◆ Эҳтиёҷ ба тухмӣ
Оё мо дар назди наҷотнаёфтагон масъулият дорем? Оё мо метавонем ба одамони табдилнаёфтаи атрофамон, ки бешуурона ба сӯи нобудӣ мераванд, бетафовут нигоҳ кунем? Оё мо метавонем дар бораи ҳукми ногузире, ки ҷаҳони бехудоёнро интизор аст, фикр кунем ва гиря накунем? Агар Исо бар як шаҳр гиря карда бошад, оё мо набояд ба тамоми ҷаҳоне, ки дар бадӣ ғарқ шудааст ва ба сӯи доварӣ мешитобад, раҳм кунем? Оё мо набояд ҳар фурсатро истифода барем, то ба кофирон огоҳӣ диҳем ва онҳоро, чунон ки Павлус кард, ба Худо муросо кунем?
Худо ба мо мегӯяд, ки Ӯ «намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Петрус 3:9). Ҳамон файзи Худо, ки моро наҷот дод, ба онҳо низ дода мешавад (Эфсӯсиён 2:8-9). Бе Инҷил, онҳо аз ҷониби Худо ба лаънати абадӣ маҳкуманд (Юҳанно 3:18).
Оё мумкин аст, ки мо аз амнияти худ худхоҳона лаззат барем ва муҳаббат ва файзи Падарро эълон накунем, гуноҳкоронро аз ҳукми наздик огоҳ накунем? «Касе ки гуноҳкорро аз роҳи хатои ӯ баргардонад, ҷонро аз марг наҷот медиҳад» (Яъқуб 5:20). Худо аз мо интизор аст, ки тухмро ба дигарон барем ва ҳатто моро масъул медонад (нигаред ба Ҳизқиёл 3:18,20). Бигзор мо барои Масеҳ ва барои ҷонҳо ба дуо, ҳушёрӣ ва меҳнат ташвиқ шавем!
◆ Коштани тухмӣ
Ҳар кас метавонад хабари хуши Масеҳро тавассути тақсимоти рисолаҳо паҳн кунад. Масеҳие, ки одатан рисолаҳои солим ва китобӣ истифода намебарад, пайваста фурсатҳои аҷиби афзоиши фоиданокии худро нисбат ба инсон ва самаранокии худро нисбат ба Худо аз даст медиҳад.
Рисолаҳоро метавон ба ҳамкорон ё ҳамсафарон бо эҳтиёт дод, дар номаҳо ва ҳисобҳо дохил кард ва дар рӯи мизҳо, курсиҳо ва шишаҳои мошин гузошт. Онҳоро метавон дар тахтаҳои эълонӣ намоиш дод, дар рӯзномаҳо, маҷаллаҳо ва китобҳо гузошт. Рисолаҳоро метавон дар парадҳо, ярмаркаҳо ва дигар чорабиниҳои оммавӣ, ки иҷозат дода шудааст, тақсим кард.
Оё шумо усули арзонтари паҳн кардани Инҷили Масеҳро медонед? Бисёре аз рисолаҳо ройгонанд, дар ҳоле ки дигаронро бо чанд сент харидан мумкин аст. Оё шумо роҳи боэътимодтари «фаровон коштани» ва «фаровон дарав кардани»-ро медонед?
◆ Хоҳиши коштани
Худованд ба марде бо номи Том Олсон дере нагузашта аз синни наврасӣ файз ато кард. Ӯ дуо кард, ки имтиёзи тақсим кардани як миллион рисоларо дар тӯли умри худ дошта бошад. Бо тақсим кардани 1000 рисола дар ҳар ҳафта, ӯ метавонист дар 20 сол ба як миллион расад!
Пас аз он ки худро ба Худованд барои «хизмати пурравақт» бахшид, ӯ ба кор дар бисёр шаҳрҳо аз дар ба дар оғоз кард ва то 500 рисола дар як рӯз мегузошт. Орзуи ӯ барои тақсим кардани як миллион рисола ба зудӣ амалӣ шуд. Худовандро ситоиш кунед!
◆ Натиҷаҳои коштани
Онҳое ҳастанд, ки ба кори рисолаҳо эътироз мекунанд, зеро онҳо рисолаҳои партофташударо дар пиёдагардҳо дидаанд. Дуруст аст, ки баъзе рисолаҳо метавонанд беҳуда сарф шаванд, аммо кор ба таври фаровон арзишманд аст, ҳатто агар баъзеҳо партофта шаванд (Луқо 8:5-8).
Рисолаи дар замин буда ҳатман беҳуда нест. Марде аз Ню-Ҷерсӣ, ҳангоми субҳ ба кор рафтан, як рисолаи тар ва ифлосро аз пиёдагард гирифт. «Вақте ки ман онро хондам, — навишт ӯ, — ман дар бораи даҳ нафар фикр кардам, ки мехостам ба онҳо нусхае диҳам. Лутфан, ба ман чанд нусхаи иловагӣ мефиристед?» Он рисолаи партофташуда ба афзоиши паҳншавии худи он оварда расонд.
Шахси дигар метавонад бигӯяд: «Ман рисолаҳоро пора-пора ва аз шамол пароканда дидам.» Шояд — аммо агар шумо фикр кунед, ки кӯшиши тақсимкунандаи рисола беҳуда буд, боз фикр кунед! Марде навишт, ки ӯ як қисми рисоларо ёфтааст, аммо унвон гум шудааст. «Ба қадри кофӣ боқӣ монда буд, ки ба ман ҳолати маро, Наҷотдиҳандаи маро ва дар куҷо метавонистам адабиёти бештар гирам, нишон диҳад. Аз ин рӯ, ман аз шумо намунаҳои адабиёти шуморо мепурсам, зеро ман мехоҳам қисми гумшудаи ин рисоларо бихонам.»
◆ Ҳаёт дар тухмӣ аст
Оё мо динамикаи ғайриоддии саҳифаи чопшударо дарк мекунем? Доктор Гуделл, аз Шӯрои миссионерҳои Амрико, ки соли 1832 аз Никодемия мегузашт, ба як бегона рисолаеро бо забони арманӣ-туркӣ дод. Ҳафдаҳ сол пас ӯ ба Никодемия баргашт ва калисоеро бо зиёда аз чил аъзо ва ҷамъияти протестантиро бо зиёда аз дусад нафар ёфт, ки ҳама аз тухмие, ки тавассути рисолаҳо кошта шуда буд, ба вуҷуд омада буданд.
Доктор Гриффит Ҷон дар бораи ҳашт калисо дар Чин нақл мекунад, ки танҳо аз рисолаҳо ба вуҷуд омадаанд. Сэр Бартл Фрер, ки дар Ҳиндустон сафар мекард, аз ёфтани як шаҳраки хурд, ки дар он маъбадҳои бутпарастӣ холӣ буданд, аммо сокинони шаҳр масеҳиятро эътироф мекарданд, ҳайрон шуд. Чанд сол пеш, ба яке аз сокинони шаҳр либоси кӯҳнае дода шуда буд, ки дар кисаи он чанд рисола бо забони онҳо мавҷуд буд. Ҳаёт дар кишоварз нест, балки дар тухмӣ аст!
◆ Рисола дар кор
Рисолаи Инҷил ҳеҷ гоҳ намеларзад ва ҳеҷ гоҳ тарсончак намешавад; он ҳеҷ гоҳ ба созиш майл намекунад; он на хаста мешавад ва на рӯҳафтода мешавад; он арзон сафар мекунад ва ба толори иҷора ниёз надорад; он ҳангоми хоби мо кор мекунад; он ҳеҷ гоҳ хашмгин намешавад; ва он пас аз марги мо муддати дароз кор мекунад.
Рисола меҳмонест, ки ба хона дохил мешавад ва дар он ҷо мемонад; он ҳамеша шахсро дар ҳолати дуруст меёбад, зеро он танҳо вақте ки ӯ онро мехонад, бо ӯ сухан мегӯяд; он ҳамеша ба он чизе, ки гуфтааст, пойбанд аст ва ҳеҷ гоҳ ҷавоб намедиҳад; он дом аст, ки доимӣ дар ҳавз гузошта шудааст.
Як сабаби қавӣ барои истифодаи рисолаҳо ин аст, ки онҳо ба онҳое мерасанд, ки комилан аз умеди ҳаёти абадӣ бехабаранд.
Касе нусхаҳои лексияи Ҳ. Л. Ҳастингсро дар бораи илҳоми Китоби Муқаддас ба чаҳор кофир дод. На танҳо ҳамаи чаҳор наҷот ёфтанд, балки ҳамаи онҳо воизони Инҷил шуданд!
Ба таъсири эҳтимолии рисола ҳеҷ маҳдудият гузоштан мумкин нест. Мартин Лютер рисолаеро дар бораи Ғалотиён навишт, ки ба дасти Ҷон Бунян афтод ва ба табдили ӯ оварда расонд. Дар натиҷа, имрӯз зиёда аз 135 тарҷумаи асари машҳури Бунян «Сайри зоир» нашр шудааст.
Ҷавони фаронсавӣ, ки дар муҳосираи Сент-Квентин захмӣ шуда буд, дар беморхона хобида буд, вақте ки ӯ рисолаеро дар мизи назди кати худ пай бурд. Ӯ онро хонд ва табдил ёфт. Имрӯз, муҷассамаи ӯ ҳамчун шаҳодате ба қудрати тақсимоти рисолаҳо истодааст.
Лей Ричмонд як бор ба ҳар як шахсе, ки ҳангоми сафар вохӯрд, рисолае дод. Як ҳамсафари дигар рисоларо таҳқир карда, онро ду пора кард ва партофт. Шамол онро аз болои девор ба майдони алаф бурд, ки дар он ҷо як қатор коргарон нишаста буданд. Дере нагузашта онҳо ба рисолае гӯш медоданд, ки аз ҷониби яке аз коргарон, ки онро ёфта ва бодиққат ҷамъ карда буд, хонда мешуд. Хонанда ба андеша ва дуо водор шуд ва дере нагузашта худаш масеҳии ҷиддӣ ва тақсимкунандаи рисолаҳо гардид. Дар давоми як сол, се нафари дигар аз коргарон низ масеҳиёни фаъол шуданд.
◆ Қудрати Худо дар паси кӯшишҳои мо
Биёед қудрати бузурги дуоро дар тақсимоти рисолаҳо фаромӯш накунем. Дар ҳар як рисола ё нусхаи Китоби Муқаддас, ки мо медиҳем, мо бояд баракати Худоро талаб кунем, ба он боварӣ дошта бошем ва бо дуо кор кунем, ҳарчанд ки мо шояд меваи кам ё ҳеҷ меваеро набинем.
Мо бояд кор кунем, ки гӯё ҳама чиз аз кӯшишҳои мо вобаста аст, аммо ба кӯшишҳои худ эътимод накунем, балки танҳо ба қобилияти Худо барои баракат додани кори мо ба хотири Худованд Исо.
Пеш аз ҳама, фаромӯш накунед, ки Худо аз ҳар як рисолае, ки шумо медиҳед, ҷалол меёбад. Ин як воқеият боқӣ мемонад, хоҳ пешниҳод қабул шавад ё рад карда шавад, ки Худо дар файзи мутлақи худ наҷоти пурра ва абадиро тавассути он рисола ба қабулкунанда додааст. Ӯ ҳеҷ гоҳ наметавонад бигӯяд, ки ба ӯ пешниҳоди муҳаббатомези Худо гуфта нашудааст.
