Биёед, хонандаи азизи масеҳӣ, ба ақиб баргардем ва каме ба калисои ибтидоӣ дар соддагӣ ва таровати аслии он, ки дар порчаи дар боло овардашуда оварда шудааст, назар андозем. Мо аввал хоҳем дид, ки муқаддасон бинокорӣ ва баъд аз он ки онҳо афзоиш ёфтанд.
Омодагӣ ба пешрафт
Шоул аз Тарсус, он душмани сахт ва таъқибкунандаи муқаддасони Худо, нав ба Худо табдил ёфта буд, бешубҳа дар ҷавоби дуои шаҳиди дар ҳоли марг, Истефанус. Ҳамин тавр, ҳамлаи Шайтон аз берун бартараф карда шуд ва худи таъқибкунанда ба хизматгори хеле ғайратманд ва содиқи Масеҳ табдил ёфт.
Рӯҳи дурӯғ, ки дар дохили калисо кор мекард, низ дар ҳукми ҷиддии Ҳанониё ва Сафира сахт сарзаниш карда шуда буд. Дар натиҷа, калисо, ба шарофати раҳмати Худо, аз таъқибот дар берун ва фасод дар дохил каме истироҳат кард.
Пешрафт ба даст оварда шуд
Дар ин ҷо ду чиз дар бораи рафтори калисоҳо гуфта шудааст, ки ҳам бо пешрафти рӯҳонӣ ва ҳам бо афзоиши шумораҳо фарқ мекард: он «дар тарси Худованд» ва «дар тасаллои Рӯҳи Муқаддас» буд. Оё ҳар як хизматгори ҳақиқии Худо намехоҳад, ки имрӯз дар ҷамъомадҳо пешрафти рӯҳонӣ ва афзоиши шумораҳоро бубинад? Албатта; аммо, афсӯс, ки мо чӣ қадар кам онро мебинем! Оё сабабе нест? Оё онро дар як рафтор пайдо кардан мумкин аст, ки аз рӯи ҷисм аст, на аз рӯи Рӯҳ?
Бинокорӣ
Дар ин ҷо ба мо гуфта шудааст, ки калисоҳо «бинокорӣ» мешуданд. Танҳо вақте ки каломи Худо бо қудрати Рӯҳи Муқаддас хизмат карда мешавад ва ҳамчун каломи Ӯ қабул карда мешавад, бинокории ҳақиқӣ ва сохтани муқаддасон бар имони муқаддастарини онҳо метавонад ба амал ояд. Оё мо наметавонем дуо кунем, ки чунин хизмати бинокорӣ дар байни муқаддасон торафт бештар таъмин карда шавад?
Тарси Худованд
Чизи дигар он «тарси Худованд» буд, ки ба мо хеле мувофиқ аст. Мо дуруст мегӯем, ки дар куҷо ду ё се нафар ба номи Масеҳ ҷамъ омадаанд, Ӯ дар миёни онҳост (Матто 18:20). Ин таъминоти мубораки Ӯ ҳатто барои рӯзи заъф ва таназзул аст.
Аммо ин ҳақиқат дар мо чӣ гуна эҳтиромро ба вуҷуд меовард, агар он воқеан дарк ва бовар карда мешуд. Ҳатто муносибат ва рафтори мо дар вохӯрӣ, инчунин рафтор ва кирдори мо пеш аз ҷамъ омадан, ҳам дар интизорӣ ва ҳам дар амалӣ шудани он, нишони ҳузури Ӯро дошт; оё ин тавр набуд?
Тасаллои Рӯҳи Муқаддас
Он гоҳ, дар он рӯзҳои аввал, якҷоя дар «тасаллои Рӯҳи Муқаддас» рафтор мекарданд. Ин ҳақиқатест, ки дар масеҳият қариб фаромӯш шудааст, ки Рӯҳи Муқаддас дар ин ҷо, дар калисо ва дар имондор зиндагӣ мекунад.
Рӯҳ дар ин ҷост, то Масеҳро ҷалол диҳад, моро ба тамоми ҳақиқат роҳнамоӣ кунад, муҳаббати Худоро дар дил паҳн кунад, ба худи ҷон ва лабони имондор фарёди «Абба, Падар»-ро гузорад. Ӯ дар ин ҷост, то ҷамъомадро дар ибодат, ҳамду сано ва шукргузорӣ ба Падар ва Писар роҳнамоӣ кунад. Имтиёзи муборак ва пурҷалол! Муборак ҳастанд онҳое, ки дар тасаллои Рӯҳи Муқаддас рафтор мекунанд!
Чаро ҳоло лоғарӣ?
Пас, чаро мо дар бораи набудани нерӯи рӯҳонӣ, набудани равған ва қудрат дар вохӯриҳо мешунавем? Оё ин аз он нест, ки мо Рӯҳро бо роҳҳои инфиродии худ «ғамгин» мекунем, ё аз он нест, ки мо Ӯро дар ҷамъомадҳои худ ба таври дастаҷамъӣ «хомӯш» мекунем ё монеъ мешавем? Инҳо мулоҳизаҳои ҷиддӣ мебошанд, ки мо хуб аст, ки дар ҳузури Худо дар бораи онҳо андеша кунем.
Бубинед, ки ин набудани рӯҳонӣ ва худотарсӣ дар Қӯринтус ба чӣ оварда расонд — тақсимот, низоъҳо, ихтилоф ва ҳатто бадтар; то ки расул ба онҳо гуфт: «Шумо ҳанӯз ҷисмонӣ ҳастед: зеро дар миёни шумо ҳасад ва низоъ ва тақсимот ҳаст, оё шумо ҷисмонӣ нестед ва мисли одамон рафтор намекунед?» (1 Қӯринтус 3:3). Имрӯз ин дар миёни мо то чӣ андоза дуруст аст?
Агар калисои Худо танҳо дар ҷудоии ҳақиқӣ аз ҷаҳон, бо Рӯҳи ғамгиннашуда, «ба як шавҳар издивоҷ карда», то «ҳамчун бокираи пок ба Масеҳ пешниҳод карда шавад», таърихи он чӣ қадар дигар мебуд! Аммо, афсӯс, ки дигар ашёҳо ворид шуданд ва Масеҳ ҷои худро дар дил гум кард.
Таърихи таназзули калисо бо он чизе оғоз ёфт, ки дар каломи Худованд ба Эфсӯс хеле таъсирбахш ифода ёфтааст: «Ту муҳаббати аввалини худро тарк кардаӣ»; ва он дар ҳолати ғамангези бепарвоӣ, ки дар нома ба Лаодикия тасвир шудааст, ба охир мерасад (Ваҳй 2+3).
Оё эҳё имконпазир аст?
Пас, роҳи барқароршавӣ чист? Ин «тавба кардан» аст, ки худро дар зери дасти Худованд фурӯтан созем, ҷои эътирофи ҳақиқӣ ва худшиносиро дар назди Ӯ гирем. Ҳамзамон, мо бояд бо эътимоди комил ба «Худо ва каломи файзи Ӯ» такя кунем, ки барои ҳама давру замонҳо, ва аз ин рӯ барои ин замон, кофӣ аст.
Ва биёед бо тамоми ҷиддият дар хотир дорем, ки имрӯз имтиёзи мост, ки «дар тарси Худованд ва дар тасаллои Рӯҳи Муқаддас» рафтор кунем, ҳамон тавре ки дар дурахшонтарин рӯзҳои таърихи калисо. Агар ин имтиёз баҳрабардорӣ нашавад, айби кӣ аст? ва дар куҷост табобат?
