Ҳаёти Томми
Томми гурбае буд, ки дар киштии боркаш зиндагӣ мекард. Як шаби тӯфонӣ киштӣ дар соҳили санглохи баҳр ғарқ шуд. Ҳангоми наҷот Томми фаромӯш шуд. Баъд касе ба ёд овард ва чанд маротиба кӯшиш кард, ки Томмиро наҷот диҳад. Аммо ӯ ҳар дафъа гурехт ва ниҳоят дар зери саҳни киштӣ нопадид шуд. Экипаж ғамгин буд, зеро онҳо Томмиро наҷот дода натавонистанд. Аммо ӯ хеле хурсанд буд, зеро ӯ бисёр хӯрокҳои дӯстдоштаашро дар тамоми фарши ошхона рехта ёфт ва касе набуд, ки ӯро дур кунад. Томми аз зиёфати худ хеле лаззат бурд – то даме ки киштӣ ғарқ шуд ва ӯ ғарқ шуд!
Ҳаёти мо
Бисёр одамон мисли Томми ҳастанд – ҳоло аз зиндагӣ лаззат мебаранд, аммо ҳеҷ гоҳ дар бораи хатарҳои оянда фикр намекунанд. Оё шумо чунин ҳастед? Китоби Муқаддас мегӯяд, ки гуноҳҳои мо моро барои осмон номуносиб мегардонанд:
Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23).
Он ҳамчунин мегӯяд,
Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, аммо баъд аз ин доварӣ (Ибриён 9:27).
Ҳамаи мо ба ҷазо барои гуноҳҳоямон равонаем, агар касе моро наҷот надиҳад. Оё мо мисли Томми ҳастем – аз Касе, ки мехоҳад моро наҷот диҳад, гурехта истодаем?
Муҳаббати Худо
Китоби Муқаддас номаи муҳаббати Худо ба мост. Он мегӯяд, ки Ӯ гуноҳкоронро – одамонеро мисли шумо ва ман – хеле дӯст медорад, аммо аз гуноҳ нафрат дорад. Он мегӯяд,
Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Оё шумо бовар карда метавонед? Исо ҳеҷ гоҳ кори баде накард, аммо Худо ба Ӯ иҷозат дод, ки барои гуноҳҳои мо бимирад! Ва Исо моро чунон дӯст дошт, ки Ӯ ихтиёран дар салиб мурд, то моро наҷот диҳад. Оё касе шуморо ин қадар дӯст доштааст? Оё шумо мехоҳед, ки аз муҳаббати Ӯ ба шумо боварӣ дошта бошед? Пас он чиро, ки Китоби Муқаддас мегӯяд, иҷро кунед:
Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок кунад (1 Юҳанно 1:9).
Хабари Худо
Худо барои онҳое, ки аз ин кор саркашӣ мекунанд, хабари бад дорад:
Агар тавба накунед, шумо ... талаф хоҳед шуд (Луқо 13:3).
Аммо Ӯ барои онҳое, ки итоат мекунанд, хабари хуш дорад:
Шумо бо Ман дар биҳишт хоҳед буд (Луқо 23:42).
Худо мехоҳад, ки шумо Писари Ӯро дӯст доред, чунон ки Ӯ дӯст медорад. Барои Худо ҷазо додани Исо барои гуноҳҳои шумо осон набуд, аммо Ӯ ин корро кард, зеро Ӯ шуморо дӯст медорад ва мехоҳад шуморо наҷот диҳад.
Ояндаи шумо
Худо намехоҳад, ки шумо мисли Томми бошед – то абад гумшуда. Ӯ мехоҳад, ки шумо ҳозир гуноҳҳои худро ба Ӯ иқрор кунед ва аз Исо хоҳиш кунед, ки шуморо наҷот диҳад. Агар шумо ин корро кунед, Ӯ шуморо наҷот медиҳад ва он гоҳ шумо то абад аз они Ӯ хоҳед буд.
