Оё шумо аз волидайн метарсед? Мусоро дар ёд доред!
Фикри ба дунё овардани фарзандон имрӯз бисёриҳоро ба тарс меандозад. Як масеҳӣ ба ман чанде пеш гуфт, ки ӯ аз доштани фарзандон на танҳо аз сабаби хатарҳои зиёде, ки имрӯз ба онҳо таҳдид мекунанд, балки аз он сабаб, ки онҳо бешубҳа аз ҷониби васвасаҳои зиёди ҷаҳон – «шаҳвати ҷисм, шаҳвати чашм ва ғурури зиндагӣ» (1 Юҳанно 2:16) – дур карда мешаванд, метарсад. Дар ҳоле ки дурнамои тарбияи фарзанд барои Худованд имрӯз даҳшатнок ба назар мерасад, оё онҳо аз замони Мусо дар Миср, вақте ки ҳар як писари навзоди исроилӣ дар дарё бо марг рӯ ба рӯ мешуд (Хуруҷ 1:22) ва ҳар як духтар ҳаёти ғуломӣ (Хуруҷ 1:14) дошт, бадтар буданд?
Чашми имон аз ҳолатҳои ҳозира ба нақшаи Худо барои онҳое, ки барои эҳтироми Ӯ тарбия ёфтаанд, мебинад. Дар мавриди Мусо ин ҳатто дар номҳои аъзои оилаи ӯ ошкор мешавад: Юхабед – «Яҳува ҷалолнок аст», Амрам – «мардум баланд бардошта шудаанд» ва Мусо – «берун кашидан». Оё ин моро ташвиқ намекунад, ки аз ин дунё натарсем, зеро Худо онҳоеро, ки Ӯро ҷалол медиҳанд, берун мекашад ва баланд мебардорад?
Бисёриҳо имрӯз фикр мекунанд, ки тарбияи масеҳӣ барои ҷалби гуноҳҳои зиёди ҷаҳон рақобат намекунад, аммо достони Мусо ба мо чизи дигарро мегӯяд. Волидони ӯ танҳо се моҳ бо ӯ буданд, пеш аз он ки ӯро ба об партофтанд. Аммо, дар он муддати кӯтоҳ онҳо ӯро «пинҳон карданд» (Хуруҷ 2:2) аз душман ва ӯро барои Худо нигоҳ доштанд, чунон ки калимаи ибрӣ нишон медиҳад. Ин пинҳон кардан, инчунин бозгашти мӯъҷизавии кӯдак ба модараш барои солҳои ширдиҳӣ, таъсири бештаре дошт, назар ба тарбияи дунявие, ки ӯ ҳамчун «писари духтари Фиръавн» гирифта буд (Хуруҷ 2:10; Ибриён 11:24).
Гарчанде ки Мусо дар роҳ баъзе хатогиҳо кард, (Хуруҷ 2:12), ӯ ба воя расид, ки «ба ҷои лаззатҳои гузарандаи гуноҳ, азоб кашиданро бо халқи Худо интихоб кард, маломати Масеҳро аз ганҷҳои Миср бузургтар донист» (Ибриён 11:25-26). Агар фарзандони мо дар Масеҳ пинҳон ва тарбия карда шаванд, оё мо бо имон интизор шуда наметавонем, ки онҳо низ барои Ӯ зиндагӣ хоҳанд кард?
