Муносибати нав
Юҳанно 20:1-18 нақл мекунад, ки чӣ тавр Марями Маҷдалия Худованди эҳёшударо дар беруни қабри холӣ вохӯрд. Вай чунон шод буд, ки ба Ӯ часпид. Вай Ӯро чунон дӯст медошт, ки ҳеҷ гоҳ намехост Ӯро аз даст диҳад. Хоҳиши ӯ ин буд, ки Худовандро ҳамон тавре ки пеш аз марг ва эҳёи Ӯ буд, дошта бошад. Аммо ин имконнопазир буд, зеро марги Ӯ дар муносибате, ки Ӯ бо шогирдонаш дошт, тағйироти бузурге ба амал овард.
Вақти Ӯ дар рӯи замин қариб ба охир расида буд ва ба зудӣ Ӯ ба осмон қабул карда мешуд (Луқо 24:51). Ӯ аз Худо омада буд ва ба назди Худо бармегашт (Юҳанно 13:3, 16:28). Ӯ кореро, ки Падар ба Ӯ супурда буд, ба анҷом расонида буд (17:4). Аз ин рӯ, Ӯ ба вай гуфт: «Ба Ман часпида мабош, зеро ки Ман ҳанӯз ба назди Падари Худ сууд накардаам: балки назди бародарони Ман бирав ва ба онҳо бигӯ: «Ман ба назди Падари Худ ва Падари шумо; ва ба назди Худои Худ ва Худои шумо сууд мекунам»» (20:17 NKJV). Дигар пайравони Ӯ танҳо хизматгорони Ӯ ё ҳатто дӯстони Ӯ набуданд (15:13-15); онҳо акнун бародарони Ӯ буданд! Ин муносибати нав бо Ӯ буд, ки ба оилаи Худо тааллуқ дошт. «Падари Ман [Падари] шумост» – онҳо акнун дар муносибати абадӣ, ки Ӯ бо Падари Худ дорад, шарик буданд. «Худои Ман [Худои] шумост» – муносибати Ӯ ҳамчун Инсони эҳёшуда ва суудкарда ба Худо. Ин хабари бузурге буд, ки Марям дар он рӯзи эҳё ба шогирдон баргардонд.
То он даме ки Худованд омад, то Падарро дар ин ҷаҳон маълум кунад, шогирдони Ӯ Худоро ҳамчун Яҳува, Худои аҳди худ мешинохтанд. Дар давраи хидмати заминии Худ, Худованд ба онҳо таълим дода буд, ки Худоро ҳамчун Падари осмонии худ донанд, ки ба онҳо ғамхорӣ мекунад ва ҳамаи ниёзҳои онҳоро барои ҳаёт дар рӯи замин таъмин мекунад. Аммо тавассути марг, эҳё ва сууд кардани Худ, Ӯ онҳоро ба ин муносибати нав ва наздик бо Худо овард – муносибати рӯҳонӣ, ки дар он дигар ҳеҷ масофае байни имондорон ва Худо вуҷуд надорад. Ӯ ҳоло ҳамчун «Падар» маълум аст, бе ҳеҷ зарурате, ки онҳо сифати «осмонӣ»-ро истифода баранд.
Шинохтани Худои ҳақиқӣ
«Ва ҳаёти ҷовидонӣ ин аст, ки Туро, Худои ягонаи ҳақиқӣ, ва Исои Масеҳро, ки Ту фиристодаӣ, бишносанд» (Юҳанно 17:3).
Ҳамчун яҳудиёни худотарс, шогирдон Яҳуваро ҳамчун Худои ягона ва танҳо эътироф мекарданд: «Бишнав, эй Исроил: Худованд Худои мост, Худованд ягона аст!» (Такрори Шариат 6:4). Сипас дар муносибати нав онҳо Ӯро ҳамчун «Худои... ҳақиқӣ» мешинохтанд – на шахси дигар аз Яҳува, балки Худо ҳоло дар Писари Худ пурра ошкор шудааст. Юҳанно сифати «ҳақиқӣ»-ро дар тӯли Инҷили худ барои тавсифи чизҳое, ки воқеан ҳастанд, истифода бурдааст. Масалан, манна «нони аз осмон» буд; аммо Худованд «нони ҳақиқӣ» аст (Юҳанно 6:31-32). Ӯ воқеияти ниҳоии он чизест, ки дар бораи манна қисман дуруст буд, яъне он «нони аз осмон барои хӯрдан» буд. Ба ҳамин монанд, Падар «Худои ҳақиқӣ» аст – Худо ҳамон тавре ки Ӯ дар табиати Худ аст. Ин аст, ки чӣ тавр мо, имондорони давраи ҳозира ё тақсимот, Ӯро дар ин муносибати аҷибе мешиносем, ки тавассути марг, эҳё ва сууд кардани Худованд Исои Масеҳ ба вуҷуд омадааст. Мо Падарро дар Писар ва тавассути Писар мешиносем. Худованд Исо ин дониши Худро ва Падари Худро ҳамчун «ҳаёти ҷовидонӣ» тавсиф мекунад.
Писар Падарро маълум мекунад
«Писари ягона, ки дар оғӯши Падар аст, Ӯро ошкор кардааст» (Юҳанно 1:18).
Ибораи «Ӯро ошкор кардааст» маънои онро дорад, ки Писар Падарро пурра ва комилан зоҳир кардааст. Писар ҳама чизеро, ки мо метавонем ё ҳамеша дар бораи Худо хоҳем донист, ошкор мекунад. Танҳо Ӯ метавонад ин корро кунад, зеро Ӯ «дар оғӯши Падар аст», ҷое ки Ӯ ҳамеша зиндагӣ кардааст. Оғӯши Падар инчунин табиати ҳақиқии Худоро тавсиф мекунад – муҳаббат! «Оғӯш» фикри наздиктарин ва пурратарин иттиҳод, наздиктарин наздикӣ ва муоширати бефосилаи муҳаббати абадиро ифода мекунад. Оғӯши Падар ҳама дар бораи муносибати ҳамеша мавҷудбуда, бе ҳеҷ оғозе, Падар/Писар дар Худоӣ ва меҳрубониҳоест, ки ба он муносибати абадӣ хосанд. «Ва Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалоле чун аз ягона Писари Падар, пур аз файз ва ростӣ» (Юҳанно 1:14). Писар «дар муҳаббати Падар» боқӣ мемонад, зеро Ӯ ҳамеша амрҳои Ӯро риоя мекунад (Юҳанно 15:10). Писар салоҳият дорад, ки номи Падар, номи муҳаббатро эълон кунад (номи Падар мавзӯи марказии Инҷили Юҳанно аст; ва муҳаббати Падар ба он мувофиқат мекунад). На танҳо ин, балки Ӯ онро ба худи худ маълум мекунад. «Ва Ман номи Туро ба онҳо эълон кардам, ва эълон хоҳам кард, то ки муҳаббате, ки Ту Маро дӯст доштӣ, дар онҳо бошад, ва Ман дар онҳо» (Юҳанно 17:26).
Наздикӣ бо Худо: «Бо Ман шарик бош»
«Дар ибтидо Калом буд, ва Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд» (Юҳанно 1:1).
«Калом бо Худо буд» маънои онро дорад, ки Ӯ ҳамеша аз наздикии рӯ ба рӯ бо Ӯ лаззат мебурд. Дар бораи Яъқуб гуфта шуда буд, ки ҳаёти ӯ «бо ҳаёти [Бинямин] баста буд» (Ҳастӣ 44:30), ки барои мо тасвир мекунад, ки Калом «бо Худо» будан чӣ маъно дорад. Дар асл, ин ҳаёти абадии Падар ва Писар аст. Он ҳаёт «дар Ӯ» ҳамчун «нури одамон» (Юҳанно 1:4) буд, вақте ки Калом ба ҷаҳон омад. Ӯ аз паҳлӯи Падар омад (аз дар хона будан бо Ӯ). Ӯ дониши мустақими он шахсро ба мо меорад, зеро Ӯ Писари беназир ва ягонаи Худо, «Ягона ва Танҳо» аст (Юҳанно 1:14 NIV).
Ҳақиқати аҷиб ин аст, ки мо воқеан «бо [Ӯ] шарик ҳастем» (Юҳанно 13:8 NKJV) ва дар муносибати Ӯ бо Падар шарикем. Ин ҳаёт ҳаёти наздикӣ бо Худо аст. Мо ҳамон мавқеи наздикиро бо Падар дорем, ки Писар дорад! «Падар Писарро дӯст медорад» (Юҳанно 3:35) изҳороти ҳақиқати абадӣ аст. Бале, муҳаббати Падар ба Писари Ӯ марказӣ аст. Аммо Юҳанно хитоб мекунад: «Бубинед, Падар чӣ гуна муҳаббатеро ба мо ато кардааст, ки мо фарзандони Худо номида шавем!» (1 Юҳанно 3:1). Чунин муҳаббат бечунучаро аст. «Зеро ки худи Падар шуморо дӯст медорад, зеро ки шумо Маро дӯст доштед ва имон овардед, ки Ман аз Худо омадаам» (Юҳанно 16:27). Суруди ибодати Александр Каррутерс (1860-1930) шодӣ мекунад:
Мо Туро, Худо ва Падар, баракат медиҳем, Мо пеши рӯи Ту шодӣ мекунем; Аз марги торик то абад, Мо дар ҷои мубораки Писари Ту шарикем. Ӯ ҳамчун Инсон пеши Ту зиндагӣ мекунад, Дар нури беабр дар боло, Дар файзи бепоёни Ту – Муҳаббати абадии Ту.
Падари Ӯ, ва Падари мо, Худои Ӯ ва Худои мо Ту ҳастӣ; Ва Ӯ Маҳбуби Туст, Шодии дили Ӯ. Мо аз Ӯ ҳастем, бо шодӣ моро меорад, То дар қисмат ва ҷои Ӯ шарик шавем; То муҳаббат ва файзи Туро бидонем, Дурахши рӯи Туро.
Муҳаббати Ту, ки ҳоло моро фаро гирифтааст, Ҳеҷ гоҳ сард ё хира намешавад; Дар Ӯ он муҳаббат марказӣ аст, Ва мо дар Ӯ дӯст дошта мешавем; Дар Ӯ муҳаббат ва ҷалоли Ту Оромии абадии худро меёбанд; Писарони бисёр – бародарони Ӯ – Дар Ӯ, чӣ қадар наздик, чӣ қадар муборак!
Наздикӣ бо Худо: Рӯҳи Писари Ӯ
«Худо Рӯҳи Писари Худро ба дилҳои шумо фиристодааст, ки фарёд мезанад: «Абба, Падар!»» (Ғалотиён 4:6).
Имондорон қобилияти рӯҳонӣ доранд, ки ба Падар ҷавоб диҳанд, Ӯро наздикона «Абба» номанд, зеро Рӯҳи Муқаддас дар онҳо сокин аст (ниг. Румиён 8:14-16). Ӯ абадӣ «аз Падар мебарояд» (Юҳанно 15:26) ва онҳоро ба «ҳамаи ростӣ» роҳнамоӣ мекунад (Юҳанно 16:13). Рӯҳи Муқаддас ба онҳо асрори дили Падарро ошкор мекунад, яъне ҳама чизеро, ки Ӯ барои Масеҳ ва Калисои Ӯ қасд кардааст (Эфсӯсиён 1:9-10, 3:4-6). Рӯҳ инчунин қудрат, ё зиндагии ҳаёти абадӣ аст: «об... чашмаи обе, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ меҷӯшад» (Юҳанно 4:14). Ӯ «ибодаткунандагони ҳақиқӣ [ро] имкон медиҳад, ки Падарро бо рӯҳ ва ростӣ ибодат кунанд» (ояти 23).
Наздикӣ бо Худо: Ҳадияи муҳаббат
Илова бар ин, ё ҳамчун як қисми ин ҳақиқатҳо дар бораи қабули мо дар назди Падар, ин аст, ки имондорон ҳадияи махсуси муҳаббати Падар ба Писари Ӯ мебошанд. Дар дуои Худ ба Падар дар Юҳанно 17 Худованд имондоронро ҳамчун «мардоне, ки Ту ба Ман аз ҷаҳон додӣ» тавсиф кард (ояти 6). Ӯ идома дод ва гуфт: «Онҳо аз они Ту буданд, Ту онҳоро ба Ман додӣ». Ин ғояи ҳадияи муҳаббат дар тӯли боб дар оятҳои 2, 9-10, 12, 20 ва 24 такрор мешавад. Муҳаббат бо он чизе, ки медиҳад, чен карда мешавад; ва муҳаббат ба андозаи қадрдонии худ аз объекти худ медиҳад. Мо метавонем фаҳмем, ки Падар Писарро дӯст медорад. Аммо чӣ тавр мо метавонем ин ҷанбаи муҳаббати Падарро, ки дар оятҳои 23 ва 26 зикр шудааст, шарҳ диҳем – ки мо, ки имондорон ҳастем, аз ҷониби Падар ба ҳамон тарзе дӯст дошта мешавем, ки Ӯ Писари Худро наздикона дӯст медорад?
Ғайр аз ин, ин ҳадия дар бар мегирад, ки мо аз домени ҷаҳон, бо тамоми антагонизм ва нафрати он нисбат ба Худо, гирифта шуда, аз ҷониби Ӯ муқаддас карда мешавем – ҳама барои он ки Падар моро ба Писари муҳаббати Худ диҳад (Қӯлассиён 1:13-ро баррасӣ кунед)! Дар оянда, Ӯ инчунин моро бо ҷалоли осмонии Инсони эҳёшуда дар дасти рости Худ, яъне бо ҷалоли наҷот, ки Ӯ ба Писари Худ ато кардааст, оро медиҳад (Юҳанно 17:22). Падар ба ҷаҳон нишон медиҳад, ки Ӯ муқаддасонро бо ҳамон муҳаббате дӯст медорад, ки Ӯ барои Писар дорад (ояти 23). Мо танҳо метавонем дар чунин андешаҳо ибодат кунем!
Имондорон ба Падар ва Писари Ӯ чунон азизанд, ки ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ гум шуда наметавонад. Онҳо дар дасти Худо абадӣ амн ҳастанд (Юҳанно 6:37-39, 10:28-29, 17:12, 18:9). Ҳадияи муҳаббат аз Падар аз ҷониби Писар чунон қадр карда мешавад, ки:
- Ӯ ба мо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳад (Юҳанно 17:2).
- Ӯ ба мо Падарро нишон медиҳад ва моро дар/тавассути номи Падар нигоҳ медорад (оятҳои 6,11-12,26).
- Ӯ каломи Падарро медиҳад (оятҳои 8,14).
- Ӯ барои мо дуо мекунад (оятҳои 9,20).
- Ӯ моро ба хидмат ба ҷаҳон ба ҳамон тарзе мефиристад, ки Ӯ аз ҷониби Падар фиристода шуда буд (ояти 18).
Наздикӣ: Дар хона бо Худо
«Дар хонаи Падари Ман манзилҳои бисёре ҳаст: агар чунин намебуд, Ман ба шумо мегуфтам. Ман меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам. Ва агар Ман равам ва барои шумо ҷой тайёр кунам, Ман боз меоям ва шуморо ба назди Худ қабул мекунам; то ки дар куҷое ки Ман ҳастам, шумо низ дар он ҷо бошед» (Юҳанно 14:2-3)
Осмон хонаи Падар аст, ки мо имондорон дар он абадӣ бо Худо наздикона зиндагӣ хоҳем кард. Агар мо пурсем, ки Ӯ бо «дар куҷое ки Ман ҳастам» чӣ маъно дорад, мо дар Юҳанно 1:18 ҷавоби фаврӣ меёбем. Ӯ, Писар ҳамеша «дар оғӯши Падар аст» – пайваста дар муҳаббати Ӯ зиндагӣ мекунад. Ин аст, ки Ӯ дар куҷо зиндагӣ мекунад ё сокин аст (ниг. Юҳанно 1:39 ва 12:46). Дар Юҳанно 14:2-3 Ӯ ваъда медиҳад, ки Ӯ халқи Худро ба хонаи Падари Худ мебарад. Роҳ ба осмон ба воситаи марги Ӯ ба мо кушода шуд; ва ҳузури Ӯ дар он ҷо ҳоло ҳамчун Инсон онро барои мо хона тайёр мекунад. Калимаи «манзилҳо» воқеан маънои «ҷойҳои зист» [«маконҳо», JND] дорад ва фикри хонаи доимӣ, абадиро ифода мекунад – хонае абадӣ дар муошират бо Падар ва Писар, ки аз муҳаббати онҳо наздикона лаззат мебарад!
«Падар, Ман мехоҳам, ки онҳое низ, ки Ту ба Ман додӣ, бо Ман дар куҷое ки Ман ҳастам, бошанд, то ки ҷалоли Маро, ки Ту ба Ман додӣ, бубинанд; зеро ки Ту Маро пеш аз бунёди ҷаҳон дӯст доштӣ» (Юҳанно 17:24).
Ҷавобҳои амалӣ: Муҳаббат ҳамеша итоат мекунад
«Чӣ тавре ки Падар Маро дӯст дошт, Ман низ шуморо дӯст доштам; дар муҳаббати Ман бимонед. Агар шумо амрҳои Маро риоя кунед, дар муҳаббати Ман хоҳед монд, ҳамон тавре ки Ман амрҳои Падари Худро риоя кардам ва дар муҳаббати Ӯ мемонам» (Юҳанно 15:9-10).
Писар ҳамеша дар муҳаббати Падар зиндагӣ мекунад ва аз ин рӯ наметавонад коре ғайр аз итоат ба Ӯ кунад. Ӯ дар рӯи замин ҳамчун Ягонаи беназири итоаткор зиндагӣ мекард (Юҳанно 8:29). Ҳадафи тамоми ҳаёти Ӯ ин буд, ки барои хушнудии Падари Худ зиндагӣ кунад: «Падари зинда Маро фиристод, ва Ман аз барои [«ба сабаби», JND] Падар зиндагӣ мекунам» (Юҳанно 6:57). Имондорон муҳаббати Писарро амалан эҳсос мекунанд, вақте ки онҳо аз Ӯ ғизо мегиранд ва барои Ӯ ба ҳамон тарзе зиндагӣ мекунанд, ки Ӯ барои Падар зиндагӣ мекард. Онҳо бояд дар муҳаббати Ӯ бимонанд ва ба Ӯ итоат кунанд (Юҳанно 15:9-10, 14:9-10). Вақте ки онҳо ба Писар итоат мекунанд, онҳо аз ҷониби Падар низ дӯст дошта мешаванд. «Касе ки амрҳои Маро дорад ва онҳоро риоя мекунад, ӯст, ки Маро дӯст медорад. Ва касе ки Маро дӯст медорад, аз ҷониби Падари Ман дӯст дошта мешавад, ва Ман ӯро дӯст хоҳам дошт ва Худро ба ӯ зоҳир хоҳам кард... Агар касе Маро дӯст дорад, ӯ каломи Маро риоя хоҳад кард; ва Падари Ман ӯро дӯст хоҳад дошт, ва Мо ба назди ӯ хоҳем омад ва хонаи Худро бо ӯ хоҳем сохт» (Юҳанно 14:21,23).
