САВОЛ: Оё одамон вақте ки мемиранд, фаришта мешаванд ва оё онҳо метавонанд наздикони худро, ки ҳанӯз дар рӯи замин ҳастанд, тамошо кунанд?
ҶАВОБ: Ҷавоби кӯтоҳ ин аст, ки «Не!» Барои кӯмак ба мо дар посух додан ба ин саволҳо, биёед ба достоне, ки Худованд Исо нақл кардааст ва дар Луқо 16:19-31 сабт шудааст, назар андозем. Дигар порчаҳои Навиштаҳо он чизеро, ки мо аз ин достон меомӯзем, тасдиқ мекунанд ва тафсилоти бештар илова мекунанд.
Марди сарватманде, ки ҳар рӯз дар айшу ишрат зиндагӣ мекард ва гадои камбағал Лаъзор, ки пур аз захмҳо буд, дар ниҳоят мурд. Дар ҳақиқат, Румиён 3:23 ба мо мегӯяд, ки ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд, ва Румиён 6:23 мегӯяд, ки музди гуноҳ марг аст.
Вақте ки Лаъзор мурд, ӯ «аз ҷониби фариштагон ба оғӯши Иброҳим бурда шуд» (NKJV), истилоҳе, ки яҳудиён барои ишора ба осмон истифода мебурданд. Китоби Муқаддас ба Иброҳим чанд маротиба ҳамчун «дӯсти Худо» ишора мекунад. Диққат диҳед, ки гадо фаришта нашуд; балки ӯро фариштагон бурданд.
Ибриён 1:14 мегӯяд, ки фариштагон «рӯҳҳои хизматгузоре ҳастанд, ки барои хизмат ба онҳое фиристода шудаанд, ки наҷотро мерос хоҳанд гирифт.» Фаришта мавҷуди офаридашуда, вале мавҷуди рӯҳонӣ аст. Вақте ки Худо фариштаеро барои иҷрои коре ба назди одамон мефиристад, фаришта одатан дар шакли ҷисмонӣ, ба мисли одам пайдо мешавад. Китоби Муқаддас аксар вақт фариштаеро тасвир мекунад, ки ба касе ба мисли мард ё ҷавон, баъзан дар либоси сафед пайдо мешавад. Мо ҳеҷ гоҳ дар бораи фариштае, ки ба зан ё кӯдак монанд аст, намехонем. Худованд Исо дар Матто 22:30 ва Марқӯс 12:25 ба мо мегӯяд, ки фариштагони Худо дар осмон издивоҷ намекунанд, аз ин рӯ ин мавҷудоти рӯҳонии тавоно афзоиш намеёбанд. Ҳарчанд онҳо мавҷудоти қадимӣ ҳастанд, зеро фариштагон ҳангоми гузоштани асосҳои замин аз ҷониби Худо ҳузур доштанд ва шодӣ мекарданд (Айюб 38:4-7), мо ҳеҷ гоҳ ба синну сол дар робита бо фариштагони Худо ишора намеёбем.
Китоби Муқаддас ба фариштагон дар осмон ишора мекунад, аммо дар ҳеҷ куҷо нишон намедиҳад, ки имондор бояд ба муошират бо ин мавҷудоти баландпоя, ки дар қудрат бузурганд, интизор бошад. Насиби масеҳӣ «рафтан ва бо Масеҳ будан аст, ки хеле беҳтар аст» (Филиппиён 1:23), ва «ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд» (1 Таслӯникиён 4:17). Мо дар он ҷо дар ибодати саҷда хоҳем буд, дар назди тахт зону зада, дар бораи арзиши Худованд Исо ҳамчун Офаридгор ва Наҷотдиҳанда ва ҳамчун Касе, ки сазовори ҳукмронӣ бар замин аст, суруд хоҳем хонд.
Дар ҳеҷ куҷо мо муқаддасонро намеёбем дар ҳузури Худованд ба замин нигоҳ карда, бо одамон ва ҳолатҳое, ки як қисми ҳаёти қаблии онҳо дар рӯи замин буданд, машғул нестанд. Аз хондани Навиштаҳо бодиққат ман боварӣ дорам, ки мо аз чизҳое, ки ҳангоми ҳукмронии Худованд бар ин ҷаҳони гунаҳкор рӯй медиҳанд, огоҳ хоҳем буд. Аммо он гоҳ мо чизҳоро аз нуқтаи назари Ӯ хоҳем дид, зеро табиати кӯҳнаи ҷисмонии мо дигар як қисми мо нахоҳад буд. То рабуда шудан, танҳо ҷон ва рӯҳи мо дар он ҳолати аҷиби хушбахтӣ бо Худованд ҳастанд, зеро ҷисмҳои мо дар қабр ё дар ҷои дигар ҳастанд. Ҳангоми рабуда шудан, ҷисми мо тағир дода мешавад, то ба ҷисми ҷалоли ҳозираи Худованд монанд шавад ва он боз бо ҷон ва рӯҳи мо муттаҳид хоҳад шуд. Насиби мо ҳамчун муқаддасони наҷотёфта хеле баландтар аз насиби фариштагон аст, ва таваҷҷӯҳ ва шодии мо ин хоҳад буд, ки ба чеҳраи зебои Наҷотдиҳанда ва Худованди мо Исои Масеҳ бо дилҳои дар ибодат хамшуда нигоҳ кунем.
Марди сарватманд, мехонем, «ҳамчунин мурд ва дафн шуд.» Шояд ӯ дар тӯли умраш бисёр хизматгорон дошта бошад, аммо пас аз маргаш ҳеҷ фариштае барои хидмат ба ӯ набуд. Ӯ «дар азобҳои Ҳадес буд, ки як қатра обро орзу мекард.» Ӯ дар бораи панҷ бародараш фикр кард ва хост, ки онҳо огоҳ карда шаванд, то ба ин ҷои азоб наоянд. Ҳадес, ҷои азоб барои ҷон ва рӯҳи мурдагони наҷотнаёфта, ҷое нест, ки шахс метавонад бо дӯстон ва наздикони худ лаззат барад. Худованди мо макони мурдагони наҷотнаёфтаро ҳамчун ҷои торикии берунӣ тасвир кард, ки дар он гиря, нола ва ғиҷирроси дандонҳо вуҷуд дорад – дар чунин азоби даҳшатнок ҳеҷ муоширате нест!
Шахсе, ки дар Ҳадес азоб мекашад, аллакай дар оташ азоби ғайриоддӣ хоҳад дошт. Ӯ метавонад он чизеро, ки дар ҳаёти худ дар рӯи замин дошт, ба ёд орад ва бешубҳа ҳар имкониятеро, ки барои наҷот ёфтан дошт, ки онро нодида гирифт ё рад кард, ба ёд хоҳад овард. Инчунин, ӯ аз он хандақи бузурге, ки ӯро то абад дар он ҷое, ки ҳаст – гумшуда ва абадӣ аз Худо ҷудошуда нигоҳ медорад, огоҳ хоҳад шуд. Ӯ ҳеҷ имконияте барои тағир додани ҳолати худ ё баргаштан ва огоҳ кардани дигарон аз омадан ба он ҷои даҳшатноке, ки дар он аст, нахоҳад дошт. Ва дӯзах, кӯле, ки бо оташ ва кибрит месӯзад, барои ҷисм, ҷон ва рӯҳ то абад азоби комил хоҳад буд. Ҳеҷ кас дар он ҷо фаришта намешавад ё наздикони худро дар рӯи замин бо меҳрубонӣ тамошо намекунад, то бубинад, ки онҳо чӣ кор мекунанд. Ӯ дар он вақт ҳеҷ гуна қобилияти кӯмак ба касеро надорад.
Дар ин ҷо дар рӯи замин Худо моро даъват мекунад то наҷотро, ки Писари Ӯ, Худованд Исои Масеҳ, барои мо дар салиб дар Ҷолҷота ба амал овард, қабул кунем. Он гоҳ рӯзе ба зудӣ мо бо Ӯ то абад хоҳем буд. Аз тарафи дигар, рад кардан ё нодида гирифтани қабули наҷоте, ки Худо ба мо ин қадар озодона пешниҳод мекунад, боиси оқибатҳои абадӣ марговаре дар дӯзах то абад хоҳад шуд. Ҳоло интихоб кунед, зеро Худо мегӯяд: «Инак, акнун вақти мақбул аст; инак, акнун рӯзи наҷот аст!» (2 Қӯринтиён 6:2).
