«Ҳар кӣ Падар ба Ман медиҳад — назди Ман хоҳад омад; ва ҳар кӣ назди Ман ояд — Ман ҳеҷ гоҳ берун намекунам!» (Юҳанно 6:37)
Берун кунед! Эй ҷони ман! Чӣ қадар зуд-зуд ин метавонист таърихи ту бошад! Ту Худои худро тарк кардаӣ — оё Ӯ наметавонист туро зуд-зуд берун кунад? Бале! Туро берун кунад ҳамчун сӯзишворӣ барои оташи хашми Ӯ — як боркунандаи бемағз, бесамар! Ва, сарфи назар аз ҳамаи подоши носипосонаи ту барои сабри бесазои Ӯ — аммо Ӯ ҳанӯз эълон мекунад, «Ба ҳаёти Ман қасам, мегӯяд Худованд, Ман аз марги касе, ки мемирад, хурсандӣ намекунам!» Гуноҳҳои ту метавонанд легион бошанд — реги баҳр метавонад намунаи мувофиқи онҳо бошад — фикри пастӣ ва вазнинии онҳо метавонад туро ғарқ кунад; аммо ором бош! Худои сабркунандаи ту интизор аст, ки меҳрубон бошад! Оҳ! Аз гуноҳи худ сахт фурӯтан ва нарм шав, ва қарор кун, ки худро аз нав ба хидмати Ӯ бахшӣ, ва ҳамин тавр омада, Ӯ туро ҳеҷ гоҳ берун намекунад!
Аз сабаби камбудиҳои қаблӣ — ноумед нашав, гуноҳҳои ту бузурганд — аммо сазовориҳои Наҷотдиҳандаи ту бузургтаранд! Ӯ омода аст, ки ҳамаи гузаштаро фаромӯш кунад ва онро ба фаромӯшӣ супорад, агар муҳаббати ҳозира ва ваъдаи итоаткории оянда вуҷуд дошта бошад. «Шимъӯн, писари Юнус — оё ту Маро дӯст медорӣ?» Аҳ! Чӣ қадар фарқ дорад ҳукми Худо аз ҳукми инсон! Баъд аз чунин гуноҳҳои ту, ҳукми инсон чунин мебуд, «Ман ӯро берун мекунам!» Аммо «беҳтар аст, ки ба дасти Худо афтем, назар ба дасти инсон»; зеро Ӯ мегӯяд, ″Ман ҳеҷ гоҳ берун намекунам!″
