«Вақте ки Исо ӯро дар он ҷо хобида дид ва донист, ки ӯ муддати дароз дар ин ҳолат буд, ба ӯ гуфт: «Оё мехоҳӣ шифо ёбӣ?» Юҳанно 5:6 NKJV
Оё имкон дорад, ки одам солҳои зиёд бемор бошад ва шифо ёфтан нахоҳад? Гумон мекунам, ки агар ӯ дард намекашид, агар ба ҳамдардии дигарон одат мекард ва агар ба кор накардан барои зиндагӣ маъқул мебуд, он шахс метавонист аз беморӣ хеле роҳат бошад.
Дар Библия гуноҳ ба бемориҳое мисли махав ва фалаҷ монанд карда шудааст. Гуноҳ моро кӯр, ланг ва бемор мекунад. Баъзеи мо мисли марди бемори Юҳанно 5 ҳастем – «Муддати дароз дар ин ҳолат». Худованд метавонад моро аз бемории гуноҳ шифо диҳад ва моро барои осмон мувофиқ гардонад, аммо Ӯ ин корро намекунад, агар ин хоҳиши мо набошад.
Вақте ки ман Хушхабари наҷотро тавассути хуни рехташудаи Исои Масеҳ мавъиза мекунам ва одамон барои кӯмак ба назди ман меоянд, ман аксар вақт ба онҳо се савол медиҳам.
Саволи аввал ин аст,
«Оё шумо бояд наҷот ёбед?» Баъзе одамон ҳатто намедонанд, ки онҳо ба бемории гуноҳ гирифтор шудаанд ва онҳо наметавонанд ба таври ростқавлона ҷавоби мусбат диҳанд. Онҳо фикр мекунанд, ки аз дигарон беҳтаранд. Онҳо мегӯянд, ки кӯшиш кардаанд, ки беҳтарин кореро, ки метавонанд, анҷом диҳанд ва дар муқоиса бо дигарон, онҳо хеле хубанд. Азбаски онҳо зарурати наҷот ёфтанро намебинанд, ман ҳеҷ коре карда наметавонам, ки ба онҳо кӯмак кунам.
Агар онҳое, ки ман кӯмак мекунам, гӯянд, ки онҳо бояд наҷот ёбанд, саволи дуюм, ки ман медиҳам, ин аст: «Оё шумо мехоҳед наҷот ёбед?» Баъзе одамон танҳо намехоҳанд наҷот ёбанд. Онҳо фикр мекунанд, ки Худо беинсоф аст ё Ӯ аз онҳо талаб мекунад, ки ҳаётеро зиндагӣ кунанд, ки онҳо намехоҳанд зиндагӣ кунанд. Аён аст, ки ман ба онҳо кӯмак карда наметавонам. Вақте ки одамон мегӯянд, ки мехоҳанд наҷот ёбанд, ман саволи сеюмро медиҳам: «Оё шумо мехоҳед ҳоло наҷот ёбед?» Баъзе одамон ба ман гуфтаанд, ки онҳо мехоҳанд наҷот ёбанд, аммо на ҳоло. Баъзеҳо мехоҳанд бе масъулият дар назди Худо зиндагӣ кунанд. Онҳо фикр мекунанд, ки вақти «мувофиқтар» (Аъмол 24:25) барои ҳалли ин масъалаи наҷот хоҳад буд. Мутаассифона, Шайтон боварӣ ҳосил мекунад, ки ҳеҷ гоҳ вақти мувофиқ барои наҷот ёфтан аз ҷазои абадӣ, ки барои онҳое, ки пешниҳоди наҷоти Худоро рад мекунанд, омода шудааст, вуҷуд надорад.
Аммо агар шахс ба ҳар се савол «Ҳа» ҷавоб диҳад, ман медонам, ки метавонам Библия, Каломи Худоро истифода барам, то ба онҳо итминон диҳам, ки Масеҳ барои гуноҳҳои онҳо мурд. Онҳо ба саволи Наҷотдиҳанда «Ҳа» гуфтаанд: «Оё шумо мехоҳед шифо ёбед?»
Мо майл дорем фикр кунем, ки одамоне, ки «Не» мегӯянд, дар фаҳмидани Инҷил душворӣ мекашанд, дар ҳоле ки дар асл аксари онҳо бо Худо дар бораи зарурати наҷот ёфтан ҳоло баҳс мекунанд. Вақте ки онҳо бо Худо розӣ мешаванд, ки онҳо бояд наҷот ёбанд, вақте ки онҳо қарор медиҳанд, ки мехоҳанд наҷот ёбанд ва ҳоло наҷот ёбанд, барои онҳо қабул кардани он, ки наҷот тавассути такя ба он чизе, ки Масеҳ барои онҳо кардааст, ба даст оварда мешавад, на ба он чизе, ки онҳо барои Ӯ кардаанд, душвор нест. Ҳақиқат, ки «Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гунаҳкоронро наҷот диҳад», имрӯз ҳам «сазовори ҳама қабул» аст (1 Тимотиюс 1:15).
Ман дар ёд дорам, ки вақте ба хулосае омадам, ки ман бояд наҷот ёбам, мехостам наҷот ёбам ва мехостам ҳозир наҷот ёбам. Дере нагузашта ман фаҳмидам, ки ба ҳеҷ чизи дигар интизор шудан лозим нест, зеро Масеҳ аллакай барои ман мурда буд. Ман ба ин ҳақиқат такя кардам ва он то ҳол ба ман бо Худо сулҳу оромӣ медиҳад.
Оё шумо омодаед ба саволи «Оё шумо мехоҳед шифо ёбед?» «Ҳа» гӯед? Шояд саволро чунин тағйир додан лозим аст: «Оё шумо мехоҳед боварӣ дошта бошед, ки аз гуноҳҳои худ пок шудаед ва ба осмон меравед?» Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр шумо метавонед бо Наҷотдиҳандаи мо, Исои Масеҳ муносибат дошта бошед.
