Рушд яке аз нишонаҳои мутмаини ҳаёти солим аст. Ин ҳам дар олами наботот ва ҳам дар олами ҳайвонот чунин аст, ва дар олами файз низ фарқ надорад. Аз ин рӯ, мо интизорем, ки рушдро дар ҳар як масеҳӣ бубинем. Дар табиат, дар як нуқтаи муайян, рушд қатъ мешавад ва пӯсидагӣ оғоз меёбад, аммо бо имондор он бояд тамоми рӯзҳои заминии ӯ идома ёбад. Ҳеҷ як шахси оқил интизор нест, ки табдилшудаи дирӯз ғайр аз кӯдак бошад. Аммо мо интизор нестем, ки ӯ кӯдак боқӣ монад. Бо иштиҳои қавӣ ба ғизои рӯҳонии солим, ҳозимаи хуб, ҳавои тозаи осмон ва машқҳои фаровон, ӯ ҳатман рушд хоҳад кард. Ва навиштаҷот, «Дар файз ва дар дониши Худованди мо ва Наҷотдиҳанда Исои Масеҳ рушд кунед» (2 Петрус 3:18) ба ҳар яки мо дахл дорад.
РУШД ЧИСТ?
Рушд бо синну сол робитаи мустақим надорад. Мард метавонад бо солҳо мӯи хокистарӣ дошта бошад ва аз табдили худ бисёр марҳилаҳоро гузашта бошад, аммо аз ҷиҳати рӯҳонӣ кӯдаки кӯтоҳқад бошад. Баъзе аз имондорони ибрӣ чунин буданд. Онҳо ҳангоми омӯзиши алифбои масеҳӣ пешпо мехӯрданд, вақте ки онҳо бояд муаллим мебуданд, ва ба шир ниёз доштанд, вақте ки онҳо бояд барои гӯшти қавӣ мувофиқ мебуданд. (Ба Ибриён 5:12-14 нигаред).
Рушд ҳатман бо он чизе, ки мо мекунем, алоқаманд нест. Шояд бисёр ҷиддият ва фаъолият бошад, аммо рушд нест. Масеҳиёни Эфсӯс инро дар солҳои баъдии худ ба таври ғамгин нишон доданд. Вақте ки ҳавворӣ Павлус номаи худро ба онҳо навишт, онҳо мисли дарахте буданд, ки дар назди дарёҳои об шинонда шуда буданд, сабз ва пурқувват; аммо вақте ки Худованд Исо ба онҳо тавассути хизматгори худ Юҳанно муроҷиат кард, гарчанде ки ӯ онҳоро эътироф кард корҳо, меҳнат ва сабр, Ӯ бояд мегуфт: «Ту муҳаббати аввалини худро тарк кардӣ. Аз ин рӯ, дар хотир дор, ки аз куҷо ту афтодӣ.» Навдаи болоии дарахти ҷавони зебо аз сармо хушк шуда буд ва рушд қатъ шуд. (Ба Ваҳй 2:1-7 нигаред).
Рушд ҳатто аз он чизе, ки мо медонем, вобаста нест. Рушди ақлии мо метавонад аз рушди рӯҳонии мо хеле пеш гузарад. «Кӯдаки мӯъҷизакор», ҳар чӣ ки ӯ дар доираҳои мусиқӣ ё таълимӣ бошад, дар соҳаи масеҳӣ як объекти дилсӯз аст ва ба оқибати бад мерасад.
Навкор, агар қодир ба дарки мафҳумҳои абстрактӣ бошад, метавонад зуд бисёр ҳақиқатро дар зеҳни худ дарк кунад, аммо нагузорад, ки ӯ гумон кунад, ки ӯ аз ин рӯ як бузургҷусса шудааст ва қодир аст бобои худро таълим диҳад. Дар зери ин фиреб баъзе аз имондорони Қӯринт афтоданд. Онҳо дар «ҳама дониш» бой шуда буданд (1 Қӯринтиён 1:5); онҳо оқил ҳисобида мешуданд (1 Қӯринтиён 3:18); ҳама кӯшиш мекарданд, ки муаллим бошанд (1 Қӯринтиён 14:26); онҳо ҳатто ба он шурӯъ карданд, ки ақли худро бо ҳақиқати асосии эҳё (1 Қӯринтиён 15:12, 35) ба таври ваҳшӣ равона кунанд. Дар асл, онҳо нодон буданд (1 Қӯринтиён 6:2-3, 9, 15, 19; 8:2; 10:1; 12:1; 14:38; 15:36), ҷисмонӣ ва танҳо кӯдакон (1 Қӯринтиён 3:1-3). Онҳо «дониши» худро барои зарар расонидан ба баъзе аз бародарони худ истифода мебурданд (1 Қӯринтиён 8:11). Чунин дониш танҳо мағрур мекунад. Муҳаббат месозад (1 Қӯринтиён 8:1).
Аз ин рӯ, рушд комилан масъалаи он чизест, ки мо ҳастем. Худи номае, ки моро ба «рушд дар файз» ташвиқ мекунад, бо як изҳороти хуб дар бораи он ки он дар асл чист, оғоз меёбад. Он чунин аст: «Бо тамоми ғайрат, ба имони худ фазилат илова кунед; ва ба фазилат дониш; ва ба дониш худдорӣ, ва ба худдорӣ сабр; ва ба сабр худотарсӣ, ва ба худотарсӣ меҳрубонии бародарӣ; ва ба меҳрубонии бародарӣ хайрия (ё муҳаббат)» (2 Петрус 1:5-7). Мо ҳама бо имон оғоз кардем. Аммо ба он фазилат ё ҷасорат бояд илова карда шавад, агар он арзиш дошта бошад. Ҷасорат бояд бо дониш назорат карда шавад. Дониш бояд бо мӯътадилӣ мувофиқ карда шавад. Мӯътадилӣ бояд ба сабр (ё истодагарӣ) табдил ёбад. Истодагарӣ худотарсиро ба вуҷуд меорад. Худотарсӣ меҳрубонии бародариро ба вуҷуд меорад ва инкишоф медиҳад. Муҳаббат, Муҳаббати илоҳӣ, ҳамаро тоҷдор мекунад ва ҳамаро дар дили имондор муттаҳид месозад.
Ин чизҳо, қайд кунед, бояд «дар мо ва фаровон бошанд» (2 Петрус 1:8).
Онҳо набояд мисли он ки одам курта мепӯшад, пӯшида шаванд, балки бояд дар дохил бо қудрати Рӯҳи Муқаддас тавлид шаванд, то онҳо як қисми худи мо шаванд. Ҳавворӣ Петрус дар ҳақиқат мехост, ки хусусиятҳои ҳаёти зебои Масеҳ дар ин имондорон такрор шаванд. Пас, рушд масъалаи хислат аст. Вақте ки мо рушд мекунем, мо бештар ва бештар ба Масеҳ мувофиқат мекунем.
ОЁ ШУМО РУШД МЕКУНЕД?
Пас, аз худ бипурсед: «Оё ин гуна чиз бо ман рӯй медиҳад? Оё дар зери фаъолияти масеҳӣ ва афзоиши дониши Библияи ман рушди устувори хислати масеҳӣ вуҷуд дорад?» Пас аз пурсидан, бо ростқавлӣ ва эҳтиёти зиёд ҷавоб диҳед.
Аммо, дар ин кор хатар пинҳон аст. Ҳарчанд ҳеҷ чиз ба мисли худшиносии ростқавлона дар назди Худо муфид нест, ҳеҷ чиз ба мисли иҷозат додан ба ин тафтиши зарурӣ ба худпарастӣ табдил ёфтан зараровар нест. Аз он эҳтиёт шавед, ки фикрҳои худро ба таври беморӣ ба худ равона кунед.
Се кӯдак, фарз кунем, боғчаҳои хурди зебо дар замини падарашон доранд. Чӣ қадар онҳо фарқ мекунанд! Дар ин яке алафҳои бегона баланд ва дароз мерӯянд, гулҳо кам ва заифанд. Ҳеҷ нишонае аз бел ва панҷа ва обпошӣ нест! Дар дуюм ҳама чиз тоза аст, алафҳои бегона хуб паст карда шудаанд ва гулҳо, агар баландсифат набошанд, солим мебошанд; дар ҳоле ки сеюм нишонаҳои меҳнати зиёдро нишон медиҳад. Дар ҳақиқат, он қариб дардовар тоза аст, аммо ҳар як гул ё хушк шудааст ё мурдааст. Чӣ қадар осон аст аз ҳолати боғҳо хислати кӯдаконро фаҳмидан! Ва агар услуби бепарвоёна ва бепарвоёнаи рақами як қобили таассуф бошад, изтироби табларза, ки рақами серо водор кард, ки пайваста ин ё он растаниро канда, бубинад, ки решаҳо чӣ гунаанд, аз нуқтаи назари амалӣ қариб ҳамон қадар фалокатовар аст.
Аз ҳарду ифрот худдорӣ кунед. Худованди нек шуморо аз он дини бепарвоёна ва осонгир наҷот диҳад, ки ҳеҷ гоҳ ба шумо имкон намедиҳад, ки аз худ ростқавлона бипурсед: «Оё ман дар ҳақиқат дар файз рушд мекунам?» аз тарси халалдор шудан; ва инчунин аз худпарастии беморӣ, ки шуморо водор мекунад, ки ҳамеша аз худ ин саволро бипурсед ва ҳамеша ҳама чизро дар дили бечораатон аз реша канда, кӯшиш кунед, ки ба он ҷавоб диҳед.
Бо рӯ ба рӯ шудан бо савол бо дил дар нури муҳаббати Исо, ба миёнаи хушбахт бирасед ва агар ба хулосае оед, ки рушди шумо ночиз аст, бигзор он шуморо бо хушнудӣ ба донистани бештари Масеҳ ташвиқ кунад.
МО ДАР ЧӢ РУШД МЕКУНЕМ?
Муҳим аст, ки дар хотир дошта бошем, ки ҳамчун имондорон мо дар файз (ё илтифот) Худо истодаем (ба Румиён 5:2 нигаред), ва аз ин рӯ ба мо аз ҷониби ҳавворӣ Петрус гуфта шудааст, ки «дар файзрушд кунем».
Пас, файз хокест, ки дар он имондор шинонда шудааст. На ҷаҳон, гарчанде ки агар кас аз роҳҳои баъзе масеҳиён доварӣ кунад, шояд қариб чунин фикр кунад.
Гарчанде ки ҳамаи имондорон дар файз истодаанд, бисёриҳо худро бо фазои дунявӣ чунон иҳота мекунанд, ки ҳама пешрафт қатъ мешавад. Барои мо хеле осон аст, ки ҷаҳонро дар абстракт рад кунем, дар ҳоле ки аз лаззатҳои он ба таври муфассал ба таври ҷиддӣ истифода барем.
Барои тасвир кардани ин. Чанде пеш як ҷаласаи дуо баргузор мешуд. Дар ҷаласа ғайрати зиёд зоҳир шуд. Марде ба Худо дуо карданро оғоз кард. Бо оҳанги ҷиддӣ ӯ фарёд зад: «Худовандо, моро аз ҷаҳон наҷот деҳ!» «Омин! Омин!» аз ҳама ҷонибҳои бино бо овози баланд баланд шуд. Як лаҳза таваққуф, пас: - «Худовандо, моро аз тамоку наҷот деҳ!» Хомӯшии мурда ва даҳшатнок! Чунин ба назар мерасид, ки ҷаласаро мекушад. Шояд шумо ин гуна дуо карданро тасдиқ накунед, аммо он нишон медиҳад, ки чӣ қадар осон аст, ки барои наҷот ёфтан аз ҷаҳон дар абстракт дуо кардан ва онро ба таври муфассал қадр кардан.
Ангурҳои Сулаймон, дар хотир доред, ки аз ҷониби «рӯбоҳчаҳои хурд» (Суруди Сулаймон 2:15) хушк ва вайрон шуда буданд. Онҳо бисёр буданд, ва хурд буданашон, бе ҷалби таваҷҷӯҳи зиёд даромаданд.
Бисёре аз масеҳиён низ аз зиндагӣ дар фазои қонун азоб мекашанд. Онҳо зиндагӣ мекунанд ва ҳаракат мекунанд, мехонанд ва дуо мекунанд, хизмат мекунанд ва ибодат мекунанд, бо қоида. Ҳеҷ кас наметавонад интизор шавад, ки агар дар оҳани рехташуда пӯшида бошад, рушд кунад!
Чӣ қадар ширин аст озодие, ки файз медиҳад! Озодӣ, ман мегӯям, на иҷозат. Зеро файзе, ки наҷот меорад, инчунин таълим медиҳад
ки бо рад кардани бехудоӣ ва шаҳватҳои дунявӣ, мо бояд дар ин ҷаҳони ҳозира бо ақл, адолат ва худотарсӣ зиндагӣ кунем (Тит 2:12).
Биёед решаҳои худро ба файз чуқур гузорем. Биёед дар нури офтоби он гарм шавем. Оҳ! Таъсири фурӯтанкунанда ва ҷонро таскинбахши донистани он, ки сарфи назар аз ҳама чизе, ки мо дар худ меёбем, илтифоти ширин ва комили Худо ба мо аз сабаби Масеҳ аст, ва ҳеҷ чиз наметавонад моро ҷудо кунад
аз муҳаббати Худо, ки дар — на худи мо, балки — Исои Масеҳ Худованди мост (Румиён 8:39).
