Лаззат бе фасод
«Бо имон Мусо... рад кард... аз лаззатҳои гузарандаи гуноҳ баҳра барад.» Ибриён 11:24-25 NKJV
Аз сабаби шаҳват, инсоният ҳар чизеро, ки Худо барои некии мо додааст, гирифта, бо он гуноҳ кардааст. Ҳеҷ чизи хубе нест, ки инсон ба ҳеҷ ваҷҳ фасод накарда бошад.
Моликиятҳои моддӣ ба бутҳои тамаъкор табдил ёфтаанд. Лаззат аз ғизои лазиз ба пурхӯрӣ роҳ додааст (1 Петрус 4:3). Истифодаи гиёҳҳои шифобахш ба сӯиистифода аз маводи мухаддир ва нашъамандӣ табдил ёфтааст. Нӯшидани «каме шароб» (1 Тимотиюс 5:23) ба мастӣ табдил ёфтааст. Бистари издивоҷи шарафманд бо зино, хиёнат, порнография ва дигар сӯиистифодаҳои ҷинсии ногуфтанӣ фасод шудааст (Румиён 1:24-29).
Ин майл дар мо чунон қавӣ аст, ки ҳатто ҳавворӣ Павлус навишт: «Ман медонам, ки дар ман (яъне дар ҷисми ман) ҳеҷ чизи хубе нест... Кӣ маро аз ин ҷисми марг наҷот медиҳад? Ман Худоро шукр мегӯям – ба воситаи Исои Масеҳ Худованди мо!» (Румиён 7:18, 24-25).
Вақте ки мо ба Исо бовар мекунем, Ӯ ба мо қобилияти лаззат бурдан аз атоҳои Худро бе шаҳват ба зиёдаравии гуноҳ медиҳад: «Бовар кунед... ба Худои зинда, ки ба мо ҳама чизро фаровон медиҳад, то лаззат барем» (1 Тимотиюс 6:17). Ва вақте ки мо чеҳраи Ӯро мебинем, мо то абад аз лаззатҳо баҳра хоҳем бурд, бе ҳеҷ гуноҳе.
«Дар дасти рости Ту лаззатҳо то абад ҳастанд.» Забур 16:11
