САВОЛ: Оё Юҳанно 14:21 маънои онро дорад, ки агар мо Худоро дӯст дорем, Ӯ моро бештар дӯст медорад?
«Ҳар кӣ аҳкоми Маро дорад ва онҳоро риоя мекунад, ӯст, ки Маро дӯст медорад. Касе ки Маро дӯст медорад, аз ҷониби Падари Ман дӯст дошта хоҳад шуд, ва Ман низ ӯро дӯст хоҳам дошт ва Худро ба ӯ зоҳир хоҳам кард» (Юҳанно 14:21 NIV).
ҶАВОБ: Юҳанно ба мо дарозтарин ҳикояро медиҳад дар бораи он ки Исо ба шогирдон дар ҳуҷраи болоӣ дар шаби пеш аз маслуб шуданаш гуфт (Юҳанно 13-17). Чанд оят пеш аз Юҳанно 14:21 Худованд ваъда дод, ки Рӯҳи Муқаддасро мефиристад, то дар рӯзи Пантикост дар шогирдон сокин шавад. Калимаи калидии «муҳаббат» («агапао» дар юнонӣ) 31 маротиба дар Юҳанно 13-17 пайдо мешавад. Ин муҳаббати худфидоёна, беғаразона пайдоиши илоҳӣ дорад.
Дар Юҳанно 14:15-24 ду намуди одамон зикр шудаанд – онҳое, ки Худовандро дӯст медоштанд ва онҳое, ки дӯст намедоштанд. Аввалинҳо имондорон буданд, ки Рӯҳи Муқаддас абадӣ дар онҳо сокин буд ва аҳкоми Ӯро риоя мекарданд. Дигарон ғайриимондорон буданд, ки Рӯҳи Муқаддас надоштанд ва аҳкоми Худовандро риоя намекарданд.
Юҳанно 14:21 ба имондорон муроҷиат мекунад, на ба ғайриимондорон, дар ду ҷумла. Ҷумлаи аввал мегӯяд, ки риояи аҳкоми Худованд далели он аст, ки шахс имондор аст. Масалан, ба шогирдон гуфта шуд, ки «якдигарро дӯст доред» ва ин ба дигарон нишон медиҳад, ки онҳо пайравони Масеҳ ҳастанд (Юҳанно 13:34-35). Ҷумлаи дуюм мегӯяд, ки имондор аз ҷониби Худои Падар ва Худои Писар дӯст дошта мешавад ва онҳо Худро ба ӯ ба таври махсус зоҳир хоҳанд кард: «Мо назди ӯ хоҳем омад ва хонаи Худро бо ӯ хоҳем сохт» (Юҳанно 14:23-26). Албатта, ғайриимондорон низ аз ҷониби Худо дӯст дошта мешаванд, аммо ин муносибати яктарафа аст, зеро муҳаббат мутақобила нест:
«Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8; Юҳанно 3:16).
Юҳанно 14:21-26 нишон медиҳад, ки азбаски имондорон бо Худованд муносибат доранд ва Рӯҳи Муқаддас дар онҳо сокин аст, Писар Худро ба онҳо ба тавре зоҳир мекунад, ки барои ғайриимондорон имконнопазир аст. Пас, афзоиши муҳаббат ба Худо маънои онро надорад, ки Ӯ моро бештар дӯст хоҳад дошт, балки мо Ӯро беҳтар хоҳем шинохт.
Ҷавоб дода шуд
