«Инро ба ёд меорам; бинобар ин, умед дорам» (Марсияҳо 3:21)Сабаби бузурге барои ин умед вуҷуд дошт, ки гӯё ногаҳон ҷони пайғамбари гирёнро равшан кард; «бинобар ин»-и ӯ инро исбот мекунад.
«Бинобар ин» ба ду самт нигаронида шудааст ва калимаи олиҷанобест, ки бо он Соли навро оғоз кардан мумкин аст. Он ба сабаби кофии қаблӣ ва ба оқибати бехатои оянда нигаронида шудааст. Оқибат дар мавриди Ирмиё УМЕД буд. «Бинобар ин», — мегӯяд ӯ, «ман умед дорам». Ин чизи илҳомбахшест, ки доштан лозим аст; бе он, зиндагӣ ғайриимкон мебуд; бо он дил барои мубориза бо ҳар гуна озмоиш қавӣ мегардад, агар, албатта, умед дурӯғин набошад.
Ноумедии пайғамбар ва нуқтаи гардиш
Аммо сабабе, ки пайғамбарро ба ин хулосаи муборак овард, чӣ буд? Дар ҳақиқат, сабаби аҷибе. Ӯро гӯш кунед! Ӯ дар миёни як нолаи бузург аст; бо чунин изҳори андӯҳ. Дар ин қисмати марказии он ӯ бо тафсилоти даҳшатнок достони андӯҳи худро нақл мекунад. Қувваи муқовиматнашаванда ӯро ба торикии печида ронда буд ва ҳар як кӯшиши ӯ барои ёфтани роҳе ба рӯшноӣ ва озодӣ танҳо ӯро ба торикии амиқтар ва буттазори зичтар мекашид. Ӯ барои роҳи гурез мубориза бурда ва талош карда буд, аммо бефоида буд. «Ман баромада наметавонам», — фарёд зад ӯ. Фарёдҳои ӯ барои кӯмак ба ӯ ҳеҷ ёваре наовард, зеро ӯ мегӯяд: «Ман фарёд мезанам ва дод мезанам, аммо Ӯ дуои маро мебандад». Танҳо як ҷавоб ба азоби ӯ меомад, ва он хандаи тамасхуромези душманонаш буд. Дар ҳақиқат ӯ марде буд, ки ранҷу азобро дида буд ва аз пиёлаи заҳр ва талхӣ нӯшида буд.
Чунин ба назар мерасид, ки ӯ замоне дар сулҳ зиндагӣ мекард ва шукуфоӣ дошт, аммо ин кайҳо буд, ё бузургии балоҳояш онро кайҳо ба назар мерасонд, зеро ҳоло ҷони ӯ аз сулҳ дур буд ва ӯ шукуфоиро фаромӯш карда буд, ва комилан шикаста ва афсурда, ӯ фарёд мезанад: «Қувват ва умеди ман аз Худованд нобуд шуд». Оё инсони миранда метавонад ин қадар гирифтор ва зарба хӯрда бошад ва боз зинда монад? Агар қувват ва умеди ӯ аз Худованд нобуд шуда бошад, ӯ чӣ дошт? Албатта, ин нафаси охирини ноумедии ӯ дар баҳри ноумедӣ буд, ки дар он мубориза мебурд ва ӯро фурӯ бурд! Аммо ин охири достон набуд, гарчанде ки ин дар ҳақиқат вазъияти шадиди пайғамбар буд.
Ӯ дигар коре карда наметавонад, ва фарёдҳо ва муборизаҳои ӯ қатъ мешаванд, ва бо дили фурӯтан дар дарунаш, ӯ ба таҷрибаи худ меандешад, ранҷу азоб ва бадбахтии худро, заҳр ва талхиро ба ёд меорад — чунон ки марде метавонад ба ёд орад, дар назди оташи хомӯшшудаи оташдони худ нишаста, бо пушти хам ва сари хам дар дастҳо ва бадбахтӣ дар дилаш, дар ҳоле ки тӯфони зимистонӣ нола мекунад ва ба манзилаш мезанад. Ин пайғамбар марди зарбадида буд, ва марди зарбадида марди ноумедшуда, марди ноумедшуда аст ва марди ноумедшуда эҳтимоли дуруст андешиданро дорад, назар ба касе, ки дар орзуҳо зиндагӣ мекунад.
Вақте ки ӯ ба ёд овард ва андешид, ба хулосаи худ расид ва ҳалли мушкилоти бузургро ёфт; он гоҳ сари дароз хамшудаи худро бардошт ва фарёд зад: «Бинобар ин ман умед дорам». Хулосаи аҷиб, вале пирӯзмандона, ки аз чунин шартҳои бенатиҷа ба даст омадааст!
Ин пайғамбари гирён мантиқшиноси бузург буд.
Дарсҳо аз мушкилот
Аммо ин чӣ гуна имконпазир буд? Ва умеди ӯ аз куҷо пайдо шуд? Бигзор табиат ба мо омӯзонад. Чӣ қадар чуқур деҳқон теғаи худро ба хок меандозад, дар паси худ як ҷӯяки калон мегузорад! Ин меҳнати қатъӣ барои чӣ мақсад аст? Оҳ, мақсади бузург! Ӯ заминро барои мӯъҷиза омода мекунад. Сабади тухмӣ аз паси теғаи плуг меояд ва ба хоки ҷӯякдор донаи тиллоӣ партофта мешавад. Он гоҳ даравгарон меоянд, вақте ки борон ва офтоб ва моҳҳои тобистон кори худро кардаанд, ва ӯ дар шодии мавсими дарав ба хонааш бандҳоро ҷамъ мекунад. Аммо агар замин аввал бурида ва канда ва шудгор намешуд, ҳосил намедод. Азбаски теғаи плуг кори худро дар хок мекунад, умед ҳаст.
«бинобар ин умед дорам». Тухми неки Калом дар диле, ки барои он омода нашудааст, реша гирифта наметавонад. Бинобар ин, шудгор лозим буд, ва захмҳои калон, ва гарчанде ки ин раванд шодӣ нест, балки андӯҳгин аст, аммо баъд аз он меваҳои осоиштаи адолатро ба онҳое, ки аз он истифода мебаранд, медиҳад.
Раҳматҳои пойдори Худованд
Аммо ба пайғамбари худ баргардем, зеро мо набояд паёми бузургеро, ки ӯ дар оғози ин Соли нав барои мо дорад, аз даст диҳем. Ӯ заҳр ва талхиро ба ёд овард, аммо пиёлаи дигаре ба лабонаш гузошта шуда буд, ки ӯ дар бадбахтии худ қариб фаромӯш карда буд — пиёлаи раҳматҳо. «Ин аз раҳматҳои Худованд аст», — мегӯяд ӯ, «ки мо нобуд нашудаем, зеро шафқатҳои Ӯ тамом намешаванд». «Бинобар ин, мо умед дорем». Чӣ буд, ки ҷонҳои моро дар гузашта, вақте ки онҳо қариб ғарқ шуда буданд, нигоҳ дошт? Раҳматҳои Худованд! Бинобар ин, мо умед дорем. Вақте ки дигар ёварон ноком шуданд ва тасаллиҳо гурехтанд, чӣ буд, ки ноком нашуд? Шафқатҳои Ӯ. Зеро «шафқатҳои Ӯ ҳар субҳ нав аст ва садоқати Ӯ бузург аст». Бале, андӯҳҳо танҳо наомаданд, раҳматҳо аз паси онҳо сахт омаданд. Бинобар ин, мо умед дорем! Ва фарз кунем, ки на раҳматҳо ва на шафқатҳо набуданд, он гоҳ чӣ? Он гоҳ, «Худованд насиби ман аст, мегӯяд ҷони ман; бинобар ин, ман ба Ӯ умед мебандам». Хуб аст, ки суруди умедро, ки дар миёни марсияи пайғамбар мешиканад, шунидан ва фаҳмидан, ки Худованд аз бузургтарин андӯҳи ӯ бузургтар буд, ва он моро ба Аҳди Ҷадид мебарад, ки дар он умед на танҳо суруди худро месарояд, балки онро бо эътимоди бузург месарояд.
Умед дар Аҳди Ҷадид
Ва на танҳо ин, балки мо дар мусибатҳо низ фахр мекунем: донистани он ки мусибат сабрро ба вуҷуд меорад; ва сабр, таҷриба, ва таҷриба, умед; ва умед шарм намедорад, зеро муҳаббати Худо ба дилҳои мо тавассути Рӯҳи Муқаддас, ки ба мо дода шудааст, рехта шудааст (Румиён 5:3-5).
Ин суханест, ки бояд баррасӣ шавад. Ҳеҷ гоҳ озмоише ба диле наомадааст, ки бо худ таҷрибае наоварда бошад, ва ҳама чиз аз он вобаста аст, ки оё ин таҷриба талхӣ ва кинаи иродаи тобеънашуда бошад; ё бепарвоии дили мағрур ва шикастанашуда; ё раҳматҳо ва шафқатҳои пойдори Худованд. Яке аз ин се бояд бошад, ва агар охирин, ки ҳамеша таҷрибаи рӯҳи фурӯтан ва тавбакунанда аст, он гоҳ роҳ барои дохил шудани умед фароҳам меояд, на танҳо ҳамчун меҳмон, балки ҳамчун ҳамсафари муборак. Ва ин умед, вақте ки месарояд, муаллими аҷибест. Он ба мо нишон медиҳад, ки ранҷу азоби ҳозира сабук аст, ва ҷалолҳои оянда аз рӯи вазни худ аз ҳад зиёд ва абадӣ мебошанд, ва ранҷу азобҳои ин замони ҳозира ба ҷалоле, ки ошкор хоҳад шуд, муқоиса карда намешаванд.
Умеди муборак
Мо солро бо умед оғоз мекунем; андӯҳҳо ва шодиҳои гузашта — ва андӯҳҳо бештар аз шодиҳо — моро бо умед пур мекунанд, ва умеди мо шарм намедорад; он моро ноумед намекунад, зеро он ба он чизе ки Худо аст, асос ёфтааст — Худое, ки муҳаббати беҳамтои Ӯро медонем, каломи тағйирнопазири Ӯро бовар дорем, ва Писари Ӯро интизорем — ин умеди мубораки мост.
