Сарватҳои файз
Дар номаи худ ба Эфсӯсиён, Павлус «сарватҳои бепоёни Масеҳро» (Эфсӯсиён 3:8) зикр кард ва изҳор дошт, ки ӯ аз ҷониби Худо таъин шудааст, то ин ҳақиқати амиқро дар байни халқҳо эълон кунад. Худо ба мо лутфе нишон дод, ки мо ҳеҷ гоҳ сазовори он набудем, Писари азизи Худро ҳамчун ҷойгузин таъмин кард, ки ба ҷои мо мемирад. Тавассути рехтани хуни гаронбаҳои Ӯ, наҷот дастрас аст ва бахшиши гуноҳҳо имконпазир аст. Ҳамаи ин, ба мо гуфта мешавад, «мувофиқи сарватҳои файзи Ӯст» (Эфсӯсиён 1:7). Ин мавзӯи бузурги ситоиш аст – мавзӯе, ки муқаддасонро дар тӯли абадият банд хоҳад кард. Дар ҳақиқат, дар асрҳои оянда Худо «сарватҳои фаровони файзи Худро дар меҳрубонии худ нисбат ба мо тавассути Исои Масеҳ» нишон хоҳад дод (Эфсӯсиён 2:7). Як вақтҳо мо дар гуноҳҳои худ мурда будем, аз Худо дур ва бе умед, аммо бо дахолати меҳрубононаи Ӯ, Ӯ моро дар ҳолати гумшудаи мо пайдо кард ва моро ба ҷойҳои осмонӣ бардошт, ки ҳоло бо Масеҳ нишастаем. Ин сарватҳои фаровони файзи Ӯст, ки гуноҳкори бахшидашударо ба ҷалол меорад!
Сарватҳои ҷалол
Дар ҳамин нома ва дигар номаҳо, Павлус дар бораи сарватҳои ҷалоли Худо навишт. Ин кори бузурги наҷот дар «зарфҳои раҳмат», ки барои ҷалол омода шудаанд, «сарватҳои ҷалоли Ӯро» нишон медиҳад (Румиён 9:23). Мо бояд инро равшан бубинем, ва Павлус ба Худо дуо кард, то муқаддасон дар Эфсӯс равшан шаванд, то умеди даъвати Худоро дарк кунанд ва «сарватҳои ҷалоли мероси Ӯро дар муқаддасон» қадр кунанд (Эфсӯсиён 1:18). Диққат диҳед, ки Павлус дар бораи мероси имондор фикр намекард, балки дар бораи мероси худи Худо дар қавми наҷотёфтаи Ӯ. Худо аз сабаби салиб абадӣ сарватманд шудааст. Файзи Ӯ ба ҷалол табдил ёфтааст.
Мо набояд фикр кунем, ки он «сарватҳои ҷалол» танҳо аҳамияти оянда доранд. Дар дуои дуюми худ дар Эфсӯсиён, Павлус аз Худо илтимос кард, ки бо Рӯҳи худ Ӯ қавми Худро бо қудрат «мувофиқи сарватҳои ҷалоли Ӯ» тақвият диҳад (Эфсӯсиён 3:16). Аз ин рӯ, таъминоти фаровон дастрас аст, зеро «мувофиқи» он сарватҳо Худо ба қавми худ қудратеро медиҳад, ки барои қабули ҳақиқати Ӯ ва зиндагӣ барои Ӯ лозим аст. Додани Ӯ «мувофиқи ниёзҳои мо» нест, балки «мувофиқи сарватҳои ҷалоли Ӯст». Чӣ аҷиб! Мувофиқи ҳамон «сарватҳои ҷалол», ки дар ихтиёри Ӯст, Худо метавонад ҳамаи ниёзҳои қавми Худро ҳоло қонеъ гардонад (Филиппиён 4:19). Чӣ қадар он ниёзҳо гуногунанд – аммо ҳамаи захираҳо барои ҳамаи қавми Ӯ дастрасанд. Ӯ «аз» он сарватҳо намедиҳад – зеро агар Ӯ медод, мо метавонистем фикр кунем, ки таъминот метавонад кам шавад. Балки, Ӯ «мувофиқи» он сарватҳо тавассути Масеҳ, ягона Миёнарав, медиҳад.
Сарватҳои некӣ
Дар номаи худ ба Румиён Павлус дар бораи «некӣ ва сабр ва таҳаммул»-и Худо навишт (Румиён 2:4). Чунин «некӣ» бояд моро ба тавба водор кунад, зеро мо дарк мекунем, ки дар назди Ӯ чӣ қадар гунаҳкорем ва чӣ қадар сазовори доварии одилонаи Ӯ аз сабаби гуноҳҳоямон ҳастем. «Сарватҳои некии Ӯ» ҳеҷ гоҳ набояд аз ҷониби гуноҳкор таҳқир карда шаванд. Дар ин нома, Павлус некии аҷиби Худоро дар овардани халқҳо ба баракатҳои Инҷил нишон медиҳад. Дар ҷои дигар ӯ эълон мекунад, ки ин «сир» буд – чизе, ки дар замонҳои қаблӣ ошкор нашуда буд. Калисо бадани Масеҳ аст, ва Ӯ сари он аст. Халқҳо, инчунин яҳудиён, ба он бадан дохил карда шудаанд, Масеҳ дар дилҳои мо «умеди ҷалол» аст. Худо акнун «сарватҳои ҷалоли ин сирро» ошкор кардааст (Қӯлассиён 1:27).
Чӣ тавре ки файзи Ӯ моро ба ҷалол овард, ҳамин тавр некии Ӯ низ ҳамин корро кард. Ин наҷот барои халқҳо, Павлус навишт, тавассути «суқути» Исроил ба амал омадааст. Он ба мо «сарватҳо» овардааст (Румиён 11:12). Чунин сарватҳо аз захираи бемаҳдуди Худо ба мо расидаанд. Мо метавонем бо ҳақ бигӯем: «Эй умқи сарватҳои ҳикмат ва дониши Худо! Довариҳои Ӯ чӣ қадар бепоёнанд, ва роҳҳои Ӯ чӣ қадар дарёфтшаванда нестанд!» (Румиён 11:33). Нигаронии Павлус ин буд, ки имондорон метавонанд ба «сарватҳои итминони комили фаҳмиш»-и ин ҳақиқатҳои аҷиб дохил шаванд (Қӯлассиён 2:2). Бигзор мо инро орзу кунем, зеро мо он чиро, ки Худо барои мо дар Масеҳ кардааст, эътироф мекунем.
Сарватҳои абадӣ
Ду ояти ниҳоии Аҳди Ҷадид дар бораи сарватҳо сухан мегӯянд. Мусо, ба мо гуфта мешавад, марди имон буд. Сарвати Миср ӯро ҷалб накард. Ба ҷои ин, ӯ интихоб кард, ки сарнавишти худро бо қавми Худо пайваст кунад ва барои Масеҳе, ки омадани Ӯро интизор буд, «нанг» кашад. Танҳо инро тасаввур кунед! Ӯ чизҳоро арзёбӣ кард ва «нанги Масеҳро аз ганҷҳои Миср сарватҳои бузургтар» донист (Ибриён 11:26). Назари ӯ дуруст буд, зеро таваҷҷӯҳи ӯ ба чизҳои абадӣ нигаронида шуда буд. Масеҳ барои ӯ аз ҳар чизи дигар муҳимтар буд. Агар «нанги Масеҳ» аз ганҷҳои Миср арзишмандтар буд, ба ҷалолҳои Масеҳ чӣ арзише дода метавонад?
Мисли Мусо ба мо назари абадӣ лозим аст. Азоб кашидан барои Ӯ ҳоло бояд интизор шавад, аммо онро ҷалол пайгирӣ хоҳад кард. Ва чӣ ҷалоле хоҳад буд! Вақте ки Аҳди Ҷадид ба охир мерасад, мо бо як ширкати фариштагон шинос мешавем, ки ситоиши Худовандро эълон мекунанд ва мегӯянд: «Баррае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани қудрат, ва сарват, ва ҳикмат, ва қувват, ва шараф, ва ҷалол, ва баракат аст» (Ваҳй 5:12). Оё шумо сифати дуюмро пай бурдед? Ӯ сазовори сарватҳои абадӣ барои ҳамаи корҳое, ки кардааст, мебошад.
Дар суруди 946 аз китоби сурудҳои муқаддаси Ира Санки, Ҳатти Э. Буэлл навиштааст:
Падари ман дар хонаҳо ва заминҳо сарватманд аст,
Ӯ сарвати ҷаҳонро дар дасти худ дорад!
Аз ёқут ва алмос, аз нуқра ва тилло,
Хазинаҳои Ӯ пур ҳастанд – Ӯ сарватҳои бешумор дорад.
Ман фарзанди Подшоҳ ҳастам! Фарзанди Подшоҳ!
Бо Исо Наҷотдиҳандаи ман, ман фарзанди Подшоҳ ҳастам!
Ҳама чиз дар коинот аз они Ӯст, аммо Ӯ сарватҳои аҷиби рӯҳонӣ дорад, ки мехоҳад бо фарзандони худ мубодила кунад. Ҳамчун қавми Ӯ, бигзор мо ба сарватҳои ҳақиқӣ таваҷҷӯҳ кунем.
