Ҳар соли нав имкониятҳои нав ва мушкилоти навро меорад. Ҳар сол барои мо соли нав аст; он айнан ба ҳеҷ соли дигар монанд нест. Баъзе чизҳо тағйир меёбанд ва мо бо афзоиши синну соламон ба фаслҳои гуногуни ҳаёт дохил мешавем.
Тақвим
Аз замонҳои қадим рӯзҳо, моҳҳо ва солҳо аз рӯи мушоҳидаҳои офтобу моҳ муайян карда мешуданд. Дарозии миёнаи сол аз рӯи ҳаракати Замин дар атрофи Офтоб 365,2422 рӯз аст. Тақвими байналмилалӣ, ки ба тақвими Григорианӣ асос ёфтааст, солро 1-уми январ, рӯзе, ки Сенати Рум ҳар сол ба кор шурӯъ мекард, оғоз мекунад. Дар асрҳои миёна 1-уми январ номи “Рӯзи Соли нав” дода шуд. Пеш аз он, сол 25-уми март ё 25-уми декабр оғоз мешуд.
Соли муқаддаси яҳудӣ (дар Аҳди Қадим) дар наздикии эътидоли баҳорӣ дар нимкураи шимолӣ ва соли шаҳрвандӣ дар наздикии эътидоли тирамоҳӣ оғоз мешуд. Дар рӯзи аввали (Рош Ҳашана) соли шаҳрвандӣ (мувофиқи яҳудият имрӯз) онҳо офариниши ҷаҳонро ҷашн мегирифтанд; ин иди карнайҳост (Ибодат 23:23-25). Рӯзи Соли нави яҳудӣ дар соли 2007 аз ғуруби офтоби 12-уми сентябри 2007 то ғуруби офтоби 13-уми сентябри 2007 аст.
Азбаски тақвими исломӣ тақрибан 11 рӯз кӯтоҳтар аз тақвими Григорианӣ аст, санаи оғози сол ҳар сол 11 рӯз тағйир меёбад ва давраи дувоздаҳ моҳи қамарӣ дар тӯли тақрибан 33 сол аз фаслҳо мегузарад. Ин маънои онро дорад, ки идҳои муҳими мусулмонӣ, ки ҳамеша дар як моҳи ҳиҷрӣ рост меоянд, метавонанд бо мурури замон дар фаслҳои гуногун рух диҳанд. Инчунин, дар тӯли 33 сол, Рӯзи Соли нави онҳо пайваста дар ҳама фаслҳои сол ҳаракат мекунад.
Соли нави чинӣ дар моҳи нави дуюм пас аз эътидоли зимистонӣ оғоз мешавад, ки аз 21-уми январ то 21-уми феврал фарқ мекунад. Масалан, дар соли 2007, соли чинӣ 18-уми феврал оғоз мешавад.
Тасвири калон
Хуб аст, ки тасвири калони он чиро, ки дар ҷаҳони мо рӯй медиҳад, дидан мумкин аст. Мувофиқи Китоби Муқаддас тасвири калон ин аст:
Офариниш
– Дар ибтидои замон Худо осмон ва замин ва ҳамаи он чиро, ки дар онҳост, офарид.
Афтодан ба гуноҳ
– Нофармонии Одам ва Ҳавво боиси лаънат шудани офариниш гардид. Ҳаёт акнун мубориза ва азобро дар бар мегирад.
Исои Масеҳ
– Ӯст, ки ба ҷаҳони пур аз гуноҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи мо омад, то моро аз гуноҳҳоямон наҷот диҳад.
Офариниши нав тавассути Исо
– Аз пайравони худ оғоз карда, бо осмони нав ва замини нав ба охир расида, Худо дар кори нав кардани чизҳост.
Аҳди Ҷадид
Вақте ки мо ба санаи эҳтимолии навиштани китобҳои Китоби Муқаддас назар мекунем, мо фосилаи тақрибан 480 солро байни Наҳемё (430 пеш аз милод) ва Яъқуб (48 милод) мебинем. Китобҳои пеш аз фосила Аҳди Қадим ва китобҳои баъд аз он Аҳди Ҷадид номида мешаванд. Исо Аҳди Ҷадидро эълон кард; Ӯ дар фосилаи байни ду аҳд ба замин омад. Калимаи “аҳд” маънои паймон ё созишномаро дорад; дар ин ҳолат созишнома байни Худо ва инсоният аст. Дар Аҳди Қадим паймони Қонун мавҷуд аст. Дар Аҳди Ҷадид мо паймони файзро меёбем, ки тавассути Исои Масеҳ омад.
Чизҳои нав
Калимаи “нав” 192 маротиба дар 174 оят дар Нашри байналмилалии нав Китоби Муқаддас омадааст. Инҳоянд баъзе чизҳои нав дар Аҳди Ҷадид.
Исо гуфт: “Амри нав ба шумо медиҳам: якдигарро дӯст доред. Чунон ки Ман шуморо дӯст доштам, шумо низ бояд якдигарро дӯст доред. Бо ин ҳама одамон хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар якдигарро дӯст доред” (Юҳанно 13:34-35).
Масеҳияте, ки Исо ба ҷаҳон овард, ба шароби нав монанд буд, дар муқоиса бо шароби кӯҳнаи Қонуни Аҳди Қадим (Матто 9:16-17). Зарфҳои нави шароб (анъанаҳо ва тарзҳои кор) барои нигоҳ доштани ин шароби нав лозим буданд; онҳо аз яҳудият фарқ мекарданд.
Пас аз шоми охирин Исо гуфт: “Ин коса паймони нав дар хуни Ман аст, ки барои шумо рехта мешавад” (Луқо 22:20). Ин маънои онро дорад, ки паймони нави дар Аҳди Қадим ваъдашуда (Ирмиё 31:31-34) ба марги Масеҳ асос ёфтааст. Инчунин, пас аз марги Ӯ, Исоро дар қабри нав гузоштанд (Матто 27:60).
Инҷил “роҳи нав ва зинда” аст (Ибриён 10:20). Имондорон ҳаёти нав мисли ҳаёти эҳёи Масеҳ доранд (Румиён 6:4). Ин ҳамчун “офариниши нав тасвир шудааст; кӯҳна гузашт, нав омад” (2 Қӯринтиён 5:17). Инчунин, онҳо Худоро ба тариқи нав Рӯҳ (масалан, муҳаббат ва озодӣ) хидмат мекунанд, на ба тариқи кӯҳнаи қонуни хаттӣ (масалан, тарс ва ғуломӣ) (Румиён 7:6).
Дар осмон, имондорон суруди нав хоҳанд хонд: “Ту сазовори гирифтани китоб ва кушодани мӯҳрҳои он ҳастӣ, зеро Ту кушта шудӣ, ва бо хуни Худ мардумро барои Худо аз ҳар қабила ва забон ва қавм ва миллат харидӣ” (Ваҳй 5:9). Масеҳиён “интизори осмони нав ва замини нав , хонаи адолат ҳастанд” (2 Петрус 3:13).
Рӯъёи Юҳанно ин буд: “Ва осмони нав ва замини навро дидам, зеро осмони аввал ва замини аввал гузашта буданд, ва дигар баҳр набуд. Ва шаҳри муқаддас, Ерусалими нав , ки аз осмон аз назди Худо фуруд меомад, тайёршуда мисли арӯсе, ки барои шавҳараш зебо ороста шудааст, дидам. Ва овози баландеро аз тахт шунидам, ки мегуфт: «Инак, маскани Худо бо одамон аст, ва Ӯ бо онҳо зиндагӣ хоҳад кард. Ва онҳо қавми Ӯ хоҳанд буд, ва Худои Худашон бо онҳо хоҳад буд ва Худои онҳо хоҳад буд. Ва Ӯ ҳар ашкро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард; ва дигар марг нахоҳад буд, ва на мотам, на гиря, на дард нахоҳад буд, зеро чизҳои пешина гузаштанд». Ва Он ки бар тахт нишаста буд, гуфт: «Инак, Ман ҳама чизро нав месозам!»” (Ваҳй 21:1-5).
Чӣ рӯъёе!
Биёед ин рӯъёро дар соли оянда дар назари худ нигоҳ дорем. Мо ба зудӣ баргаштани Худовандро интизорем, зеро ин ҳодисаи навбатӣ дар ҷадвали Худо ба сӯи осмони нав ва замини нав аст.
