Эй Худо ва Падари мо, мо ба Ту наздик мешавем Бо тамоми арзиши Писари маҳбуби Ту; Ҳама он чи Ту ҳамеша аз инсон хостаӣ, мебинем Дар Ӯ, Масеҳи Ту, Масҳшудаи Ту.
Ҳеҷ фикри Ӯ аз фикри Ту ҷудо нашуд; Ҳар қадами муқаддас ба Ту шодии нав мебахшид; Ифодаи комили иродаи илоҳии Ту Ту дар Ӯ доштӣ — аз ҷалоли дурахшон берун омада.
Ту Ӯро ҳамеша дӯст медоштӣ — пеш аз оғози замон Ӯ дар паҳлӯи Ту буд, мақсади дили Ту; Бо Ту дар нақшаи абадии Ту як буд, Дар ҷалоли Худоӣ дар ҳама чизе, ки Ту ҳастӣ, як буд.
Ва акнун Ту Ӯро дӯст медорӣ, зеро Ӯ Худро дод — Мавзӯи суруди мо, вақте ки замон ба охир мерасад; Ҷони Худро фидо кард, то ки Ту, эй Худо, дошта бошӣ Самари муҳаббати Ту дар писароне, ки Туро ибодат мекунанд. — Мисс Н. Вергетт
