«Ҳоло ҳеҷ таъзибе дар айни замон шодӣ намекунад, балки дардовар аст; аммо баъд аз он ба онҳое, ки аз он тарбия ёфтаанд, меваи осоиштаи адолатро медиҳад» (Ибриён 12:11).
Писарам, таъзиби Худовандро хор накун, Ва ҳангоме ки Ӯ туро сарзаниш мекунад, рӯҳафтода нашав; Зеро Худованд ҳар киро дӯст дорад, таъзиб медиҳад, Ва ҳар писареро, ки қабул мекунад, тозиёна мезанад.
(Ибриён 12:5)
Писарам, интизоми маро нодида нагир Ва тамоми шодии худро аз даст надиҳ Зеро вақте ки падар интизом медиҳад Ин падарест, ки писарашро дӯст медорад
(Забур 119:67)
Пеш аз он ки ман ба мушкилӣ дучор шавам, ман хато мекардам Аммо ҳоло ман каломи туро нигоҳ доштам Ва ман мебинам, ки ин барои ман хуб буд Қонунҳои туро шунидам ва омӯхтам
(Забур 119:72)
Тилло ва нуқра бо он чизе ки ту мегӯӣ, муқоиса намешаванд Дастҳои ту маро аз ҳар ҷиҳат тарошида ва шакл доданд! Онҳое, ки аз ту метарсанд, шод хоҳанд шуд, вақте ки мебинанд Ки онҳо метавонанд ба каломи ту абадӣ эътимод кунанд!
(Забур 119:81-85)
Ҷони ман барои наҷоти ту беҳол аст Кай маро тасаллӣ медиҳӣ Мисли шиша дар дуд ҳис мешавад Ва барои ман дом гузошта шудааст.
(Ибриён 12:2)
Ба Исо нигоҳ кунед, чизҳоеро, ки Ӯ аз сар гузаронидааст, бубинед Вақте ки Ӯ салибро дид, дар бораи ту фикр мекард Шармро хор кард, салибро таҳаммул кард Барои он ки шодии Ӯ набояд гум шавад!
(Ибриён 12:11)
Дар интизом шодӣ нест Аммо ба зудӣ он ба мо меорад Меваи осоиштаи адолатро Пас дастҳои худро бардоред ва суруд хонед!
(Забур 119:99)
Ҳамаи муаллимони ман наметавонанд маро мисли ту таълим диҳанд Вақте ки ман ба ту гӯш медиҳам, мисли асал аст Каломи ту ягона чароғ барои пойҳои ман аст Роҳро дар пеши ман равшан мекунад!
Худованд ба ман ин сурудро дод - ва таҷрибаи сурудани калимаҳоеро, ки мустақиман аз Библия меоянд. Аҷоиб аст, ки Каломи Худоро гирифта, онро суруди худ гардонед.
Ӯ марди ғамҳо ва ошно бо андӯҳ буд! Ӯ хеле равшан мефаҳмонад, ки онҳое, ки мехоҳанд ба Ӯ хидмат кунанд, ба мусибат дучор хоҳанд шуд. Аммо Ӯ моро ба худ наздиктар мекунад - ин аст он чизе ки воқеан муҳим аст ...
Дв.Б.
