Каждумҳои мурда
Каждум Ҳенри ҳафтаҳо дар китфи Томми нишаста буд, ба ҷуз толори хӯрокхӯрӣ. Ӯ мисли шоҳзода дар он ҷо нишаста, ба тобеонаш менигарист. Ҳама Ҳенриро дӯст медоштанд.
Томми Ҳенриро чанд моҳ боз дошт ва ман мутмаин будам, ки вақте ман бо ӯ гап мезадам, ӯ сарашро каме мегардонд. Шояд ман инро тасаввур карда бошам, аммо ҳама розӣ буданд – аз байни ҳамаи каждумҳои ҳуҷайра, Ҳенри аз ҳама донотар буд.
Ҳаво сард ва тар шуд ва мо Ҳенриро як ҳафта надидем. Вақте ки ӯ ниҳоят ба мавқеи муқаррарии худ дар китфи Томми баргашт, ӯ каме хашмгин ба назар мерасид. Сараш аз гардиш бозмонд, гӯё ӯ намехост бо касе коре дошта бошад. Рӯз аз рӯз, ҳафта аз ҳафта, Ҳенри ҳамаи моро нодида гирифт.
Як субҳ дар шитоб ба ҳуҷраи худ даромадам, ман ба Томми бархӯрдам. Ҳенри аз китфаш парида, чанд фут дуртар афтод. Ман метарсидам, ки ӯро куштаам, аммо Томми ба ман сирри калонеро ошкор кард. «Хавотир нашав,» гуфт ӯ ғамгинона, вале шармгинона, «Ҳенри ҳафтаҳо боз мурдааст.»
Ман аз ҳад зиёд ошуфта будам! «Шумо чӣ маъно доред, ки ӯ ҳафтаҳо боз мурдааст?» Ман бовар карда наметавонистам, ки ин саволро медиҳам.
«Ӯ дар он сардии шадид, ки мо доштем, мурд,» гуфт Томми, вақте ки ӯ Ҳенриро бардошта, ба китфаш гузошт. «Ман намехостам ӯро раҳо кунам, аз ин рӯ ӯ то ҳол бо ман аст. Ӯ дигар зинда нест.»
Ҳарчанд Томми девона ба назар мерасид, ӯ танҳо нест. Ҳенри барои шумо ва ман намунаи бузург аст. Ҳамчун имондорон ба Худованд Исои Масеҳ, мо аз гуноҳҳо ва дардҳои гузаштаи худ, инчунин аз ҳаёти кӯҳна, сард, торик ва мурдаи худ озод шудаем. Аммо, мо аксар вақт чунон рафтор мекунем, ки гӯё ин чизҳо то ҳол бо мо буданд. Мо бори гузаштаи худро – гузаштаи мурдаи худро – дар китфҳои худ мебардорем.
Ҳамчун имондорон мо бо Масеҳ пӯшида шудаем. Ишаъё 61:10 мегӯяд: «Ман дар Худованд хеле шодӣ хоҳам кард. Ҷони ман дар Худои ман шод хоҳад шуд; зеро Ӯ маро бо либосҳои наҷот пӯшонидааст, Ӯ маро бо либоси адолат пӯшонидааст» (NKJV). Мо метавонем, инчунин, дар бораи марде фикр кунем, ки Исо ӯро аз девҳо озод кард, «дар пойҳои Исо нишаста, пӯшида ва дар ақли солим» (Луқо 8:35), ки мехост бо Наҷотдиҳанда бошад. Кӯҳна гузашта ва мурда аст, ва мо нав шудаем, зеро «дар Масеҳ, [имондор] махлуқи нав аст; чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шудааст» (2 Қӯринтиён 5:17). Либоси нави мо ҷои каждумҳои мурда нест!
Аз сабаби пирӯзии Масеҳ бар марг тавассути эҳёи Ӯ, мо тавассути Ӯ бар гузаштаҳои мурдаи худ пирӯзӣ дорем (ниг. 1 Қӯринтиён 15). Мо бояд онҳоро дафн кунем ва дар қабр гузорем, то дигар ҳеҷ гоҳ дида нашаванд (ниг. Филиппиён 3:13-14). Павлус гуфт: «Пас, агар шумо бо Масеҳ эҳё шуда бошед, он чизҳоеро ҷӯед, ки дар боло ҳастанд, дар он ҷое ки Масеҳ аст, дар дасти рости Худо нишастааст. Ақли худро ба чизҳои боло гузоред, на ба чизҳои рӯи замин. Зеро шумо мурдаед, ва ҳаёти шумо бо Масеҳ дар Худо пинҳон аст ... Аз ин рӯ, аъзои худро, ки дар рӯи замин ҳастанд, бикушед: зино, нопокӣ, шаҳват, хоҳиши бад ва тамаъкорӣ, ки бутпарастӣ аст ... ки дар он шумо худатон як вақтҳо роҳ мерафтед, вақте ки дар онҳо зиндагӣ мекардед ... Ҳамаи инҳоро дур кунед: хашм, ғазаб, бадхоҳӣ, куфр, забони палид аз даҳони худ. Ба якдигар дурӯғ нагӯед, зеро шумо одами кӯҳнаро бо аъмолаш дур кардаед, ва одами навро пӯшидаед, ки дар дониш мувофиқи симои Он ки ӯро офаридааст, нав карда шудааст» (Қӯлассиён 3:1-3,5,7-10).
Бисёре аз имондорон дар зиндонҳо ду маротиба занҷирбанд шудаанд – аввал бо деворҳо ва симҳо ва дуюм бо печҳои кӯҳна ва ифлоси гуноҳҳои гузаштаи худ. Мисли ҳамаи имондорон, мо бояд файз, раҳмат ва муҳаббати Масеҳро қабул кунем ва аз он лаззат барем!
Дар охир, ин оятҳоро баррасӣ кунед:
Ман бо Масеҳ маслуб шудаам; дигар ман нестам, ки зиндагӣ мекунам, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад; ва ҳаётеро, ки ман ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, ман бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва худро барои ман дод. —Ғалатиён 2:20
Дар муҳаббат роҳ равед, чунон ки Масеҳ низ моро дӯст дошт ва худро барои мо дод, қурбонӣ ва ҳадия ба Худо. —Эфсӯсиён 5:2
Исои Масеҳ, шоҳиди содиқ, нахустзода аз мурдагон, ва ҳоким бар подшоҳони замин. Ба Ӯ, ки моро дӯст дошт ва моро аз гуноҳҳоямон дар хуни Худаш шуст, ва моро подшоҳон ва коҳинон барои Худо ва Падари Худаш гардонид, ба Ӯ ҷалол ва ҳукмронӣ то абад. Омин —Ваҳй 1:5-6
Аз ҷониби Адриан Торрес, мутобиқшуда
