«Бигзор ин фикр дар шумо бошад, ки дар Исои Масеҳ низ буд». (Филиппиён 2:5)
«Худованд рӯй гардонд ва рост ба Петрус нигоҳ кард». — (Луқо 22:61)
Исо ҳеҷ гоҳ як сухани нолозим сахт ё шадид нагуфт. Ӯ ба заъфҳо ва нотавониҳои озмудашудагон, азобкашидагон, васвасашудагон ҳамдардии илоҳӣ дошт. Ӯ нисбат ба нодонон сабур, нисбат ба заифон рӯҳбаландкунанда, нисбат ба тавбакунандагон меҳрубон, нисбат ба ҳама пурмуҳаббат буд.
Аммо Ӯ ҳамчун «Сарзанишкунандаи гуноҳ» чӣ қадар содиқ буд! Дар зери зулмҳое, ки ба худи Ӯ расонида шуда буданд, хомӯш — бо чӣ қадар суханони оташин Ӯ фасод ва риёкории ниқобпӯши фарисиёнро ошкор кард! Вақте ки номи Падари Ӯ ва маъбади Ӯ олуда шуданд — Ӯ бо дасти интиқомгиранда издиҳоми пулпарастонро чӣ тавр дур кард, ва навиштаҷоти «Муқаддасӣ ба Худованд»-ро бар қурбонгоҳҳои олудашуда иваз кард!
Ва бо шогирдони Худ низ фарқ надошт. Бо чӣ қадар садоқат, вақте ки сарзаниш лозим буд, Ӯ онро иҷро мекард: сарзаниши хушккунанда, баъзан бо сухани таъсирбахш (Матто 16:23); баъзан бо нигоҳи хомӯш (Луқо 22:61) расонида мешуд.
«Ҳамеша содиқ — захмҳои ин Дӯст буданд!»
Хонанда! Оё шумо низ бо Худованди худ дар сарзаниш кардани бадӣ — на бо хашми инсон — балки бо рашки муқаддас барои ҷалоли Ӯ; бо эҳсоси шарафи ҳассоси «сарбози хуби Исои Масеҳ», ки таҳқири ба Ӯ расонидашуда — ба худи шумо расонида шудааст, баробар содиқ ҳастед?
Додани сарзаниши оқилона бисёр эҳтиёти масеҳӣ ва эҳтиёти нозукро талаб мекунад. Ин бо ошкор кардани бемулоҳиза ва беандешаи камбудиҳо нест, ки мо бояд кӯшиш кунем, ки бародари хатокорро баргардонем. Аммо на барои хотири сулҳи дурӯғин, мо бояд садоқатро зери шубҳа гузорем; зеро ҳатто дӯстӣ бо чашм пӯшидан аз гуноҳ хеле гарон харида мешавад. Шояд, вақте ки Петрус водор шуд, ки ҳаввориеро, ки ӯро ростқавлона сарзаниш кард, «Бародари маҳбуби мо Павлус» номад, дар ҳеҷ чиз ӯ сарзанишкунандаи худро бештар дӯст надошт, ба ҷуз барои ҷасорати ростқавлонаи сарзаниши масеҳии ӯ. Агар Павлус, дар он бӯҳрони Калисо, бо тарсу ҳаросе, ки ба ӯ ношоиста буд, аз ин вазифаи душвор саркашӣ мекард, аз рӯи инсонӣ, натиҷа чӣ мебуд?
Чӣ қадар аксар вақт сарзаниши саривақтӣ, огоҳии содиқ — аз як умр гуноҳ ва ғам наҷот медиҳад! Чӣ қадар бистари марг ин ошкорсозиро кардааст: «Он огоҳии меҳрубононаи дӯсти ман ба касби гуноҳи ман хотима дод; он тамоми мавҷудияти маро тағйир дод; он маро ба салиб овард; дили маро ламс кард, ва бо файзи Худо, ҷони маро наҷот дод!» Аз тарафи дигар, чӣ қадар одамон эҳсос кардаанд, вақте ки марг мӯҳри таъсирбахши худро бар як наздикии наздики заминӣ гузоштааст: «Ман метавонистам ба дӯсти худ сухани ҷиддӣ гӯям; аммо ҳоло ӯ нест, фурсат аз даст рафтааст, ҳеҷ гоҳ барқарор намешавад!»
Хонанда! Боварӣ ҳосил кунед, ки шумо ҷавони рӯҳонӣ амал намекунед. Вақте ки шумо васваса мешавед, ки вақте номи Худо нодида гирифта мешавад ё беҳурматӣ мешавад, хомӯш бинишинед, фикр кунед — оё Исо ин корро мекард? Оё Ӯ иҷозат медод, ки куфр бе сарзаниш гузарад — ё дурӯғ бе муқовимат гуфта шавад? Дар он ҷое ки шармгинии табиӣ вуҷуд дорад, ки шуморо аз сарзаниши ҷасуртар ва ошкоротар бозмедорад, дар хотир доред, ки бо муқаддасии хомӯшии рафтор, ки аз табассум кардан ба ишораи номуқаддас ё шӯхии дағал худдорӣ мекунад, барои беэътибор кардани гуноҳ бисёр корҳоро кардан мумкин аст.
«Сухани саривақтӣ чӣ қадар хуб аст!» «Нарм сухан гӯед», аммо содиқона сухан гӯед; «меҳрубон бошед — хушмуомила бошед»; аммо «мардони ҷасур бошед, қавӣ бошед!»
