Бисёр одамон аз ҳама табақаҳои ҷомеа аломатҳои изтироб, депрессия, тағйироти назарраси рӯҳӣ ва фикрҳои худкуширо аз сар мегузаронанд. Аммо, мо метавонем рӯҳбаланд шавем, ки дар Худованд Исои Масеҳ кӯмак, умед ва шифо вуҷуд дорад. Мо метавонем ба Ӯ ҳамеша бовар кунем.
Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ба Худованд бо тамоми дили худ таваккал кун, ва ба фаҳмиши худ такя накун; дар ҳама роҳҳои худ Ӯро бишнос, ва Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард» (Масалҳо 3:5-6). Ирмиё, ки бо сабаби озмоишҳое, ки дар ин ҷо аз сар гузаронидааст, «пайғамбари гирён» ном дошт, дуо кард: «Эй Худованд Худо! Инак, Ту осмон ва заминро бо қудрати бузурги Худ ва бо дасти дарозкардаи Худ офаридаӣ. Ҳеҷ чиз барои Ту душвор нест» (Ирмиё 32:17). Вақте ки Ирмиё «дар ҳавлии зиндон маҳбус буд», Худованд ба ӯ гуфт: «Маро даъват кун, ва Ман ба ту ҷавоб хоҳам дод, ва ба ту чизҳои бузург ва пурқувватро нишон хоҳам дод, ки ту намедонӣ» (Ирмиё 33:3).
Бо файзи Худо, биёед ба таври мухтасар Масеҳи ғамхор ва меҳрубонро, ки ба шахси дорои мушкилоти назарраси эмотсионалӣ ва солимии равонӣ кӯмак, шифо ва умед бахшид, чунон ки дар Марқӯс 5:1-20 ошкор шудааст, баррасӣ кунем. Он мард чунин буд:
- Аз ҷиҳати ахлоқӣ нопок – ӯ «рӯҳи нопок» дошт (Марқӯс 5:2 NKJV).
- Аз ҷиҳати иҷтимоӣ канорагирӣ ва хонаашро тарк карда буд – ӯ «дар байни қабрҳо зиндагӣ мекард» (Марқӯс 5:3).
- Аз ҷиҳати ҷисмонӣ қавӣ ва ҳамаи маҳдудиятҳоро шикаст – «зангӯлаҳо шикаста» ва ҳеҷ кас наметавонист «ӯро ром кунад» (Марқӯс 5:4).
- Аз ҷиҳати эмотсионалӣ дар дард ва худкушӣ – «фарёд мезад ва худро бо сангҳо мебурид» (Марқӯс 5:5).
- Аз ҷиҳати рӯҳонӣ муқовиматкунанда – «Маро бо Ту чӣ кор аст, Исо, Писари Худои Таоло?» (Марқӯс 5:7).
- Аз бемории шахсият азият мекашид ва зери таъсири қувваҳои шайтонӣ буд – «Номи ман Легион аст» (Марқӯс 5:9).
Исо он мардро дӯст дошт, ба ӯ раҳм кард, ба ҷое ки ӯ буд, омад, қувваҳои шайтониро бо қудрати Каломи Худ мағлуб кард ва ҳаёти ӯро тағйир дод. Дигарон он гоҳ ин мардро «нишаста ва либоспӯш ва дар ақли солим» диданд (Марқӯс 5:15). Чӣ тағйироти аҷибе, вақте ки Исо ба ҳаёт меояд!
Аз ин рӯ, агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ офариниши нав аст; чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шуд (2 Қӯринтиён 5:17).
Ин мард омода буд, ки ба суханони Исо итоат кунад, ки «ба хонаи дӯстони худ рав, ва ба онҳо бигӯ, ки Худованд барои ту чӣ корҳои бузурге кардааст, ва чӣ гуна ба ту раҳм кардааст» (Марқӯс 5:19). «Ӯ рафт ва дар Даҳшаҳр ба эълон кардани ҳама чизҳое, ки Исо барои ӯ карда буд, оғоз кард; ва ҳама ҳайрон шуданд» (Марқӯс 5:20).
Худованд Исо имрӯз ҳам қодир аст, ки ҳаётро тағйир диҳад. Аъмол 16:25-34 нишон медиҳад, ки Ӯ қодир аст, ки ҳатто шахси худкуширо наҷот диҳад. Павлус ва Силосро бисёр латукӯб карданд ва ба зиндон партофтанд. Аммо, онҳо дар миёни дарду дигар маҳбусон дуо мекарданд ва суруд мехонданд. Худои мо дар раҳмат, муҳаббат ва қудрат бузург аст. Ӯ иҷозат дод, ки заминларза дарҳои зиндонро кушояд, занҷирҳои маҳбусонро озод кунад ва онҳоро аз фирор боздорад. Зиндонбон аз тарси он ки маҳбусон фирор карда бошанд ва ӯ бо шарм ва ҳатто марг рӯ ба рӯ шавад, пур аз тарсу ҳарос буд. Ӯ аз рӯ ба рӯ шудан бо оянда ноумед буд ва омода буд, ки худкушӣ кунад. «Ва зиндонбон аз хоб бедор шуда, дарҳои зиндонро кушода дид, гумон кард, ки маҳбусон фирор кардаанд, шамшери худро кашид ва мехост худро бикушад» (Аъмол 16:27).
Павлус ба ӯ фарёд зад ва зиндонбонро аз нияташ боздошт (Аъмол 16:28-29). Зиндонбон дар Аъмол 16:30 бо саволе, ки бисёр одамон имрӯз мепурсанд, ҷавоб дод: «Ман чӣ кор кунам, то наҷот ёбам?» Ду хизматгори Худо ба зиндонбон дар бораи имон ба Исои Масеҳ гуфтанд: «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва ту ва хонаводаи ту наҷот хоҳед ёфт. Он гоҳ онҳо каломи Худовандро ба ӯ ва ба ҳамаи онҳое, ки дар хонаи ӯ буданд, гуфтанд» (Аъмол 16:30-32). Он мард ва оилааш ба Худованд Исо имон оварданд, «ва дарҳол ӯ ва тамоми оилааш таъмид гирифтанд … ва ӯ шодӣ кард, ки бо тамоми хонаводааш ба Худо имон оварда буд» (Аъмол 16:33-34).
Наҷот ҳадафе нест, ки бояд ба даст оварда шавад, балки тӯҳфаест, ки бояд ба таври инфиродӣ қабул карда шавад. Исо то ҳол гумшудагонро наҷот медиҳад ва Ӯ ба мурдагон ғамхорӣ мекунад, ва маълум аст, ки ҳеҷ кас барои Худованд тағйир додан душвор нест. Ҳеҷ ҷое барои муҳаббат ва файзи Ӯ дастрас нест; ва ҳеҷ мушкиле барои Ӯ ҳал кардан душвор нест. Имрӯз худро ва вазъияти худро ба Ӯ супоред!
Ҳамчун масеҳиён мо аз мушкилоти шабеҳ озод нестем. Аммо, мо танҳо нестем, зеро Худованди мо, Ғолиби мо, бо мост ва қодир аст, ки озмоишҳои моро ба ғалаба табдил диҳад.
Дар Ман шумо метавонед сулҳ дошта бошед. Дар ҷаҳон шумо мусибат хоҳед дошт; аммо шод бошед, Ман ҷаҳонро мағлуб кардам (Юҳанно 16:33).
Шукр Худоро, ки ба мо ғалабаро ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ медиҳад (1 Қӯринтиён 15:57).
Хуб аст, ки мушкилоти солимии эмотсионалии худро эътироф кунем ва дар ҳолати зарурӣ ташхиси пурраи тиббӣ ва машварати масеҳӣ гирем. Мо бояд диққати худро ба шахсияти Худованди мо Исои Масеҳ ва қудрати Ӯ равона кунем, на ба мушкилот. Муҳим аст, ки вақт ҷудо кунем, то дар ҳузури Ӯ бошем ва ҳамаи ғамҳо ва изтироби худро дар дуо ба Ӯ супорем, сулҳи Ӯро қабул кунем ва тарзи фикрронии худро аз нав созем.
Бори худро ба Худованд парто, ва Ӯ туро нигоҳ медорад; Ӯ ҳеҷ гоҳ иҷозат намедиҳад, ки одилон ҷунбонда шаванд (Забур 55:22).
Худо … ба фурӯтанон файз медиҳад. Аз ин рӯ, худро зери дасти пурқудрати Худо фурӯтан кунед, то Ӯ шуморо дар вақти муносиб баланд бардорад, ҳамаи ғамҳои худро ба Ӯ партоед, зеро Ӯ ба шумо ғамхорӣ мекунад (1 Петрус 5:5-7).
Барои ҳеҷ чиз изтироб накашед, балки дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо, бо шукргузорӣ, хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед; ва сулҳи Худо, ки аз ҳар гуна фаҳмиш болотар аст, дилҳо ва ақлҳои шуморо ба воситаи Исои Масеҳ ҳифз хоҳад кард. Ниҳоят, бародарон, ҳар чизе ки ҳақиқӣ аст, ҳар чизе ки шариф аст, ҳар чизе ки одилона аст, ҳар чизе ки пок аст, ҳар чизе ки зебо аст, ҳар чизе ки хуб аст, агар ягон фазилат ва агар ягон чизи сазовори ситоиш бошад – дар бораи ин чизҳо мулоҳиза кунед (Филиппиён 4:6-8).
Худои мо Худои умед аст, ва Ӯ қодир аст, ки моро наҷот диҳад. Ба Ӯ бовар кунед ва натарсед.
Натарс, зеро Ман бо ту ҳастам; ноумед нашав, зеро Ман Худои ту ҳастам. Ман туро қавӣ хоҳам кард, бале, Ман ба ту кӯмак хоҳам кард, Ман туро бо дасти рости одилонаи Худ нигоҳ хоҳам дошт (Ишаъё 41:10).
Бо Худо ҳеҷ чиз ғайриимкон нахоҳад буд (Луқо 1:37).
Бигзор Худои умед шуморо бо тамоми шодӣ ва сулҳ дар имон пур кунад, то шумо бо қудрати Рӯҳи Муқаддас дар умед фаровон бошед (Румиён 15:13).
