Матни зеринро Чарлз Стадд (1860 - 1931), миссионери бритониёӣ, ки дар Чин, Ҳиндустон ва Африқо ба Худованд хидмат кардааст, навиштааст. Андешаҳоро бо эҳтиёт ва каме юмор қабул кардан лозим аст. Бо вуҷуди ин, Худо метавонад онҳоро барои ламс кардани дилҳои мо истифода барад:
Аммо ин ҷо изи пойҳои дигар ҳастанд — изи пойҳои даҳшатнок: онҳо танҳо ба як мард тааллуқ дошта метавонанд — бузургтарин парадокси масеҳӣ—Павлуси бузурги хурд — ки сараш ба андозаи баданаш буд ва дилаш аз ҳарду бузургтар буд.
Як вақтҳо ӯ ҳар як масеҳиро ҳамчун омезиши фиребгар ва аблаҳ меҳисобид ва муносибат мекард. Сипас худаш яке аз онҳо шуд. Ӯро «аблаҳ» меномиданд, зеро аъмолаш аз талаботи ақли инсонӣ хеле дур буд ва «девона» меномиданд, зеро ӯ барои Масеҳ ва одамон ғайрати оташин ва бемасъулият дошт.
Донишманди дараҷаи аввал, аммо касе, ки медонист, ки чӣ тавр донишро дуруст истифода барад; зеро ӯ онро ба раф гузошта, ҳикмати одамонро танҳо аблаҳӣ эълон кард ва тасмим гирифт, ки чизе ҷуз Исои Масеҳ ва Ӯи маслубшударо надонад. Натиҷа — ӯ ҷаҳонро чаппа кард.
Ҳаёти ӯ барои Худо як қимори доимӣ буд. Ҳар рӯз ӯ барои Масеҳ бо марг рӯ ба рӯ мешуд. Борҳо ва борҳо ӯ бетарс дар назди издиҳоме, ки ташнаи хуни ӯ буданд, истод. Ӯ дар назди подшоҳон ва ҳокимон истод ва «мӯй ҳам наҷунбонд». Ӯ ҳатто дар назди Нерон, он ноиби президенти дӯзах, чашмак ҳам накард. Азобҳои ӯ даҳшатнок буданд; онҳоро бихонед.
Ӯ ба изи пои Устоди худ қадам зад ва аз ин рӯ — Худо ҳамеша дар неъматҳои худ одилона аст — ҳамон таърифи олиҷаноберо, ки Исо гирифт, қабул кард. «Ҳама ӯро тарк карданд.» Пас, дар он рӯзҳо ҳам баъзе масеҳиёни шоколадӣ буданд.
Ҳар касе, ки Павлусро тарк кард, бояд аз Шоколад сохта шуда бошад. Бешубҳа, «Шоколадҳо» худро сафед мекарданд, чунон ки имрӯз мекунанд. «Кӣ метавонист чунин як аблаҳи фанатик ва оташинро таҳаммул кунад? Чунин як хислати бесозишро? Ҳеҷ кас наметавонист бо ӯ кор кунад, ё ӯ бо онҳо!» (Чӣ дурӯғ! Исо кард, ва онҳо бо ҳам хуб муносибат доштанд.)
Як мухлиси бетактик, ки кори худро гуфтани ҳақиқати бепарда ба ҳар як мард, новобаста аз оқибатҳо, медонист. Ӯ дараҷаи худро ба осонӣ ва бидуни ламс кардани маҳтобӣ ба даст овард. Инчунин, дараҷаи аввал — дараҷаи табардори сардор — баъд аз салиб беҳтарин.
Ва ҳамин тавр достон идома меёбад. Ҳар куҷое, ки шумо дар Навиштаҳо ё таърих равед, мебинед, ки мардоне, ки Худоро дар ҳақиқат мешинохтанд ва на танҳо мегуфтанд, ки мешиносанд, ҳамеша намунаҳои ҷасорат буданд; ҷасурҳои бепарво барои Исо; қиморбозон барои Худо.
«Аблаҳон ва девонагон,» фарёд мезананд ҷаҳон ва Шоколадҳо. «Бале, ба хотири Масеҳ,» илова мекунанд Фариштагон!Онҳо барои ба даст овардани мукофот ҷасурона мубориза бурданд, Ба кӯҳҳои баланди осмон баромада, Аз хатар, меҳнат ва дард. Эй Худо, ба мо бигзор файз дода шавад, То ки аз паи онҳо равем.К.Т.С.
