«Оё ман барои ту оромӣ наҷӯям, то ки ба ту некӯ бошад?» Ҳамаи роҳи мо ба Худованд маълум аст, ҳар як гардиши роҳро Ӯ мебинад: дишаб Ӯ озмоишро медонист, имрӯз душворӣ дар назари Ӯст, ғамхории фардоро Ӯ мебинад.
Ба дишаби сафари худ назар карда, ҳар яки мо чӣ қадар ҳақиқатан метавонем ба некии содиқонаи Худо шаҳодат диҳем, Эбенезери шоди худро бардорем ва бо ибодат гӯем: «То ин дам Худованд ба мо ёрӣ дод», дар ҳоле ки имрӯз мо метавонем ба Ӯ ҳамчун «ёрии хеле ҳозира дар вақти душворӣ» такя кунем.
Ғамхориҳои худро ба Ӯ супоридан
Ӯ чӣ қадар меҳрубонона моро даъват мекунад, ки ҳамаи ғамхориҳои худро ба Ӯ супорем (калимаи «ғамхорӣ», 1 Петрус 5:7, парешонхотирӣ, ташвишҳо, мушкилиҳоро дар бар мегирад). Оё ин аз он сабаб аст, ки Ӯ метавонад ин ғамхориҳоро бартараф кунад? Не. Оё ин аз он сабаб аст, ки Ӯ хоҳишманд аст, ки моро аз онҳо раҳо кунад? Не. Чизи хеле мулоимтар, тасаллибахштар — ин аз он сабаб аст, ки Ӯ барои мо ғамхорӣ мекунад. Дар ин бора фикр кунед!
Мо бояд ҳамаи ғамхориҳо, парешонхотириҳо, ташвишҳо ва мушкилиҳои худро ба Ӯ супорем, зеро мо объекти ғамхории Ӯҳастем; зеро Ӯ ба мо таваҷҷӯҳи амиқи шахсӣ дорад.
Чаро мо бори гарон дорем
Пас чаро мо баъзан бори гарон дорем? Оё ин аз он сабаб нест, ки мо ғамҳои худро намегӯем, хоҳишҳои худро баён намекунем,дилҳои худро дар дуо ва илтиҷо намерезем?
Оё мо ҳамеша, пас аз гуфтани мушкилиҳои худ — бо забони содда ва кӯдакона достони ғамҳои худро баён кардан, онҳоро маълум кардан ва ба ин васила бори худро ба Худованд супоридан — наёфтаем, ки Худои Падари мо моро дастгирӣ кардааст, осоиштагии Ӯ дилҳои моро муҳофизат кардааст?
Ӯ ваъда намедиҳад, ки сабаби ғамхориҳои моро бартараф мекунад ё фишорро аз байн мебарад, аммо он чизе ки Ӯ ваъда медиҳад, осоиштагиест, ки аз ҳар гуна фаҳмиш болотар аст, дастгирӣ дар миёни ғамҳо, ҳисси меҳрубононаи таваҷҷӯҳи Ӯ ба мо.
Доми мо: Ҳама чизро нагуфтан
Доми мо дар он аст, ки мо ҳама чизро ба Ӯ намегӯем.Ғамхориҳои хурд, мушкилиҳои хурдро мо барои худ нигоҳ медорем, ё шояд мегӯем: «Оҳ, Худованд ҳамаи онҳоро медонад»; ва ба ҷои он ки онҳоро ба Ӯ супорем, кӯшиш мекунем, ки онҳоро худамон бардорем, то он даме ки онҳо бори хеле вазнин шаванд, ки мо ба сарнавишти худ шикоят кунем ва фикр кунем, ки ҳеҷ кас ба мисли мо ин қадар ташвиш надорад.
Даъват ба дуо
Биёед, содда бошем. Агар Худованд гӯяд: «Хоҳишҳои худро баён кунед, ҳамаи ғамхориҳои худро ба Ман супоред, борро ба Ман гузоред», ба он такя кунед, ки Ӯ мехоҳад, ки мо ин корро кунем.
Биёед, бо рехтани вазни мушаххасе, ки ҳоло моро фишор медиҳад, ба гӯши Ӯ оғоз кунем. Ҳар рӯз бо худ эҳтиёҷи навро меорад, аммо эҳтиёҷи нав раҳмат ва файзи навро барои қонеъ кардани он меорад; аммо барои раҳоӣ аз фишор мо бояд хоҳишҳои худро баён кунем,бо озодии сухан — зеро ин маънои калимаи «далерона» аст — ба тахти файз биёем.
Фардо чӣ мешавад?
Фардо чӣ мешавад?Мо набояд дар ин ҷо фардоро интизор шавем, фардои мо ҷалолест, ки Масеҳ дар он аст, аммо агар фардо дар ин дунё барои мо тулӯъ кунад, он гоҳ имрӯз мешавад, ва файзе, ки дишаб моро пешвоз гирифт ва имрӯз моро пешвоз мегирад, он вақт дастрас хоҳад буд; аммо агар мо ғамҳоро пеш аз омаданашон интизор шавем, ба мо дастгирӣ ва тасаллӣ ваъда дода нашудааст; Худованди мо гуфт: «Барои рӯз бадии он кофист», ба ин васила ишора кард, ки мо бо фардо коре надорем.
Мушкилоти пешбинишуда ҳамеша аз воқеият бадтар аст, зеро ба мо дастгирии илоҳӣ барои мубориза бо он ваъда дода нашудааст. Ба қафо нигоҳ карда, дар чанд ҳолат чизе, ки мо аз он метарсидем, ташвиш мекашидем, ҳеҷ гоҳ ба вуҷуд наомад; ё агар омад, тасаллӣ, ёрӣ, файз аз Падари раҳматҳо ва Худои ҳамаи тасаллиҳо моро аз он боло бурд.
Чаро аз чизе, ки шояд ҳеҷ гоҳ наояд, битарсем? Дар бораи он чизе, ки Худо барои оянда ваъда додааст, фикр кунед; ба ваъдаи мутмаини Ӯ такя кунед: «Ман ҳеҷ гоҳ туро тарк намекунам ва туро партофта намеравам».
Таърихи Яъқубро бихонед — аввалин касе, ки ба ӯ ин ваъда дода шуд — сипас таърихи Еҳушаъро, дуюмин, ва шумо далелҳои зинда хоҳед дошт, ки Худо ба ваъдаи худ содиқ буд. Шумо наметавонистед ду мардро дар рӯзгор ва насли худ аз Яъқуб ва Еҳушаъ бештар фарқкунанда пайдо кунед; ягона нуқтае, ки онҳо ба ҳам монанд буданд, ин буд, ки ҳар яке ба таҷрибаи нав дар сарзамини бегона ворид мешуд, вақте ки ваъда дода шуд, аммо ҳарду, дар охири роҳи худ, ба садоқати Худо ба ваъдаи худ шаҳодат доданд. Ин барои мо дар Ибриён 13 бо қавитарин ибораҳо такрор шудааст: Ман ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ, ба ҳеҷ ваҷҳ, туро тарк намекунам ва туро партофта намеравам.
Пас, ғамхории фардо дар ин ҷо таъмин шудааст. Бо эътимод ба ин, мо метавонем ба пеш ҳаракат кунем, ки бо дастҳои абадӣ дастгирӣ шуда, бо болҳои сояафкан паноҳ ёфта, дар дасти Падар бехатар бошем; ҳамаи коре, ки мо бояд кунем, ин аст, ки сарҳои хастаи худро дар ҷое, ки Юҳанно сари худро гузошт, бигузорем ва муҳаббат, ғамхорӣ, некии Худои худро бинӯшем, ва вақте ки мушкилот меоянд, онҳоро дар дуо ба Ӯ супорем, борҳо ва борҳо то он даме ки осоиштагии Худо ақлҳои парешонхотири моро ором кунад ва ғамхорие, ки Худо барои мо мекунад, тасаллои дилҳои мо гардад.
Асоси эътимод ба оянда
Муҳаббате, ки мо дар гузашта ин қадар пурра таҷриба кардаем, ин қадар ҳақиқатан исбот кардаем, бояд асоси эътимоди мо ба оянда бошад. «Ӯ, ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо супурд, чӣ тавр бо Ӯ ҳама чизро ба мо ройгон нахоҳад дод?» Мо метавонем ба он такя кунем, ки он чизе ки Худо буд, Худо хоҳад буд то он даме ки ғамҳои биёбон ба охир расанд ва рӯзҳои сафар тамом шаванд; дар ин миён мо медонем, ки ҳама чиз барои некӣ барои онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, кор мекунад. Биёед инро мустаҳкам нигоҳ дорем ва ҳар чизе ки меояд, ҳамаро дар дуо ба Худо барем.
Ҳар як бор дар дуо сабуктар мешавад, Қувват рӯз аз рӯз меояд Аз Худо, ки паноҳгоҳи мост, Ёвари мо ва такягоҳи мо. «Зоғ, ки тамоми рӯз дар ҷустуҷӯи ғизои зарурӣ машғул аст, шабона ба лона бармегардад, то бихобад ва дар бораи фардо фикр намекунад».
