МАСРИҲОН ҳамеша, кам ё зиёд, аз рӯҳияи ҳукмрони ҷаҳони атрофашон таъсир мебинанд. Дар рӯзҳои масеҳияти ибтидоӣ инро Қӯринтиён нишон доданд, ки дар шаҳре, ки бо айшу ишрат ва беинтизомӣ машҳур буд, зиндагӣ мекарданд, ба зудӣ ин бадиҳо дар миёни онҳо пайдо шуданд. (Ба 1 Қӯринтиён 4:8 ва 5:1 нигаред). Яке аз хусусиятҳои барҷастаи замони ҳозира сатҳии умумӣ ва набудани он қувва ва ҳадафи ҷиддӣ мебошад, ки эътиқоди амиқ медиҳад; ва дар ҳеҷ куҷо ин хусусиятҳои ғамангез бештар аз дили Калисои Худо дардноктар зоҳир намешаванд.
Бародарон, мо дар роҳи шаҳодати худ дар рӯи замин аз сабаби набудани дониш нахоҳем афтод, балки аз он сабаб, ки ҳарчанд бисёр медонем, вале ба он комилан соҳиб нестем ва аз ин рӯ, хеле кам эҳсос мекунем. Мо ба кӯли васеъ, вале сатҳӣ монанд ҳастем, на ба чоҳи хурд, вале амиқ.
Ин шахси амиқ ва эҳсосотӣ аст, ки дар хидмати Худо самарабахш аст.
Барои мисол, шахсеро гиред, ки ба ҳамсолонаш таъсири қавӣ расонидааст, Эзро. Нокомӣ ва гуноҳ дар боқимондаи шикастаи Исроил, ки аз Бобил баргашта буданд, пайдо шудан гирифт ва гуноҳи кӯҳнаи муошират бо мардуми замин боз онҳоро ба харобӣ таҳдид мекард. Ин воқеан ҳолати фавқулодда буд. Эзро ҳеҷ кумитаеро даъват накард; ӯ барои ислоҳи ин сӯиистифода нақшаҳои муфассал таҳия накард; ӯ танҳо чизҳоро дар назди Худо эҳсос кард ва чунон ки онҳо ба Худо таъсир мерасонданд, Ӯ чизҳоро чунон эҳсос кард, ки либосҳояшро дарид, мӯйҳояшро канд ва ҳайрон нишаст, то он даме ки, тамоми андозаи чизҳоро дарк карда, ба зону афтод ва дуои хотирмонро бо иқрор оғоз кард, ки гуфт:
«Эй Худои ман, ман шарм дорам ва сурх мешавам, ки рӯи худро ба Ту, Худои ман, бардорам».
(Эзро 9:3-6).
Пас, чунон ки Эзро худаш ба ҳаракат омад, дигарон низ бо ӯ ба ҳаракат омаданд (ояти 4),
Воқеан, чунон ки кори Худо дар тавба ва иқрор дар ӯ амиқтар шуд, ҳамон тавр қудрати Худо аз ӯ паҳн шуд, то он даме ки аз Исроил ба назди ӯ ҷамъияти хеле бузурги мардону занон ва кӯдакон ҷамъ омаданд: зеро мардум хеле сахт гиря мекарданд.
(Боби 10:1.) Дар натиҷа, аз ассотсиатсияҳои дурӯғини онҳо поксозии миллӣ ба амал омад ва вабо боздошта шуд.
Чӣ тафовуте байни мошини пурғавғо ва бесамари сохтаи инсон ва осонӣ ва файзи оромбахши ҳаракати аз осмон фиристодашуда! Аммо ин ҳаракат тавассути шахсе кор мекунад, ки чизҳоро бо Худо эҳсос мекунад.
Юнус як марҳилаи дигари ҳамин чизро нишон медиҳад. Ӯ яке аз самарабахштарин воизони қадим буд. Ҳарчанд ба мардуми хеле бадкор муроҷиат мекард ва паёми доварӣ — ҳамеша номақбул — мебурд, аммо суханони оддии ӯ натиҷаҳои ҳайратангез ба бор оварданд. Ҳамаи аҳли Нинве рӯи Худоро ҷустанд ва аз роҳи бади худ баргаштанд. (Юнус 3:5-9).
Чаро чунин қудрати ғайриоддӣ бо паём? Оё ин аз он сабаб набуд, ки шахсе, ки «Боз чил рӯз ва Нинве сарнагун хоҳад шуд» фарёд мезад, ба рисолати худ, тоза аз сарнагунии худаш, омад?
Юнус ба таври таҷрибавӣ фаҳмид, ки сарнагун шудан аз ҷониби Худо чӣ маъно дорад.
Вақте ки дар шиками моҳӣ ҳамаи мавҷҳо ва тӯфонҳои Худо аз болои ӯ гузаштанд, азоби он бояд ба рӯҳи ӯ чунон сӯхта бошад, ки ҳеҷ гоҳ нест намешавад.
Аз ин рӯ, вақте ки ин мард сарнагуниро мавъиза мекунад, дар суханони ӯ қудрат, тезӣ, суръати аз осмон омада мавҷуд аст, ки дар акси ҳол номаълум аст. Бародарон дар Масеҳ, барои мо беҳтар мебуд, ки як дарсро дар мактаби Худо хуб азхуд кунем, назар ба он ки бо бисёр чизҳо ба таври сатҳӣ шинос шавем.
Ф.Б.Ҳ.»
