«Боварӣ дорам, ки Ӯ, ки дар шумо кори некро оғоз кардааст, онро то рӯзи Исои Масеҳ ба анҷом мерасонад!» (Филиппиён 1:6)Хонанда! Оё кори нек дар шумо оғоз шудааст? Оё шумо муқаддасҳастед? Оё гуноҳ маслуб мешавад? Оё бутҳои дили шумо, як ба як, барҳам дода мешаванд? Оё дунё барои шумо камтар аст — ва абадият барои шумо бештар аст? Оё симои Наҷотдиҳандаи шумо бештар дар хислати шумо инъикос ёфтааст; ва муҳаббати Наҷотдиҳандаи шумо бештар дар дили шумо тахтнишин шудааст? Оё Наҷот барои шумо «ягона чизи зарурӣ» аст? Оҳ! Эҳтиёт бошед! Ҳеҷ замини миёнабуда наметавонад, ҳеҷ истодан нест; ё агар чунин бошад, мавқеи шумо бояд нодуруст бошад.
Хуни Наҷотдиҳанда барои додани унвон ба шумо ба Биҳишт — аз кори Рӯҳ — барои додани мувофиқат ба шумо ба Биҳишт — камтар зарур нест.
«Агар касе Рӯҳи Масеҳро надошта бошад — ӯ аз они Ӯ нест!» (Румиён 8:9)
Ба пеш! бояд шиори шумо бошад. Дар ҳаёти имон истодан нест.
«Он мард,» мегӯяд Августин, «ки мегӯяд 'Бас аст,' ҷони он мард гум шудааст!»Бигзор ин дар ҳама роҳҳо ва корҳои шумо навиштаҷот бошад, «Муқаддасӣ ба Худованд!» Бигзор каломи насиҳатӣ бар шумо қудрати доимии худро амалӣ созад, «Бе муқаддасӣ, ҳеҷ кас Худовандро нахоҳад дид.» Ғайр аз ин, дар хотир доред, ки муқаддас будан — хушбахтбудан аст. Ин ду истилоҳ баробаранд. Муқаддасӣ! Ин сир ва чашмаи шодии фариштагон аст; ва ҳар қадар муқаддасӣ дар рӯи замин бештар ба даст оварда шавад — ҳар қадар роҳи ман бо Худо наздиктар ва зичтар бошад — ҳамон қадар гарави ширини хушбахтиеро, ки маро дар Биҳишти муқаддас интизор аст, хоҳам дошт. Оҳ! ҷони ман, бигзор ин орзуи муқаддаси шумо бошад, ки «Муқаддас бошед!»
