«Кори воизро анҷом деҳ, хидмати худро иҷро кун».
Чанд сол пеш, як муаллими мактаб аз шимоли Нигерия навишт: «Рӯзе дар синфам як рисоларо дар рӯи фарш дидам. Онро бисёр пойҳо зер карда буданд. Ман онро бардоштам ва сарлавҳаро хондам: «Китоби Муқаддас барои ман чӣ кор хоҳад кард?» Оё Худо аз ман хоҳиш мекард, ки ин саволро аз худам пурсам? Ман рисоларо борҳо хондам ва фаҳмидам, ки Худо дар ҳақиқат дар ҳаёти ман кор мекард. Ман ҳаёти худро ба Ӯ додам ва ба хондани Китоби Муқаддас шурӯъ кардам. Ман инчунин он рисолаи чиндорро ба дигар ғайримуъминон додам. Ҳоло ман медонам, ки Худо ҳатто метавонад як рисолаи ифлосро барои ба Масеҳ табдил додани гунаҳкорон истифода барад. Ман мехоҳам як паҳнкунандаи мунтазами рисолаҳо шавам, зеро ман дидам, ки онҳо чӣ қадар тавоно ҳастанд».
Як воиз бо обрӯи ҷаҳонӣ инро чунин баён кард: «Ман асбоби муассиртареро барои иҷрои Вазифаи Бузургтар аз саҳифаи чопӣ намедонам». Ва муҳаррири як нашриёти рисолаҳо навишт: «Паҳншавии васеи адабиёт яке аз беҳтарин усулҳоест, ки Калисо барои паҳн кардани Хушхабар доштааст. Воизе, ки сухани гуфташударо бо паҳн кардани рисолаҳо пурра намекунад, дар ҳақиқат осонтарин усули пайгириро аз даст медиҳад».
Агар шумо хоҳед, ки кори воизро оғоз кунед, яке аз осонтарин роҳҳои оғоз кардан ин паҳн кардани рисолаҳост. Агар шумо дар бораи додани онҳо рӯ ба рӯ дар кӯчаҳо дудила бошед, бо гузоштани онҳо дар ҷойҳое, ки шумо мутмаин ҳастед, ки одамон онҳоро пайдо мекунанд, оғоз кунед. Инчунин онҳоро ба ҳамаи мукотибаҳои худ ва ҳамаи ҳисобҳое, ки шумо тавассути почта пардохт мекунед, дохил кунед. Новобаста аз он ки шумо чӣ гуна хидмати дигар доред, ояти боло ба мо мегӯяд, ки башоратдиҳӣ бояд як қисми он бошад. Шояд шумо воизи боистеъдод набошед, аммо шумо метавонед кори воизро тавассути паҳн кардани рисолаҳо анҷом диҳед.
