Хидмати арзиши пойдор
«Ва Исо берун омада, аз маъбад рафт, ва шогирдонаш назди Ӯ омаданд, то биноҳои маъбадро ба Ӯ нишон диҳанд. Ва Ӯ дар ҷавоб ба онҳо гуфт: «Оё шумо ҳамаи ин чизҳоро намебинед? Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки дар ин ҷо санге бар санге нахоҳад монд, ки вайрон нашавад».» (Матто 24:1-2 JND)
Шогирдон, ки дилҳояшон ба зоҳири хидматашон банд буд, ба Худованд бузургии маъбад ва маҷмааи биноҳои атрофи онро нишон доданд. Аммо, Рӯҳи Худо дар дилҳои онҳо кор мекард. Дар ин вақт онҳо наметавонистанд дурнамои онро, ки Устодашон ин заминро тарк мекунад, бе барпо кардани Малакути Худ, мувофиқат кунанд. Ин биноҳои зебои маъбад, ба фикри онҳо, бешубҳа дар идораи Ӯ дар ин замин ҷой хоҳанд дошт.
Худованд аллакай ба онҳо гуфта буд, ки Ӯро фарисиён ва пирон рад мекунанд ва маслуб мешавад. Онҳо он чиро, ки Ӯ ошкор карда буд, нафаҳмиданд, аммо медонистанд, ки чизе рӯй медиҳад. Худованд бо ҷавоб додан, «Дар ин ҷо санге бар санге нахоҳад монд», тамоми умеди онҳоро комилан нест кард. Маъбаде, ки онҳо ба он таҳсин мекарданд, бояд вайрон мешуд.
Оё мо ягон бор овози Худовандро дар бораи хидмати зоҳирии худ ба Ӯ шунидаем? Агар хидмати мо намоиши шахсияти Ӯ набошад, ҳамчун самараи кори Ӯ дар мо, ҳукми Ӯ ин аст: Он пойдор нахоҳад буд; он аз они шумост, на аз Они Ман. Худованд маъбадро тарк карда буд. Ҷои Ӯ акнун берун буд, ки дар он ҷо Ӯ бо шогирдонаш дар бораи оянда сухан мегуфт. Ин хеле муҳим аст, ки нури оянда ба роҳ ва хидмати ҳаррӯзаи мо барои Ӯ равшанӣ бахшад. Павлус ин ҳақиқатро фаҳмид ва ба имондорони Қӯринтус дар бораи «муваққатӣ ... азоби сабук» навишт (2 Қӯринтус 4:17). Ин чизҳое, ки дард меоварданд, барои Павлус сабук буданд, на вазнин, зеро баракатҳои оянда аллакай дар интизорӣ лаззат бурда мешуданд. Чӣ дарсе барои мо омӯхтан!
Худованд моро ба он чизе, ки меояд, равона мекунад. Дар он нур, ё ваҳй, мо метавонем ҳолати ҳозираи худро арзёбӣ кунем. Худованд ҳоло наздик аст. Ба қарибӣ Ӯ худаш меояд, то моро ба хонаи Падар барад – ҷое, ки шаб нахоҳад буд!
— Клаас Рот
