Кори Худованд
Кӣ, ба гуфтаи Худованд, мӯъмини бохирад ва доност? Ин «ҳар касест, ки ин суханони Маро мешунавад ва онҳоро ба амал меорад» (Матто 7:24 NIV). Аҳамият диҳед, ки Ӯ намегӯяд «суханони Маро мешунавад ва ба онҳо бовар мекунад». Аён аст, ки барои иҷро кардани онҳо бояд ба онҳо бовар кард, аммо чунин чизе ҳаст, ки бовар кардан ва иҷро накардани онҳо. Каломи Худо ба мо мегӯяд, ки «амалдорони Калом бошем, на танҳо шунавандагон» (Яъқуб 1:22 JND). Барои иҷро кардани Калом мо бояд аз нав таваллуд шавем – мо бояд «дар Исои Масеҳ офарида шавем, то корҳои некеро анҷом диҳем, ки Худо пешакӣ барои мо омода кардааст» (Эфсӯсиён 2:10 NIV).
Ин корҳо чистанд?
Шахсе, ки аз нав таваллуд шудааст, Рӯҳи Муқаддас дар ӯ сокин аст, ки агар мо ба Ӯ иҷозат диҳем, ки амал кунад, корҳои некро тавассути мо ва дар мо ба вуҷуд меорад. Рӯҳ ба мо имкон медиҳад, ки дӯст дорем, сабр кунем, боэътимод (содиқ) бошем, мулоим бошем, худдорӣ нишон диҳем (Ғалотиён 5:22-23) ва ба Худованд бо саховатмандӣ ва «таъмини ниёзҳои халқи Худованд» хидмат кунем (2 Қӯринтиён 9:11-12).
Аз замони наҷоти мо мо бояд муносибатеро дошта бошем, ки дар савол ифода ёфтааст: «Эй Худованд, чӣ кунам?» (Аъмол 22:10). Мо мепурсем: «Шумо аз ман чӣ кардан мехоҳед?» – на, «Ман барои Худованд чӣ кардан мехоҳам?» Як мубаддале, ки нав аз бадии даҳшатнок наҷот ёфта буд, мехост «бо Ӯ биравад», эҳтимол ҳамчун дар мактаби Библия таълим гирад, аммо Худованд Исо ба ӯ иҷозат надод. Ба ҷои ин, Ӯ ба ӯ гуфт: «Ба хонаи [оилаи] худ рав ва ба онҳо бигӯ, ки Худованд барои ту чӣ қадар корҳо кардааст» (Марқӯс 5:18-20). Ин ба қариб ҳамаи мубаддалони нав дахл дорад.
Кашфи он чизе, ки мо бояд кунем
Мубаддали нав бояд мисли мубаддалони аввал амал кунад. Онҳо бояд дигар мӯъминонро ҷустуҷӯ кунанд ва бо онҳо ҷамъ шаванд ва он чизеро, ки онҳо мекунанд, анҷом диҳанд: «Онҳо худро ба таълимоти расулон ва ба муошират, ба шикастани нон ва ба дуо бахшиданд» (Аъмол 2:42). Мо худро ба таълимоти расулон бо хондани он чизе, ки онҳо навиштаанд ва дигар Навиштаҳо – мулоҳиза кардан ва иҷро кардани онҳо (хизмати хаттӣ ва шифоҳӣ дар фаҳмидани Навиштаҳо кӯмак мекунад) мебахшем. Мо ниёзи худро ба муошират бо иштирок дар фаъолиятҳои мӯъминон, ки бо онҳо ҷамъ мешавем, қонеъ мегардонем. Мо ба таври оммавӣ бо иштирок дар шикастани нон ва ба таври хусусӣ бо мулоҳиза ва дуо ибодат мекунем. Ва мо инчунин барои дуои гурӯҳӣ ҷамъ меоем.
Вақте ки мо ин корҳоро мекунем, дарк хоҳем кард, ки «ба ҳар яки мо файз дода шудааст, чунон ки Масеҳ онро тақсим кардааст» (Эфсӯсиён 4:7). Ин файз дар шакли «тӯҳфаҳо» (ояти 8) «барои муҷаҳҳаз кардани халқи Ӯ барои корҳои хидматӣ» (ояти 12) мебошад. Мақсади онҳо сохтани бадани Масеҳ аст, ки «дар муҳаббат меафзояд ва худро месозад, чунон ки ҳар як қисм кори худро мекунад» (ояти 16).
Чӣ тавр мо тӯҳфаҳои худро кашф мекунем?
Ҳар яки мо ҳадди аққал як тӯҳфа дорем (1 Қӯринтиён 7:7). Фарз кунед, ки шумо қобилияти мусиқӣ надоред, муаллим нестед ва наметавонед ба таври оммавӣ мавъиза кунед. Оё ин маънои онро дорад, ки шумо тӯҳфа надоред? Ҳаргиз не! Мардеро мисли он тасаввур кунед, ки барои Худованд хеле самаранок буд, зеро хидмати як ба як дар кор ё ҳар ҷое, ки имконият пайдо мешуд. Ӯ тӯҳфа дорад.
Роҳи аълои кашфи тӯҳфаи худ ин ихтиёрӣ будан барои кӯмак дар ҳар ҷо ва ҳар вақте, ки ниёз пайдо мешавад. Шумо ба зудӣ хоҳед фаҳмид, ки оё шумо ба ин кор мувофиқед. Аммо, ин метавонад коре бошад, ки обрӯ намеорад ва ҳатто метавонад ногувор бошад. Аммо биёед қайд кунем, ки ҳафт нафаре, ки «пур аз Рӯҳ ва ҳикмат» буданд, дар аввал барои «хизмат кардан ба мизҳо» даъват шуданд (Аъмол 6:2-4). Ба ду нафари онҳо, Истефанус ва Филиппус, баъдтар вазифаҳои хеле муҳимтар дода шуданд (Аъмол 6:6-10, 8:6-7,26-36). Дар хотир доред, ки агар шумо «бо тамоми дили худ, чун барои Худованд кор кунед» (Қӯлассиён 3:23), ин кори Худованд мегардад.
Тӯҳфаҳое ҳастанд, ки ягон ҷузъи «мӯъҷизавӣ»-и аён надоранд. Онҳое, ки ҳамдардӣ ва зеҳни заруриро барои омӯхтани тарзи табобати беморӣ ё маъюбии ҷисмонӣ доранд, воқеан «тӯҳфаи шифо» доранд. Ба ҳамин монанд, онҳое, ки қобилияти омӯхтани забонҳои хориҷӣ ва истифодаи ин маҳоратро барои тарҷумаи Навиштаҳо ва адабиёти масеҳӣ доранд, тӯҳфаи забонҳо доранд (нигаред ба 1 Қӯринтиён 12:28).
Чӣ тавр мо медонем, ки дар куҷо хидмат кунем?
Ба мо гуфта шудааст, ки «ҳамаи халқҳоро шогирд созед» (Матто 28:19), аз ҷумла халқи худамонро. Шаҳри зодгоҳи мо ҷои аълои оғоз аст. Агар иродаи Ӯ бошад, ки шумо ба ҷои дигар равед, Ӯ шуморо ба он ҷо мебарад.
Ба Ӯ бовар кунед, ки агар шумо интихоб кунед ва хато кунед, онро равшан созад. Масалан, Павлус ва ҳамроҳонаш зоҳиран фикр мекарданд, ки иродаи Худованд барои онҳо мавъиза кардани Калом «дар вилояти Осиё» аст, аммо онҳо «аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас» аз ин кор боздошта шуданд. Сипас онҳо «кӯшиш карданд, ки ба Битуния дохил шаванд, аммо Рӯҳи Исо ба онҳо иҷозат надод». Ба зудӣ Худо онҳоро ба таври равшан даъват кард, ки «хушхабарро» ба македониён мавъиза кунанд (Аъмол 16:6-10).
Юғи Ӯро бар худ гиред
Юғи Ӯро бар худ гирифтан чист? Ин қарор қабул кардан аст, ки ҳаёти худро барои хидмат ба Ӯ истифода баред. Аммо ин ба ҳеҷ ваҷҳ шуморо аз шуғли дунявӣ боз намедорад. Ин танҳо маънои онро дорад, ки муносибате мисли Ишаъё дошта бошед ва бигӯед: «Инак, ман ҳастам. Маро бифирист» (Ишаъё 6:8). Худро ба Ӯ комилан дастрас кардан ин бо Ӯ юғ шудан аст. Ӯ ба онҳое, ки бо Ӯ юғ мешаванд, ҳаёти масеҳии қаноатбахш ва пурраро ваъда дод ва гуфт: «Юғи Маро бар худ гиред ... ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт» (Матто 11:29).
Юғ чист?
Юғ дастгоҳест, ки бо тақсим кардани вазни бор бар китфҳо онро сабуктар мекунад. Юғҳое ҳастанд, ки барои як нафар тарҳрезӣ шудаанд ва дигарҳо барои ду нафар. Юғи Масеҳ барои ду нафар тарҳрезӣ шудааст. Вақте ки мо юғи Ӯро бар худ мегирем, Ӯ як қисми борро бардошта, юғро осон ва борро сабук мекунад (нигаред ба Матто 11:30). Бо Масеҳ юғ шуда, мо маҷбур мешавем, ки ба ҳар ҷое, ки Ӯ мехоҳад биравем ва ҳар коре, ки Ӯ мехоҳад кунем. Ӯ ба мо итминон медиҳад, ки Ӯ сардори сахтгир нахоҳад буд, зеро Ӯ «мулоим ва фурӯтан дар дил» аст (Матто 11:29).
Худо инсонро чунон офаридааст, ки агар дар коре машғул набошад, қаноатманд нест. Сулаймон кӯшиш кард, ки ин ниёзро бо «чизҳои зери офтоб» қонеъ гардонад ва ӯ дар китоби Воиз ба мо мегӯяд, ки ҳар чизеро, ки кӯшиш кард, «бемаънӣ» ёфт. Кори Худованд ҳеҷ гоҳ бемаънӣ нахоҳад буд. Бо анҷом додани кор барои Худованд, «шумо барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт» (Матто 11:29)!
