БИГЗОР ҲАМА ЧИЗ БАРОИ СОХТМОН АНҶОМ ДОДА ШАВАД.
Агар муҳаббат дар фаъолияти бемамониат бошад, сохтмон ҳадаф ва мақсад хоҳад буд дар ҳама он чизе, ки дар ҷамъомадҳои мо амалӣ мешавад. Муҳаббат сохтмони ҳамаро хоҳад хост. Фикри сохтмон дар боб барҷаста аст: «Касе, ки нубувват мекунад, барои сохтмон сухан меронад» (ояти 3); «Касе, ки бо забони номаълум сухан меронад, худро сохта мекунад; аммо касе, ки нубувват мекунад, калисоро сохта мекунад» (ояти 4); «То ки калисо сохтмонро қабул кунад» (ояти 5); «Дигар сохта намешавад» (ояти 17). Ниҳоят, мавзӯи фаврии мо, «Бигзор ҳама чиз барои сохтмон анҷом дода шавад» (ояти 26).
Бародари худро дӯст дошта, мо шукуфоӣ ва пешрафт ва фоидаи рӯҳонии ӯро хоҳем хост. Инро Худованди мо мехоҳад. Ҷамъомади мо дар маҷлис барои мо пешбинӣ шудааст, то ки фоидаи мутақобила ва насиҳат ва тасаллӣ бошад.
Аз ин рӯ, кӯшиши ҷиддии мо бояд ин бошад, ки некӯаҳволии ҳамаро дар ҳар чизе, ки амалӣ мешавад, пеш барем. «Рӯҳҳои» ҳатто «пайғамбарон ба пайғамбарон тобеъанд.» Ҳеҷ кас маҷбур нест, ки иштирок кунад. Агар барои манфиати умумӣ иштирок кардани касе набошад, ӯ бояд хомӯш бошад. Ҳатто дар рӯзҳои аввал, вақте ки тӯҳфаҳои аломатӣ таваҷҷӯҳи «онҳоеро, ки имон надоранд» ба он ҷалб мекарданд, ки масеҳият дар байни одамон барқарор шудааст — ҳатто он вақт, агар касе тӯҳфаи забонҳоро дошт, ӯ набояд онро истифода мебурд, агар касе онро тарҷума карда натавонист, то ки ҳама фоида гиранд — «То ки ҳама омӯзанд ва ҳама тасаллӣ ёбанд» (ояти 31).
Худои Падари мо ҳамаи фарзандони Худро дӯст медорад. Худованди мо Исои Масеҳ ҳар яки моро дӯст медорад. Рӯҳи Муқаддас некии ҳар як ва ҳамаро мехоҳад.
Аз ин рӯ, дар иштирок дар ҷамъомад ҳар як бояд ба манфиати умумии муқаддасон ҳадаф гузорад. Дуоҳо, ҳамду саноҳо, сурудҳо, хидмати онҳое, ки таълим медиҳанд, ҳама бояд ин ҳадафро дар назар дошта бошанд. Агар ба сухан гуфтан водор шавад, метавонад ба Худованд рӯ оварад, дар миёни «ду ё се» ё бештар аз он, ки якҷоя ҳастанд, ва пурсад: «Худовандо, оё ин барои худи Ту муфид хоҳад буд?» ё «Худовандо, он чизеро, ки ман мегӯям, барои дӯстдорони Ту воқеан муфид гардон!» Пас, агар касе қазоват накунад, ки он муфид хоҳад буд, беҳтар аст, ки хомӯш бимонад, то дигаре дар роҳи рӯҳбаландӣ ва сохтмони ҳама роҳнамоӣ шавад. Муҳаббати ҳақиқӣ ба сохтмони ҳақиқӣ мебарад.
Бигзор ҳама чиз —ҳама чизҳо— ҲАМА ЧИЗ барои сохтмон анҷом дода шавад. Ҳама чиз бо муҳаббат. Ҳама чиз барои сохтмон. Қувваи ҳаракатдиҳанда ва мақсад.
