САВОЛ: Дар Марқӯс 10:21, оё Худованд мегӯяд, ки масеҳиён набояд чизе дошта бошанд?
ҶАВОБ: Ҷавоб «Не» аст – аммо биёед инро каме дида бароем.
Каломи Худо, Библия, як воҳиди муттаҳид аст. Ҳеҷ як порча ҳеҷ гоҳ ба дигаре мухолифат намекунад ва Навиштаҳоро ҳамеша дар замина хондан лозим аст. Петрус инро дар 2 Петрус 1:20-21 қайд кардааст: «Аввал инро бидонед, ки ҳеҷ як нубуввати Навиштаҳо тафсири хусусӣ нест, зеро нубувват ҳеҷ гоҳ аз рӯи иродаи инсон набуд, балки мардони муқаддаси Худо чунон сухан мегуфтанд, ки Рӯҳи Муқаддас онҳоро ба ҳаракат медаровард» (NKJV). Душманони Каломи Худо аксар вақт кӯшиш мекунанд, ки ба он чизе, ки онҳо зиддиятҳо дар Библия меноманд, таваҷҷӯҳ зоҳир кунанд, аммо бо ин кор онҳо ҷаҳолати худро нисбат ба Навиштаҳо ва принсипҳои он фош мекунанд.
Марқӯс 10:21 як қисми ҳикояи мардест, ки ба назди Исо омада, пурсид, ки барои мерос гирифтани ҳаёти ҷовидонӣ чӣ кор кунад (оятҳои 17-22). Аз ҳикояҳои мувозӣ дар Матто 19:16-30 ва Луқо 18:18-30 мо мефаҳмем, ки ӯ ҳокими ҷавон буд. Ӯ Исоро «Муаллими нек» номид ва Исо фавран ҷавоб дод, ки танҳо Худо нек аст. Ӯ баъдтар ӯро ба аҳком ишора кард ва баъзеҳоро зикр кард, ки ба муносибати инсон бо ҳамсояаш ишора мекарданд. Ҷавон ҷавоб дод, ки ӯ ҳамаи инҳоро аз ҷавонӣ риоя кардааст. Аз нуқтаи назари инсонӣ ӯ шахси намунавӣ буд ва мо мехонем, ки «Исо ба ӯ нигоҳ карда, ӯро дӯст дошт».
Румиён 6:23 ба мо мегӯяд ки «ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мо, атои Худост». Онро бо мерос ба даст овардан мумкин нест ва бо корҳои мо низ таъмин кардан мумкин нест, то ки фахр накунем (Эфсӯсиён 2:8-9). Исо ба ин ҳокими ҷавон гуфт, ки як чизест, ки ӯ намерасад. Он як чиз чӣ буд? Аввалин аҳком ин буд: «Ту набояд дигар худоёнро пеш аз Ман дошта бошӣ» (Хуруҷ 20:3). Ин ҷо дили мушкилоти ин мард буд. Ӯ сарвати худро бештар аз Худо дӯст медошт. Исо Худост. Ӯ баъдтар ба ин мард гуфт: «Бирав, ҳар чизе ки дорӣ, фурӯш ва ба камбағалон деҳ, ва ту дар осмон ганҷ хоҳӣ дошт, ва биё, салибро бардор ва Маро пайравӣ кун».
Ҷавон «аз ин сухан ғамгин шуд ва бо андӯҳ рафт, зеро ӯ дороиҳои зиёд дошт». Чизҳо – ин дороиҳо – барои ӯ аз Худо муҳимтар буданд ва ӯ дороиҳои худро на Исоро интихоб кард. Ӯ намехост, ки аз онҳо халос шавад ва даромадро ба камбағалон диҳад, намехост, ки салибро – асбоби пасттарин навъи марг дар он рӯзҳо – бардорад ва танҳо Исоро пайравӣ кунад, худро ба Ӯ супорад. Худованд ангушти худро ба ҷои дардманд, ё ба дили масъала гузошт, чунон ки ба шогирдонаш гуфт: «Чӣ қадар душвор аст барои онҳое, ки сарват доранд, ба Малакути Худо дохил шудан!»
Ин ҳикоя дода нашудааст то таълим диҳад, ки масеҳӣ набояд чизе дошта бошад. Баръакс, он ба имконнопазирии масеҳӣ шудан таъкид мекунад, агар мо иҷозат диҳем, ки чизе байни мо ва Худо, ё мо ва Худованд Исо қарор гирад.
Мо бояд дар хотир дошта бошем, ки ин ҳокими ҷавони сарватманд яҳудӣ буд. Худо ба мардуми Исроил бисёр баракатҳои заминӣ ваъда дода буд, «агар шумо ба овози Худованд Худои худ бодиққат итоат кунед, то бодиққат риоя кунед ҳамаи аҳкомҳои Ӯро, ки ман ба шумо фармон медиҳам» (Такрори Шариат 28:1). Қайд кунед, «ҳамаи аҳкомҳои Ӯро». Навиштаҳо ба таври возеҳ нишон медиҳанд, ки ҳеҷ як инсони оддӣ ҳеҷ гоҳ ҳамаи аҳкомҳои Худоро риоя накардааст; ва ҳеҷ ҷо Худо ҳаёти ҷовидониро ҳамчун мукофот барои корҳои нек ё барои риояи аҳкомҳои Ӯ ваъда намедиҳад.
Саволи асосӣ дар ин ҳикоя ин аст: «Чӣ тавр ҳаёти ҷовидониро ба даст овардан мумкин аст?» Ин дар бораи он нест, ки оё масеҳӣ бояд чизе дошта бошад ё набояд. Дар асл, дар тамоми Навиштаҳо Худо он чизеро, ки мо «ҳуқуқҳои моликият» меномем, ҳуқуқи доштани дороиҳоро эътироф мекунад. Аммо вақте ки мо Каломи Худоро бодиққат мехонем, мефаҳмем, ки мо, ки масеҳӣ ҳастем, сарпарастон ё мудирони ҳама чизе ҳастем, ки Худо ба мо бовар кардааст. Рӯзе мо бояд ҳисобот диҳем, ки чӣ тавр мо сарпарастии худро ба Он ки онро ба мо бовар кардааст, иҷро кардем.
