Азоб ҳамчун тӯҳфа
Зеро ба шумо, дар мавриди Масеҳ, на танҳо имон овардан ба Ӯ, балки азоб кашидан барои Ӯ низ дода шудааст. —Филиппиён 1:29 JND
Дар ин ҷо ду тӯҳфа зикр шудааст: имон ва азоб. Мо дар бовар кардан ба он ки имон тӯҳфаи Худост, мушкиле надорем, аммо чанд нафари мо ба ин дар бораи азоб бовар дорем? Мусибат на танҳо охирин чизест, ки муфид ҳисобида мешавад, балки он одатан чизест, ки бояд аз он канорагирӣ кард ва дурӣ ҷуст.
Мувофиқи Каломи Худо, азоб тасодуфӣ нест, балки тӯҳфаест, ки бояд қадр карда шавад. Вақте ки он дар ин ҷо дуруст қабул карда мешавад, он дар асрҳои оянда ба мартабаи баландтар мерасонад.
Азоб плюс қабули пирӯзӣ ба хислати осмонӣ баробар аст. Ҳама мусибатҳо барои он пешбинӣ шудаанд, ки моро ба Худо наздик кунанд. Он барои коркарди итоати пурратар, садоқати комилтар, андозаҳои бузургтари муҳаббати агапе, сабри афзоянда ва зебоии баландтари рӯҳ пешбинӣ шудааст. Вақте ки он инро ба даст меорад, пас онро метавон ҳамчун азоб бо Масеҳ тасниф кард, зеро он ба Ӯ имкон дод, ки ҳадаф ва мақсади Худро дар мо ба даст орад.
Азоб, ки ба таври пирӯзӣ қабул карда мешавад, инсонро аз худпарастӣ озод мекунад, ӯро аз худдӯстӣ ва худпарастӣ дур мекунад ва ӯро барои муҳаббат озод мекунад. На танҳо марг ба гуноҳ, балки марги амиқтар ба худ низ вуҷуд дорад. Баръакси поксозии дил, ки аз рӯи имон аст, ин марги амиқтар ба худ аз рӯи азоб аст. Он тадриҷан аст ва дар тӯли ҳаёт давом мекунад (3:7-11).
Танҳо як ҷой ва вақт вуҷуд дорад, ки дар он хислати осмонӣ сохта мешавад, ва он дар ин ҷо ва ҳозир аст – дар ҷаҳони афтода, мисли ин (оятҳои 12-21).
Азоб чунон ки дар Ӯ дида мешавад
Зеро ба Ӯ, ки ҳама чиз барои Ӯст ва ҳама чиз аз Ӯст, дар овардани бисёр писарон ба ҷалол, лозим буд, ки пешвои наҷоти онҳоро тавассути азобҳо комил гардонад. —Ибриён 2:10
Ин порча яке аз аҷибтарин порчаҳоро дар бораи ҳадафи азоб дар иқтисодиёт, ё идоракунии Худо, пешниҳод мекунад. Дар мавриди Масеҳ, комилгардонии Ӯ комилгардонии хислати ахлоқӣ набуд, балки анҷом додани таҷҳизоти Ӯ буд, агар мо ин тавр гӯем, барои кори Ӯ ҳамчун Пешво ва Сарчашмаи наҷоти мо. Азоби Ӯ танҳо таҷрибаи инсонии Ӯро пухта ва комил гардонд. Агар таҷрибаи инсонии Исо дар роҳбарӣ бе азоб комил шуда наметавонист, оё омӯзиши мо барои ҳукмронии осмонӣ бе он комил шуда метавонад?
Реаксияи дуруст барои мо дар мактаби азоб қабули фурӯтанӣ ва шикастан аст, ки барои мо «вазни абадии ҷалол»-ро ба вуҷуд меорад (2 Қӯринтиён 4:17). Бо итоати сабру пирӯзӣ, азоб табдил меёбад – махсусан ба чизи беҳтар тағйир меёбад – ба хислат, ки дар ҳаёти рӯҳонӣ ва ҳаёти дигарон осори ногусастанӣ мегузорад. Агар касе фаҳмад, ки файз метавонад ғамгинии ӯро бартараф кунад ва онро барои омӯзонидани муҳаббати агапе истифода барад, ӯ метавонад дарду ранҷи худро барои фоидаи абадӣ истифода барад.
Худованди азиз, ман бо шукргузорӣ даст мебӯсам Ки маро оҳиста луч кард, Ва маро ба синаи мулоими Ту гузошт, То ғами худро дар он ҷо гум кунам.
Вақте ки косаи замин рехта шуд, азоб буд, Аммо ҳоло бо Ту он пур аз ҳад зиёд аст, Зеро, Исо, Ту барои ман бештар ҳастӣ Аз ҳама косаҳои пур аз замин. —Номаълум
