Дорухати аҷиб
Як духтури хеле содиқи масеҳӣ барои дидани яке аз дӯстонаш даъват шуд, ки бо ӯ дар мавридҳои гуногун дар бораи наҷот сӯҳбат карда буд. Ӯ ӯро муоина кард ва бронхитро ташхис дод. Бо вуҷуди ин – ва қасдан – ӯ дӯсташро бо таассуроте гузошт, ки гӯё ӯро бо бепарвоии сард муолиҷа мекард.
«Ман парвандаи шуморо баррасӣ мекунам,» — гуфт ӯ ба ӯ; «баъдтар ман ба шумо дорухат мефиристам. Он гоҳ шумо метавонед қарор кунед, ки кай доруро истеъмол кардан мехоҳед.»
«Духтур, онро ба таъхир нагузоред,» — гуфт бемор, ки на камтар ҳайрон ва хавотир буд; «Ман бояд ин доруро ҳарчи зудтар истеъмол кунам.»
«Оҳ, ман фикр мекунам, ки агар хоҳед, метавонед як моҳ интизор шавед. Одамони бемортар аз шумо ҳастанд, дуруст?»
«Як моҳ! Шумо чӣ фикр доред? Ман метавонам дар як моҳ бимирам!»
«Шояд шумо ҳақ бошед. Пас, биёед гӯем, ки ман ба шумо дору мефиристам. Шумо онро нигоҳ доред ва онро танҳо дар сурате истеъмол кунед, ки агар ҳолати шумо хеле бадтар шавад.»
«Не, духтур. Ман мехоҳам онро ҳоло – фавран истеъмол кунам! Ман фикр мекунам, ки шумо маро масхара мекунед; шумо ҳеҷ гоҳ маро ин тавр муолиҷа накардаед.»
Дар ин лаҳзаи муколама духтури дилсӯз оҳанги ҷиддитар гирифт ва худро шарҳ дод.
«Маҳз ҳамин тавр,» — ҷавоб дод ӯ ба дӯсташ. «Ин аз он сабаб аст, ки ман дар бораи чизи хеле ҷиддитар фикр мекунам. Шумо ба табобате, ки Худо ба шумо барои ҷони шумо пешниҳод мекунад, ки саломатии он ниҳоят муҳим аст, аҳамият намедиҳед. Чанд сол аст, ки ман ва шумо дар бораи Инҷил сӯҳбат мекунем? Шумо ба ин сӯҳбатҳо эътироз накардаед, ин дуруст аст; шумо онҳоро қабул мекунед. Зиёда аз ин, ман фикр мекунам, ки шумо аз он сабаб, ки дар байни дӯстони худ як масеҳӣ доред, худро бехатартар ҳис мекунед. Бо вуҷуди ин, ба назар чунин мерасад, ки шумо барои табобати ҳолати рӯҳонии худ вақт надоред.»
«Ҳоло, ба ин гӯш диҳед: Ин Худост, ки ба шумо ин имконияти мусоидро пешниҳод мекунад. Аммо Худо инчунин метавонад иҷозат диҳад, ки марг шуморо дар як лаҳза аз ин зиндагӣ бигирад. Ҳатто як лаҳзаи дигар ба мо тааллуқ надорад; танҳо ин лаҳзаи ҳозира. Ҳоло имконияти шумост, на фардо ва на баъдтар.»
Дар Ишаъё 55:6 (NKJV) Китоби Муқаддас мегӯяд: «Худовандро ҷӯед, вақте ки Ӯро ёфтан мумкин аст, Ӯро даъват кунед, вақте ки Ӯ наздик аст.» Ин оятҳоро низ ба назар гиред: «Зеро Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо наздик кунад» (1 Пет. 3:18). «Худованд дар бораи ваъдаи Худ суст нест, чунон ки баъзеҳо сустиро меҳисобанд, балки нисбат ба мо сабр дорад, намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Пет. 3:9). «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (Аъмол 16:31). Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
