«Шумо муқаддас бошед, зеро Ман муқаддасам.» (1 Петрус 1:16)Агар муқаддасӣ барои ҳаёти масеҳӣ ин қадар асосӣ бошад, чаро мо онро дар ҳаёти ҳаррӯза бештар эҳсос намекунем? Чаро ин қадар масеҳиён дар муборизаи худ бо гуноҳ доимо мағлуб мешаванд? Чаро калисои Исои Масеҳ аксар вақт бештар ба ҷаҳони атрофи худ мувофиқат мекунад, на ба Худо?
Мушкилоти аввалини мо ин аст, ки муносибати мо ба гуноҳ бештар худмарказ аст, на Худомарказ. Мо бештар дар бораи «ғалабаи» худ бар гуноҳ ғамхорӣ мекунем, на дар бораи он, ки гуноҳҳои мо дили Худоро ғамгин мекунанд. Мо нокомиро дар муборизаи худ бо гуноҳ таҳаммул карда наметавонем, асосан аз он сабаб, ки мо ба муваффақият нигаронида шудаем, на аз он сабаб, ки медонем он барои Худо таҳқиромез аст.
В. С. Плумер гуфт: «Мо ҳеҷ гоҳ гуноҳро дуруст намебинем, то он даме, ки онро бар зидди Худо набинем.… Ҳама гуноҳ ба ин маъно бар зидди Худост: ки ин қонуни Ӯст, ки вайрон шудааст, ин ҳокимияти Ӯст, ки таҳқир шудааст, ин ҳукумати Ӯст, ки беэътибор дониста шудааст.… Фиръавн ва Бильом, Шоул ва Яҳудо ҳар яке гуфтанд: «Ман гуноҳ кардам»; аммо писари гумроҳ баргашта гуфт: «Ман бар зидди осмон ва дар назди ту гуноҳ кардам»; ва Довуд гуфт: «Бар зидди Ту, танҳо Ту гуноҳ кардам.» Худо мехоҳад, ки мо дар итоат роҳ равем — на ғалаба. Итоат ба Худо нигаронида шудааст; ғалаба ба худ нигаронида шудааст. Ин метавонад танҳо ба назар чунин расад, ки дар бораи семантика баҳс мекунем, аммо дар решаи бисёре аз мушкилоти мо бо гуноҳ як муносибати нозук, худмарказ мавҷуд аст. То он даме, ки мо бо ин муносибат мубориза набарем, мо пайваста дар муқаддасӣ роҳ нахоҳем рафт.
Ғалаба маҳсули итоат аст. Вақте ки мо ба зиндагии итоаткор ва муқаддас тамаркуз мекунем, мо бешубҳа шодии ғалаба бар гуноҳро эҳсос хоҳем кард. Оё шумо ба гуноҳ ҳамчун таҳқир бар зидди Худои муқаддас, на танҳо ҳамчун шикасти шахсӣ, нигоҳ карданро оғоз мекунед?
