«Инак, фариштае ӯро ламс кард ва ба ӯ гуфт: «Бархез ва бихӯр!»» (1 Подшоҳон 19:5)
Ин ҷо паёмбаре дар банди меланхолия аст. Нури умеди ӯ хомӯш шудааст. Рӯҳи ӯ ба ларза омадааст ва имони ӯ такон хӯрда, мисли болишти чаппашуда дар замин хобидааст. Зиндагӣ хидмати қавӣ ва маззаи ҷолиби худро гум кардааст. Ҳеҷ чизе, ки арзиш дошта бошад, боқӣ намондааст. Ҳаҷми кӯтоҳи рӯзҳои фаъол ва серкори ӯ бо бефоида ва фалокат ба охир мерасад.
«Ва ӯ омада, зери дарахти арча нишаст ва барои худ хоҳиш кард, ки бимирад.»
«Ва инак, фариштае!» Ва фаришта барои ин ходими хаста ва афсурдаи Худо чӣ кор хоҳад кард? Фаришта чӣ хоҳад гуфт? Ӯ ба ин рӯҳи шикаста чӣ ёрии аввалия хоҳад дод? Оё ӯ пардаи муваққатиро меканад ва паёмбари хастаро бо дидани равшани лашкарҳои ҷангии Худо ҷавон мекунад?
Оё ӯ эъломияи ҳайратангезе дар бораи воқеияти ҳузур ва қудрати фаврии Офаридгор мекунад? Хидмати фаришта дорои хислати хеле соддатар аст.
«Ӯ ӯро ламс кард ва гуфт: «Бархез ва бихӯр!»»
Ҳамин аст? Бале, ҳамин аст. Ин оғоз ва анҷоми рисолати фаришта аст.
Ин хеле муҳим аст. Фариштае ба марди худотарс, ки рӯҳафтода аст, меояд ва ба ӯ мегӯяд, ки фавран ба эҳтиёҷоти баданаш диққат диҳад! Оғози барқароршавӣ дар як хӯроки оддӣ ёфт мешавад. Баъзе аз хастагии рӯҳонии ӯ аз хастагии ҷисмонии ӯст, ва агар ӯ якеро бартараф кунад, ба пароканда кардани дигаре кӯмак хоҳад кард. Ӯ ба худ иҷозат додааст, ки «хаста шавад», ва хастагии ҷисмонии ӯ қисман боиси хастагии рӯҳи ӯ шудааст.
Ин хатарест, ки мо бояд аз он эҳтиёт кунем. Бемориҳои рӯҳонии мо аз беэътиноии ҷисмонии мо қавитар мешаванд. Баъзе шаклҳои тарс вуҷуд доранд, ки мустақиман ба «бемор будани» бадани мо вобастаанд. Заифӣ шубҳаро ба вуҷуд меорад. Анемия иродаи сустро ба вуҷуд меорад. Хуни бад асабоният ва ҳамаи он лашкари бадбахтеро, ки аз паси он меояд, ба вуҷуд меорад. Асабҳои бад ғизогирифта асабоният ва даҳ ҳазор тарсеро, ки ҷаҳони номувофиқ ва бетартибро тасвир мекунанд, тақвият медиҳанд.
Бисёре аз мардон хоби даҳшатноке доранд, ки фоидаи ҷамъиятии онҳо ба охир расидааст, ва сабаби ин хоби даҳшатнок баданест, ки каме бештар ғамхорӣ талаб мекунад. Ҳатто ҷаноби Сперҷон на як бор, балки чанд бор истеъфои худро навишта буд, зери бовари афсурдакунанда, ки хидмати ӯ ба охир расидааст; аммо ин танҳо як бадани саркаш буд, ки ҳама чизро кабуд ранг мекард. Як шаб хоб, ва субҳ истеъфои пешбинишудаи ӯ ба оташ супурда шуд! Бале, каме бештар ғамхорӣ ба бадан ва бисёре аз эҳтиёҷоти гарон ҳеҷ гоҳ ба миён намеомаданд.
Ва дар ин замонҳои ғамгинӣ, ки мо аз сар мегузаронем, бигзор ғамҳои худро бо додани иттифоқчиёни баданҳои хаста золим нагардонем.»
