Оё Худо ҳамаи бемориҳои моро шифо медиҳад? Қисми 1
Ман ба наздикӣ мақолаеро дар як маҷаллаи масеҳӣ хондам, ки мегуфт: «Худо ҳамаи бемориҳои моро шифо медиҳад», ва он ба Хуруҷ 15:26 ва 1 Петрус 2:24 ишора мекард. Азбаски одамон дар бораи мавзӯи шифо ақидаҳои гуногун доранд, биёед бубинем, ки Китоби Муқаддас дар бораи он боз чӣ мегӯяд.
ВАЪДАҲОИ ХУДО
Байни ваъдаҳои Худо дар Аҳди Қадим ва онҳое, ки дар Аҳди Ҷадид ҳастанд, фарқиятҳо мавҷуданд. Ба Иброҳим ваъдаи обрӯи бузург ва замини Канъон барои наслҳои сершумори ӯ дода шуд (Ҳастӣ 12:1-3; 17:8). Ба яҳудиёни итоаткор умри дароз, шукуфоӣ ва пирӯзӣ бар душманонашон ваъда дода шуд (Такрори Шариат 6:1-2; Забур 128:1-2). Аксари ваъдаҳое, ки ба яҳудиён дар Аҳди Қадим дода шуда буданд, барои баракатҳои ҷисмонӣ ё моддӣ буданд.
Аз тарафи дигар, дар Аҳди Ҷадид, ваъдаҳои Худо ба имондорон дар Калисои ибтидоӣ ҳаёти ҷовидонӣ, Рӯҳулқудс, сулҳ ва бозгашти Масеҳ буданд (Эфсӯсиён 1:13; Филиппиён 4:7; Ибриён 10:36-37; 1 Юҳанно 2:25). Ҳама баракатҳои рӯҳонӣ ҳастанд, на ҷисмонӣ (Эфсӯсиён 1:3). Мо бояд эҳтиёт бошем, ки ваъдаҳои баракатҳои ҷисмониро, ки ба яҳудиёни Аҳди Қадим дода шуда буданд, ба масеҳиёни Аҳди Ҷадид татбиқ накунем.
ШИФО ДАР ЗАМОНҲОИ АҲДИ ҚАДИМ
Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки ҳамаи шифои ҳақиқӣ аз Худо меояд (Забур 103:2-3; 107:17-20; Ҳушаъ 11:1-3). Калимаи ибрӣ «рапа» маънои «шифо додан» ё «ба ҳолати муқаррарӣ баргардонидан»-ро дорад. Аммо азбаски равандҳои бадан аз сабаби пиршавӣ кам мешаванд, саломатии комил вуҷуд надорад, хусусан вақте ки мо пир мешавем.
Дар Аҳди Қадим Худо ба яҳудиён ваъдаҳои шартӣ дод, ки онҳоро аз беморӣ муҳофизат мекунад ва шифо медиҳад. Шарт ин буд, ки онҳо бояд фармонҳои Худоро риоя кунанд, он чиро, ки дар назари Ӯ дуруст буд, иҷро кунанд ва аз паи худоёни бутпараст нараванд. Ӯ ҳамчунин ваъда дод, ки исқоти ҳамл нахоҳад буд, ҷуфтҳое, ки фарзанддор шуда наметавонанд, нахоҳанд буд, ҳайвоноте, ки насл оварда наметавонанд, нахоҳанд буд ва душманони онҳо бо бемориҳое, ки онҳо аз онҳо муҳофизат шуда буданд, гирифтор хоҳанд шуд (Хуруҷ 15:25-26; 23:25-26; Такрори Шариат 7:14-15). Мо чунин ваъдаҳоро дар Аҳди Ҷадид намеёбем.
Хуруҷ 15:26 – ки мегӯяд: «Ман ҳеҷ яке аз бемориҳоеро, ки бар мисриён овардам, бар шумо нахоҳам овард, зеро Ман Худованд ҳастам, ки шуморо шифо медиҳам» – дар мақолаи маҷаллае, ки ман хондам, аз контекст берун оварда шуда буд. Ин оят махсусан ба фарзандони Исроил, ки аз Миср ба Канъон сафар мекарданд, дахл дорад, на ба мо имрӯз. Дар акси ҳол, мо метавонистем то ҳол ваъдаи Худоро барои ҷамъоварии манна барои ғизои ҳаррӯза талаб кунем!
Дар Аҳди Қадим бисёр ҳолатҳои шифои мӯъҷизавӣ мавҷуданд. Масалан, вақте ки шоҳ Ҳизқиё бемор буд ва қариб буд бимирад, ӯ дуо кард ва Худо ба ӯ иҷозат дод, ки 15 соли дигар зиндагӣ кунад (2 Подшоҳон 20:5-6).
ИСО, ШИФОДИҲАНДА
Вақте ки Ӯ дар рӯи замин буд, Худованд ҳамаи онҳоеро, ки ба назди Ӯ оварда шуда буданд, шифо дод (Матто 8:16-17). Исо гуфт, ки инро Ишаъё пешгӯӣ карда буд (Ишаъё 53:4). Ин мӯъҷизаҳо қудрати илоҳии Ӯро нишон доданд (Матто 11:2-5; Юҳанно 20:30-31). Худованд то ҳол ҳама гуна бемориҳоро шифо медиҳад, ва аз ин рӯ мо бояд Худоро дар ҳар як ҳолати шифо эътироф кунем. Дар оянда, вақте ки Ӯ барои ҳукмронӣ бар замин дар давраи Ҳазорсола бармегардад, Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки Худованд ҳамаи бемориҳоро шифо медиҳад (Ишаъё 33:24; Ирмиё 30:17). Аммо ин барои замони оянда аст, на имрӯз.
Дар ишора ба Худованд, Петрус аз Ишаъё дар номаи аввалини худ иқтибос овард: «Бо захмҳои Ӯ шумо шифо ёфтаед» (Ишаъё 53:5; 1 Петрус 2:24). Ин намуди шифо – ки дар ояти баъдӣ чунин тасвир шудааст: «Зеро шумо мисли гӯсфандони гумроҳ будед, аммо ҳоло ба Чӯпон ва Нозири ҷонҳои худ баргаштаед» (1 Петрус 2:25) – рӯҳонӣ аст, байни одамони гуноҳкор ва Худо. Инчунин, он дар замони гузашта аст, на дар замони ҳозира. Ин оят маънои онро дорад, ки Масеҳ дар салиб азоб кашид ва ҳамчун ҷойгузини мо мурд, то гуноҳҳои мо бахшида шаванд ва мо метавонистем муносибати барқароршуда бо Худо дошта бошем. Он ба шифои ҷисмонӣ ҳеҷ иртиботе надорад; нодуруст мебуд, ки ба як масеҳии сахт бемор гӯем, ки бо захмҳои Масеҳ ӯ ҷисмонӣ шифо ёфтааст. 1 Петрус 2:24 ҳамчунин дар мақолаи маҷаллаи қаблан зикршуда аз контекст берун оварда шуда буд. Ин оят дар бораи шифои рӯҳонӣ аст, на ҷисмонӣ.
БАДАНҲОИ ХУДШИФОДИҲАНДА
Баданҳои мо ба таври аҷиб тарҳрезӣ шудаанд, ки аксари ҷароҳатҳо ва бемориҳоро худашон шифо диҳанд. Ҳуҷайраҳои зинда пайваста иваз мешаванд. Агар мо ангуштро бурем, захм худаш шифо меёбад. Устухонҳои шикаста дубора ба ҳам мепайванданд. Духтурон медонанд, ки бисёр шикоятҳо то субҳ беҳтар мешаванд. Системаи иммунии мо метавонад хунукиҳои сабук ва сироятҳои гулӯро ба таври худкор ислоҳ кунад. Як табиби маъруф навиштааст: «Аксари сулфаҳо одатан дар давоми 1-3 ҳафта бо ё бе табобат худшифодиҳанда мебошанд.» Довуд навиштааст: «Ман Туро ситоиш мекунам, зеро ман ба таври даҳшатнок ва аҷиб офарида шудаам» (Забур 139:14).
МАНЗАРАИ КАЛОН
Дар Ҳастӣ 1-2 Худо ҷаҳони комилеро офарид, ки дар он беморӣ, дард ё марг набуд. Ин утопия буд, аммо дер давом накард. Вақте ки гуноҳ ба ҷаҳон омад (Ҳастӣ 3), ҷаҳони мо комилан тағир ёфт. Мо на танҳо аз сабаби гуноҳ аз Худо рӯҳонӣ ҷудо шудаем, балки ҳоло дар ҷаҳони пӯсидаи беморӣ, азоб, беадолатӣ ва марг зиндагӣ мекунем.
Хушбахтона, ин охири достон нест. Худо нақшаи наҷот барои инсониятро дошт, ки фиристодани Писари Худро, Исои Масеҳро, ба замин барои барқарор кардани муносибати мо бо Худо дар бар мегирифт. Натиҷаи ин нақша то охири замон ба анҷом намерасад. Масеҳиён аллакай рӯҳонӣ наҷот ёфтаанд ё шифо ёфтаанд, аммо ҳанӯз ҷисмонӣ не. Имрӯз мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки азоби онро Павлус чунин тасвир кардааст: «Ман фикр мекунам, ки азобҳои ҳозираи мо ба ҷалоле, ки дар мо ошкор хоҳад шуд, арзиши муқоиса карданро надоранд. Офариниш бо интизории шадид интизор аст, ки фарзандони Худо ошкор шаванд. Зеро офариниш ба ноумедӣ тобеъ карда шуд, на бо интихоби худ, балки бо иродаи Он ки онро тобеъ кард, бо умеде, ки худи офариниш аз ғуломии пӯсидагӣ озод хоҳад шуд ва ба озодии пурҷалоли фарзандони Худо оварда хоҳад шуд. Мо медонем, ки тамоми офариниш мисли дардҳои таваллуд то замони ҳозира нола мекунад. На танҳо ин, балки худи мо, ки меваҳои аввалини Рӯҳро дорем, дар дохили худ нола мекунем, зеро мо бо шавқ интизори қабули худ ҳамчун фарзандон, наҷоти баданҳои худ ҳастем» (Румиён 8:18-23).
«Азобҳои ҳозираи» Павлус бо «ҷалоле, ки дар мо ошкор хоҳад шуд» муқоиса карда мешаванд. Мисли Павлус, мо аз бемориҳо азоб мекашем ва инҳо то эҳёи баданҳои мо, ки марҳилаи ниҳоии наҷоти мо – раҳоӣ аз азоб аст, комилан шифо нахоҳанд ёфт. Мо интизори раҳоии ваъдашудаи Худо аз гуноҳ ва оқибатҳои он ҳастем.
Павлус дар азоб истодагарӣ кард, зеро ӯ умеди эҳёро дошт: «Аз ин рӯ, мо дилшикаста намешавем. Ҳарчанд зоҳиран мо фарсуда мешавем, аммо ботинан рӯз аз рӯз нав мешавем. Зеро мушкилоти сабук ва муваққатии мо барои мо ҷалоли ҷовидонеро ба даст меоранд, ки аз ҳамаи онҳо хеле зиёдтар аст. Аз ин рӯ, мо чашмони худро на ба он чизе, ки дида мешавад, балки ба он чизе, ки ноаён аст, мегузорем, зеро он чизе, ки дида мешавад, муваққатӣ аст, аммо он чизе, ки ноаён аст, ҷовидонӣ аст» (2 Қӯринтиён 4:16-18).
Ҳарчанд раванди пӯсидагии ҷисмонӣ дар ҳаёти Павлус пайваста идома дошт, азоби ӯ муҳимтарин чиз дар ҳаёти ӯ набуд. Ба ҷои ин, ӯ ба чизҳои ноаён, ба монанди бадани эҳёшуда, шукӯҳи осмон ва пирӯзии Худованд дар Омадани Дуюм тамаркуз мекард. Намунаи Масеҳ азоб дар омадани аввалини Ӯ ва ҷалол, шараф ва ситоиш дар омадани дуюми Ӯ буд. Ба ҳамин монанд, намунаи имондорон азоби ҳозира ва ҷалоли оянда аст.
ДАРСҲО БАРОИ МО
Биёед ҳамеша ҳангоми тафсири Китоби Муқаддас, хусусан дар масъалаҳои саломатӣ, эҳтиёт бошем. Он маҷмӯаи оятҳое нест, ки аз рӯи мавзӯъ интихоб карда шаванд ва ба таври ҷудогона фаҳмида шаванд. Ба ҷои ин, аз он чизе, ки Китоби Муқаддас мегӯяд, оғоз кунед ва сипас контекстро бо пурсиш дар бораи он ки порча ба кӣ навишта шудааст ва оятҳои атроф чӣ мегӯянд, баррасӣ кунед. Вақте ки мо ин корро мекунем, мефаҳмем, ки аксари ваъдаҳое, ки ба яҳудиён дар Аҳди Қадим дода шуда буданд, баракатҳои ҷисмонӣ ё моддӣ буданд, дар ҳоле ки онҳое, ки ба масеҳиён дар Аҳди Ҷадид дода шуда буданд, баракатҳои рӯҳонӣ буданд.
Ҳарчанд имондорон рӯҳонӣ наҷот ёфтаанд, онҳо то марг ё наҷоти баданҳои худ дар Раптура бемориро аз сар мегузаронанд (1 Қӯринтиён 15:35-58). Таваҷҷӯҳи Худо ҳоло дар Аҳди Ҷадид ба наҷот додани одамон тавассути шифо додани онҳо рӯҳонӣ аст, на ҷисмонӣ. Ва оё ин муҳимтарин нест?
Биёед мисли Павлус бошем ва эътироф кунем, ки имондорон аз сабаби бемориҳо ва ҷароҳатҳо азоб мекашанд, ва биёед инҳоро ночиз қабул кунем, вақте ки бо озодӣ аз гуноҳ ва оқибатҳои он муқоиса карда мешаванд.
