Июл/Август 2015 – Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
САВОЛ: Ман пеш аз ба Исои Масеҳ имон оварданам оиладор будам. Ман фарзанд мехоҳам, аммо занам ҳомиладор намешавад. Оё ман метавонам ӯро талоқ диҳам ва бо зани дигар издивоҷ кунам?
ҶАВОБ: Мушкилоти шумо нодир нест, аммо ин мушкилест, ки Каломи Худо ба он равшан ҷавоб медиҳад. Пеш аз он ки ба 1 Қӯринтиён 7 ва дигар порчаҳое, ки ба ин савол дахл доранд, назар андозем, биёед ба таври мухтасар бубинем, ки Худо издивоҷи инсониро чӣ гуна мехоҳад.
Дар Эфсӯсиён 5:21-33 мебинем, ки издивоҷ байни мард ва зан сурат мегирад (сарфи назар аз қонунҳои инсонӣ ва ақидаҳои судӣ, ин ягона навъи иттиҳодест, ки Худо онро издивоҷ медонад), ва чунин издивоҷ барои рамзи муносибати зебои байни Масеҳ ва Калисо пешбинӣ шудааст. Худованди мубораки мо «Калисоро дӯст дошт ва Худро барои он дод» (ESV) – ин қадар мо, шавҳарон, бояд занони худро дӯст дорем. Занон бояд ба шавҳарони худ итоат кунанд, чунон ки Калисо ба Масеҳ итоат мекунад. Оё мо метавонем Масеҳро тасаввур кунем, ки Калисоро ба андозае дӯст дошт, ки барои он мурд, оё Ӯ ҳеҷ гоҳ Калисои Худро талоқ медиҳад? Оё мо метавонем Калисоро тасаввур кунем, ки Ӯ барои он ҷони Худро дод, то онро барои Худ харад, оё он мехоҳад Ӯро талоқ диҳад? Вафодорӣ ва самаранокии мо барои Ӯ, ё набудани он, ба муҳаббати Ӯ нисбат ба мо ҳеҷ таъсире намерасонад. Биёед тасвирҳоеро, ки Худо мехоҳад нишон диҳад, вайрон накунем!
Барои мард табиист, ки фарзанд доштан мехоҳад. Забур 127:3 ба мо мегӯяд, ки «фарзандон мероси Худованд ҳастанд» ва «самари батн мукофот аст». Аммо мо медонем, ки на ҳар як ҷуфт метавонад фарзанд дошта бошад. Чунин нотавонӣ дар ҳомиладорӣ одатан мушкилоти зан ҳисобида мешавад, аммо ҳолатҳое ҳастанд, ки масъулияти безурётӣ ба зиммаи мард аст.
Ҳанно, ки модари Самуил шуд, барои фарзанд боғайратона дуо карда буд (1 Подш. 1-2). Дар бораи Сорра фикр кунед, ки солҳои зиёд интизор шуд, то Исҳоқ дар Ҳастӣ 21 таваллуд шуд. Элисобаъ, модари Яҳёи Таъмиддиҳандаро дар ёд доред? Ӯ ва шавҳараш «ҳар ду дар назди Худо одилона буданд, дар ҳамаи аҳком ва фармонҳои Худованд беайб рафтор мекарданд» (Луқо 1:6 NKJV). Худо барои ҳар яке аз ин занон дар ҷавоби дуоҳои онҳо чизи махсусе дошт. Ӯ аз он хурсанд аст, ки аз заъфи инсонии мо қувват меорад.
Худо аз талоқ нафрат дорад, Ӯ ба мо дар Малокӣ 2:16 мегӯяд. Талоқ, Худованд Исо нишон медиҳад, аз ибтидо набуд, балки баъдтар аз сабаби сахтдилии дили инсон иҷозат дода шуд (Мат. 19). Мо ҳеҷ гоҳ дар Навиштаҳо дар бораи марди худотарс намехонем, ки занашро аз сабаби безурётӣ талоқ дода бошад! Исҳоқ барои занаш Ривқо дар Ҳастӣ 25:21 ба Худованд илтимос кард. Худои Худаш ба Иброҳим (Абрам) хушхабар дод, ки Сорра (Сорой) ба ӯ писар таваллуд мекунад (Ҳас. 15). Чӣ қадар муҳим аст, ки мо, мардон, барои занон ва фарзандони худ дуо кунем!
Дар 1 Қӯринтиён 7 Худованд ба имондорон дар бораи талоқ дастурҳои равшан медиҳад. Дар ҷои дигар, ба имондор гуфта мешавад, ки бо беимон «нобаробар ҳамкорӣ накунад» (2 Қӯр. 6:14). Аммо шахс метавонад дар издивоҷ як шарикро наҷотёфта пайдо кунад, дар ҳоле ки ҳамсар бенаҷот боқӣ мемонад. Оё имондор дар чунин ҳолат бояд беимонро тарк кунад? «Не», мегӯяд Худованд. Агар беимон тарк кунад, бигзор ин корро кунад, аммо имондор набояд шарики беимонро тарк кунад, то даме ки чунин шахс розӣ бошад, ки бо ӯ зиндагӣ кунад. Дар он ҷое ки як шарик дар издивоҷ аз Худованд аст, шарики дигар ва ҳар фарзанде, ки онҳо доранд, муқаддас карда мешаванд – ҳамчун объектҳои таваҷҷӯҳи махсуси Худованд ҷудо карда мешаванд. Худованд дӯст медорад, ки оилаҳоро якҷоя нигоҳ дорад ва метавонад шарики беимон ё фарзандонро аз сабаби таваҷҷӯҳи Ӯ ба имондор наҷот диҳад. Ҳамин тариқ, имондор ҳеҷ гоҳ набояд талоқро оғоз кунад, агар беимон розӣ бошад, ки бо ӯ зиндагӣ кунад.
Дар ҳоле ки зино (фаҳшои ҷинсӣ) метавонад – на ҳатман – асос барои талоқ бошад (Мат. 19:9), ва имондор бояд шарики бенаҷотро раҳо кунад, на ин ки имони худро ба Масеҳ тарк кунад, мо бояд бодиққат қайд кунем, ки дар ҳеҷ ҷои Каломи муқаддаси Худо нотавонӣ дар ҳомиладорӣ ё фарзанддорӣ ҳамчун сабаб ё асос барои талоқ ва издивоҷи дубора дода нашудааст. Дар ҳоле ки фарзандон мероси Худованд ҳастанд (Заб. 127:3), ва як ҷуфт метавонад барои чунин баракат аз Худованд дуо кунад, онҳо ҷузъи муҳими издивоҷ нестанд. Худованд ба бисёр ҷуфтҳои оиладор иҷозат додааст, ки бефарзанд бошанд. Баъзан Ӯ онҳоро ба фарзандхондӣ роҳнамоӣ кардааст. Дигар вақтҳо Ӯ ба онҳо имкониятҳои махсус додааст, ки бо кӯдакон кор кунанд, то онҳоро барои Худ ба даст оранд. Аксар вақт Ӯ ба як ҷуфт файз додааст, ки танҳо бефарзандии худро ҳамчун роҳи Ӯ барои онҳо қабул кунанд, ва онҳо баракати Ӯро дар роҳ рафтан бо Ӯ дар он ҷо ҷуста ва ёфтаанд.
Ҷавоб аз ҷониби Фредерик В. Грант
