Маро наҷот диҳед! Ман ғарқ мешавам!
Ҳеҷ коре нест, ки мо барои наҷот додани худ карда тавонем.
Рӯзи зебое буд, ва Филипп аз ин хушбахттар буда наметавонист. Ӯ дар охири як бандари ба уқёнус баромада нишаста буд, бо асои моҳигирии дӯстдоштааш дар даст ва офтоб дар пушташ. Дар он ҷо будан ва аз зиндагӣ лаззат бурдан бо ҳама гуна ғояҳо барои ояндаи оилааш, ки дар зеҳнаш меғелиданд, хеле хуб буд.
Ногаҳон ба риштаи ӯ зарбаи сахте зад – моҳии калоне ба дом афтод! Бо дили тапида, ӯ ба кашидани бузургтарин моҳие, ки то ҳол гирифта буд, оғоз кард. Мубориза тақрибан панҷ дақиқа давом кард, то он даме, ки моҳӣ дар зери ӯ қарор гирифт. Вақте ки ӯ барои дидани ин сайд хам шуд, лағжид ва сар ба об афтод.
Филипп ҳатто вақте ки барои шиноварӣ либос пӯшида буд, шиновари хуб набуд, аммо бо курта ва мӯзааш наметавонист дар рӯи об бимонад ва барои нафас ва ҳаёти худ мубориза бурданро оғоз кард. Ӯ ба рӯи об баромад ва фарёд зад: «Кӯмак! Маро наҷот диҳед!» Моҳигири дигар як ҳалқаи наҷотбахшро, ки ба сутун овезон буд, гирифт ва онро ба ӯ партофт, дар ҳоле ки ресмонро дошта буд.
Вақте ки Филипп аз об кашида шуд ба ҷои амн, ӯ ба моҳигири дигар барои наҷот доданаш хеле ташаккур гуфт. Ӯ чунон миннатдор буд, ки ҳатто ба ӯ пул пешниҳод кард, ки моҳигири дӯстона рад кард.
Ин ҳикоя ба ман як марди дигарро бо номи Петрус ба ёд овард, ки ба оби чуқур афтод, аз сараш боло. Ӯ ва шогирдонаш ҳангоми қаиқронӣ дар кӯл ба тӯфони ногаҳонӣ дучор шуданд. Ногаҳон Исо ба сӯи онҳо дар рӯи об қадам зада омад. Петрус фарёд зад: «Худованд, агар Ту бошӣ... ба ман бигӯ, ки ба назди Ту дар рӯи об биёям» (Матто 14:25-33 NIV).
Вақте ки Исо гуфт: «Биё,» Петрус аз қаиқ баромад ва ба сӯи Ӯ қадам заданро оғоз кард. Ногаҳон ӯ фаҳмид, ки чӣ кор карда истодааст, ва чашмонашро аз Исо гирифта, ба ғарқ шудан дар кӯли пуртӯфони Ҷалил оғоз кард. Вақте ки ӯ он се калимаро фарёд зад: «Худованд, маро наҷот деҳ!» Худованд дасташро дароз кард, Петрусро бардошт ва даст ба даст ба қаиқ баргашт. Ҷавоби Петрус на танҳо миннатдорӣ, балки ибодати Наҷотдиҳандаи ӯ низ буд.
Агар шумо Исоро намешиносед ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ, шумо дар ҳолати бадтар аз моҳигири ғарқшуда ҳастед. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд.» Он ҳамчунин мегӯяд, ки «музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 3:23; 6:23). Ба ибораи дигар, ҳар кас дар баҳр ё чоҳи гуноҳ ғарқ мешавад, ки ба доварӣ ва марги ҷовидонӣ мебарад, ва мо комилан қодир нестем, ки худро наҷот диҳем.
Ба ҳамаи мо Наҷотдиҳанда лозим аст! Ба ҳамаи мо касе лозим аст, ки ба мо даст дароз кунад. Ва Худо ин корро кард, вақте ки Писари Худро ба ҷаҳон фиристод, то наҷоти моро имконпазир созад (Юҳанно 3:16). Исо дар салиби Ҷолҷото мурд ва моро аз ғарқ шудан дар гуноҳҳоямон наҷот дод.
Ҳеҷ коре нест, ки мо барои наҷот додани худ карда тавонем, ба ҷуз аз он ки «Наҷотдиҳандаи ҳаёт»-и худро дошта бошем. Ба ибораи дигар, барои наҷот ёфтан, мо бояд пешниҳоди наҷоти Худоро қабул кунем ва ба Он ки ҳаёти Худро барои наҷоти мо дод, ташаккур гӯем. «Шумо бо чизҳои фаношаванда, ба монанди нуқра ё тилло, наҷот наёфтаед... балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ» (1 Петрус 1:18-19).
Вақте ки шумо наҷотро қабул мекунед ки Исо пешниҳод мекунад, шумо метавонед бигӯед: «Ӯ маро аз чоҳи лойолуд, аз лой ва гил бардошт; Ӯ пойҳои маро бар санг гузошт ва ба ман ҷои устувор барои истодан дод. Ӯ суруди наверо дар даҳони ман гузошт, суруди ҳамду сано ба Худои мо» (Забур 40:2-3). Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
