Бовар кунед: Худованд зинда аст!
«Худованд зинда аст! Муборак бод Санги ман! Худои наҷоти ман баланд бардошта шавад.» — Забур 18:46 NKJV
Худои шоҳ Довуд шахсӣ, зинда ва воқеӣ буд. Ӯ бо Худованд сухан мегуфт ва Худованд бо ӯ сухан мегуфт. Дар ҳаёти ӯ ва дар қарорҳои ӯ, Худованд ба мисли дӯстон ва оилааш воқеӣ буд. Ба ӯ лозим набуд, ки касе ба ӯ исбот кунад, ки Худо вуҷуд дорад, зеро ӯ медонист, ки Ӯ вуҷуд дорад. Ӯ бояд ҳузур ва ҷалоли Худовандро дар ҳоле ки дар саҳро гӯсфанд мечаронд ва офаринишро дар атрофи худ меомӯхт, пурра дарк карда бошад. Ӯ бовар дошт, ки осмонҳо кори дасти Худо ҳастанд ва онҳо ҷалоли Ӯро инъикос мекунанд (Забур 19:1). Худо абстрактӣ набуд; Ӯ дар ҳаёти Довуд ҳузури воқеии зинда буд.
Довуд ҳеҷ гоҳ Худованд Исоро надида буд, ва на пушти Яҳуваро, чунон ки Мусо дида буд (Хуруҷ 33:18-23). Бо вуҷуди ин, ӯ аз ҳузури Худованд дар ҳаёташ лаззат мебурд. Мо низ Худованд Исоро надидаем, аммо мо дар чаҳор Инҷил тасвири олиҷаноби Ӯро дорем. Мо низ метавонем ва бояд аз ҳамон гуна муносибат бо Худованд, ки Довуд лаззат мебурд, лаззат барем. Петрус ба мо хотиррасон мекунад: «Ӯро надида дӯст медоред. Ҳарчанд ҳоло Ӯро намебинед, аммо бовар карда, бо шодии бебаён ва пур аз ҷалол шодӣ мекунед» (1 Петрус 1:8).
Чӣ чиз одамонро аз лаззат бурдан аз ин гуна муносибат бозмедорад? Беимонӣ гуноҳи тоҷ аст. Ибриён 11:6 мегӯяд: «Бе имон ба Худо писанд омадан ғайриимкон аст, зеро ҳар кӣ ба Худо наздик мешавад, бояд бовар кунад, ки Ӯ ҳаст ва Ӯ ба онҳое, ки Ӯро боғайратона меҷӯянд, мукофот медиҳад.» Боз ва боз Худо мегӯяд, ки «Ӯ ҳаст.» Ӯ на танҳо ҳаст, балки Ӯ инчунин таъминкунандаи ҳаёт аст; Ӯ Ҳаёт аст (Юҳанно 11:25). Чаро одамоне, ки нафас доранд, ки ба онҳо дода шудааст, ба бахшандаи он нафас бовар намекунанд (Ҳастӣ 2:6-7)? Бо вуҷуди ин, бисёр одамон бовар доранд, ки онҳо танҳо тасодуфан пайдо шудаанд, ки аз ҳеҷ куҷо омадаанд ва ба ҳеҷ куҷо намераванд. Онҳо бовар намекунанд, ки Худованд зинда аст!
Зиндагӣ кардан ҷудо аз Худое, ки моро офаридааст, мисли кӯшиши шино кардан ба муқобили ҷараён дар дарё аст. Инро кардан мумкин аст, аммо бо ҷараён шино кардан хеле осонтар аст. Олимоне, ки бар асоси он ки Худо вуҷуд надорад, ки онҳо исбот карда наметавонанд, бино мекунанд, бар бунёди регӣ бино мекунанд (Матто 7:24-27). Онҳо метавонанд дар бораи офариниши Худо чизҳоеро пайдо кунанд, аммо ҳеҷ гоҳ сирри онро пурра нахоҳанд фаҳмид. Одамоне, ки ҳаёти худро инкор мекунанд, ки Худо вуҷуд дорад, аксар вақт тавре зиндагӣ мекунанд, ки гӯё онҳо аз он чизе, ки онҳо «кӯҳна» меноманд, принсипҳои ахлоқии Китоби Муқаддас маҳдуд нестанд. Аммо, ин принсипҳои ахлоқӣ асоси тартибот дар ҳар як ҷомеаи муваффақ буданд, хоҳ онҳо аз рӯи виҷдон риоя мешуданд, хоҳ аз сабаби он ки онҳо навишта шуда, як қисми қонунҳои кишвар гардида буданд.
Арзиши воқеии зиндагӣ кардан ба тарзи Довуд дар он аст, ки он ба ҳаёт маъно мебахшад ва инчунин дар вақти марг эътимоди воқеӣ медиҳад. Муردن ва фаҳмидан, ки Худо воқеӣ аст ва осмон ва дӯзах воқеӣ ҳастанд, барои беимон зарбаи бузург хоҳад буд.
Донистани Юҳанно 3:16 дар ҳаёт ва бовар кардан ба он, ба мо Наҷотдиҳандаеро медиҳад, ки ҳоло аз Ӯ лаззат барем ва моро барои хонае бо Ӯ дар осмон абадӣ омода мекунад: «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.» Донистани Юҳанно 3:16 ва рад кардани муҳаббати Худо ҳамаи онҳоеро, ки дар оташи дӯзах абадӣ хоҳанд монд, таъқиб хоҳад кард. Онҳое, ки ин корро мекунанд, хоҳанд донист, ки онҳо метавонистанд наҷот ёбанд, аммо ба ҷои ин, бахшанда ва нигоҳдорандаи ҳаётро беақлона рад карданд.
Ман шодам, ки ман, мисли Довуд, медонам, ки Худованд зинда аст. Дар Юҳанно 14:19, Исо ба шогирдонаш итминон медиҳад, ки «азбаски Ман зиндаам, шумо низ зинда хоҳед буд.» Ман бовар дорам, ки ин ваъда ба мо низ, ки имрӯз наҷот ёфтаем, дахл дорад. Ман бовар дорам, ки он маро дар бар мегирад, ва умедворам, ки шуморо низ дар бар мегирад. Бигзор Худои наҷоти мо баланд бардошта шавад!
