«Яъқуб чашмони худро боло кард ва нигоҳ кард; ва инак, Эсов омад, ва бо ӯ чорсад нафар мард.» (Ҳастӣ 33:1) Ҳаёт чунин аст. Он пур аз таҷрибаҳои шадидан гуногун аст. Ҳоло Фаришта; баъд омадани Эсов. Ҳоло чил рӯз дар қуллаи Сино бо Худо; баъд гӯсолаи тиллоӣ. Ҳоло кӯҳи Тағйири шакл; баъд салиби талх. Ҳоло Патмос, бо рӯъёҳои худ; баъд санги хокистарӣ ва саргузаштҳои оддии асирӣ ва танҳоӣ.
Аммо, чӣ қадар бояд шукргузор бошем, ки чунин аст! Ҳаёт метавонист пур аз Эсовҳо бошад, на Яъқубҳо; пур аз Ҷатсамонҳо, на нигоҳҳо ба Биҳишт; пур аз саргузаштҳои хокистарӣ, на рӯъёҳои шодмонӣ. Рӯзҳои дурахшони ҳаёти мо аз рӯзҳои торик зиёдтаранд. Ширинӣ аз талхӣ бештар аст; табассум аз ашк бештар аст; раҳмат аз бадбахтӣ бештар аст.
Чӣ қадар аксар вақт мо мебинем, ки баракати бузурге мисли он ки ба Яъқуб дар гузаргоҳҳои Яббук омад, барои омода кардани мо ба озмоиши бузург фиристода мешавад. Худо моро бо баракатҳои некии худ пешгирӣ ва омода мекунад.
Ӯ моро ба кӯҳи Душворӣ мебарад; ба хонаи Зебо: дар он ҷо мо дар ҳуҷраи Оромӣ хоб мекунем, ки ба сӯи тулӯи офтоб нигаронида шудааст. На барои он ки мо дар он ҷо бимонем - балки барои он ки мо истироҳат кунем, муҷаҳҳаз шавем ва омода бошем, ки Аполлионро дар водӣ пешвоз гирем; ва бе осеб аз сояи Марг ва Бозори Беҳуда гузарем.
Агар пас аз як давраи баракати ғайриоддӣ як давраи озмоиши оташин ояд, ҳайрон ё рӯҳафтода нашавед; дарвоқеъ, агар наояд, шояд бештар ҳайрон шавед. Аммо вақте ки он меояд, ҳатман кореро кунед, ки Яъқуб накард, ва аз ҳамаи он захираҳои қувват ва тасаллӣ, ки дар рӯзҳои қаблии дурахши равшан ва оромӣ ҷамъ шуда буданд, ба таври ҷиддӣ истифода баред. Ду роҳи мубориза бо мушкилот вуҷуд дорад: яке роҳи ҷисм аст; дигаре, роҳи Рӯҳ.
