Худованд калиди ин ганҷ аст» (Ишаъё 33:6). Бандаи содиқ ин калидро барои кушодани ганҷи абадӣ барои худ истифода хоҳад кард ва ба ин васила «ба сӯи Худо сарватманд» хоҳад шуд (Луқо 12:21)!
Барои Исо зиндагӣ кардан, ҳаёти ҳақиқӣ, Кӯшиш кардан, ки Ӯро дар ҳама корҳоям шод гардонам; Садоқат нишон додан, бо дили шод ва озод, Ин роҳи баракат барои ман аст.
Барои Исо зиндагӣ кардан, ки ба ҷои ман мурд, Гуноҳ ва нанги маро дар Ҷолҷота бардошт; Чунин муҳаббат маро водор мекунад, ки ба даъвати Ӯ ҷавоб диҳам, Роҳнамоии Ӯро пайравӣ кунам ва ҳама чизамро ба Ӯ диҳам.
Барои Исо зиндагӣ кардан, ҳар ҷое ки бошам, Ҳар вазифаро ба номи муқаддаси Ӯ иҷро кардан; Омода будан ба азобу талафот, Ҳар озмоишро як қисми салиби худ донистан.
Барои Исо зиндагӣ кардан дар муддати кӯтоҳи замин, Азизтарин ганҷи ман, нури табассуми Ӯ; Ҷустуҷӯи гумшудагон, ки Ӯ барои наҷот додани онҳо мурд, Овардани хастагон барои ёфтани истироҳат дар Ӯ. —Томас Обидия Чишолм (1866-1960)
