ҲАНӮХ бо Худо роҳ рафт
«Ёрад яксаду шасту ду сол зист ва Ҳанӯхро ба дунё овард... Ҳанӯх шасту панҷ сол зист ва Матушалаҳро ба дунё овард. Пас аз он ки Матушалаҳро ба дунё овард, Ҳанӯх сесад сол бо Худо роҳ рафт ва писарону духтарон дошт. Ҳамин тавр, тамоми рӯзҳои Ҳанӯх сесаду шасту панҷ сол буд. Ва Ҳанӯх бо Худо роҳ рафт; ва ӯ набуд, зеро Худо ӯро гирифт.» —Ҳастӣ 5:18-24 NKJV
Ҳанӯх бо Худо роҳ рафт дар замоне, ки мардум ба таври ошкоро бар зидди Ӯ исён мекарданд. Мо дар Ҳастӣ 6:5 мехонем: «Ва Худованд дид, ки бадии одам дар замин бисёр аст, ва ҳар як нияти фикрҳои дили ӯ ҳамеша танҳо бадӣ буд.» Ҳанӯх на танҳо аз бадиҳои муайян канорагирӣ кард, балки дар миёни чунин шароит бо Худо роҳ рафт ва аз муошират бо Ӯ лаззат бурд.
Чунин ба назар мерасад, ки вақте Матушалаҳ таваллуд шуд, Ҳанӯх дар бораи тарбияи фарзандонаш дар ҷаҳоне, ки ба зудӣ доварӣ мешуд, нигарон буд. Аз ин рӯ, номи Матушалаҳ, ки маънои «он фиристода хоҳад шуд»-ро дорад, нишондиҳандаи тӯфони бузурге буд, ки Худо барои доварӣ кардани ҷаҳон мефиристод. Ин дар ҳамон соле, ки Матушалаҳ вафот кард, воқеан рӯй дод. «Ҷаҳоне, ки он вақт вуҷуд дошт, нобуд шуд, ки бо об зери об монд» (2 Петрус 3:6).
Чӣ намунаи зебое роҳ рафтани Ҳанӯх бо Худо барои волидони масеҳӣ аст. Дар ҳар вақт тарбияи фарзандони мо дар тарсу ҳарос ва насиҳати Худованд душвор аст, аммо Ҳанӯх шаҳодат дошт, ки ӯ Худоро писанд овард. Ин шаҳодат аз худи Худо омадааст. Ҳанӯх роҳ ва шаҳодати ӯ мувофиқ буданд, ки дар мувофиқат буданд. Ин то имрӯз баланд ва равшан сухан мегӯяд.
Қайд кунед, ки Китоби Муқаддас намегӯяд «Худо бо Ҳанӯх роҳ рафт.» Балки мегӯяд «Ҳанӯх бо Худо роҳ рафт,» ва дар ин мо дарк мекунем, ки ӯ низ бо Худо сухан гуфт ва Худо бо ӯ сухан гуфт. Таъсири чунин муоширати наздик бо Худо Ҳанӯхро як зарфи интихобшуда гардонд, ки Худо метавонист онро ҳамчун даҳони худ барои огоҳӣ аз доварии наздик истифода барад, дар ҳоле ки худи Ҳанӯх метавонист дар сулҳ идома диҳад.
Ибриён 11:5 мегӯяд: «Бо имон Ҳанӯх гирифта шуд, то маргро набинад, ‘ва ёфт нашуд, зеро Худо ӯро гирифта буд’; зеро пеш аз он ки ӯ гирифта шавад, ӯ ин шаҳодатро дошт, ки ӯ Худоро писанд овард.» Ҳанӯх дар насли худ ҳамчун касе, ки Худоро писанд овард, фарқ карда мешавад. Ӯ ба атроф нигоҳ намекард, то мардумро писанд орад ё ба ҳайрат оварад, балки танҳо Худоро писанд орад. Ӯ аз табассуми тасдиқи Худо қаноатманд буд. Ӯ ба бозпас гирифтани қадамҳои худ ниёз надошт, зеро ӯ бо Худо роҳ рафт.
Роҳ рафтани Ҳанӯх ба таври зебо инъикос мекунад ҳаёти Худованд Исоро дар инсонияти фурӯтани Ӯ, ки метавонист бигӯяд: «Касе ки Маро фиристодааст, бо Ман аст. Падар Маро танҳо нагузоштааст, зеро Ман ҳамеша он чизҳоеро мекунам, ки Ӯро писанд меоранд» (Юҳанно 8:29). Дар ин як оят, хусусиятҳои гуногуни ахлоқии Худованд Исо ба таври равшан дида мешаванд. Ӯ Фиристодашуда буд. Ӯ омад, то рисолатеро, ки Падар ба Ӯ дода буд, иҷро кунад – на ба чап ва на ба рост рӯй гардонад, балки дар роҳи рост ба пеш ҳаракат кунад, то онро анҷом диҳад. Ишаъё 50:7 ба мо мегӯяд, ки чеҳраи Ӯ мисли санг сахт буд, ва Ӯ медонист, ки шарм намедорад. Падар бо Ӯ буд, ва ҳардуи онҳо якҷоя рафтанд (Ҳастӣ 22:8). Аз ин рӯ, хушбӯии ширин барои писанди Падар баланд шуд.
Ҳанӯх тарҷума шуд, ба осмон бурда шуд, бе он ки маргро бубинад – мукофоти муборак барои роҳ рафтани содиқонаи ӯ бо Худо, ки ба дили Ӯ бисёр писандӣ овард. Азбаски Худо ӯро гирифта буд, Ҳанӯх ёфт нашуд. Оё шумо фикр мекунед, ки одамон ӯро ҷустуҷӯ карданд? Новобаста аз он ки онҳо карданд ё накарданд, нигаронии Ҳанӯх набуд. Худо дар назар дошт, ки пеши назари рӯҳонии мо дурнамои аҷиберо гузорад, ки мо низ, ки зиндаем ва то омадани Худованд боқӣ мемонем, метавонем дар ҳар лаҳза даъват шавем, суханони Ӯро шунида: «Ба ин ҷо бароед» (Ваҳй 4:1). Ин тоҷи файзи Ӯ хоҳад буд! Ношоиста будани мо дар худамон, мо дар тамоми шоистагии Масеҳ, Наҷотдиҳандаи мо, бо Ӯ гирифта хоҳем шуд. Бале, бо Ӯ дар хонаи Падар – ва ҳамин тавр мо то абад бо Худованд хоҳем буд (1 Таслӯникиён 4:17)!
Дар Яҳудо, номаи охирини Аҳди Ҷадид, мо мехонем: «Ҳоло Ҳанӯх, ҳафтум аз Одам, дар бораи ин мардон низ пешгӯӣ карда, гуфт: ‘Инак, Худованд бо даҳҳо ҳазор муқаддасони худ меояд, то бар ҳама доварӣ кунад, то ҳамаи онҳоеро, ки дар миёни онҳо бехудоянд, аз ҳамаи корҳои бехудоёнаи худ, ки ба таври бехудоёна кардаанд, ва аз ҳамаи суханони сахте, ки гуноҳкорони бехудо бар зидди Ӯ гуфтаанд, маҳкум кунад’» (Яҳудо 14-15). Ҳанӯх, ки бо роҳ рафтани худотарсонаи худ ба дили Худо писандӣ овард, зарфи мувофиқе буд, ки барои Худо шаҳодати муассир диҳад, то виҷдони бехудоёнро дар атрофи худ ҳал кунад. Байни марди худотарс ба монанди Ҳанӯх ва гуноҳкорони бехудо, ки бо зӯроварӣ ва барои доварӣ пухта буданд, тафовути калон вуҷуд дошт. Аъмол 14:16-17 ба мо хотиррасон мекунад, ки Худо худро бе шаҳодат нагузоштааст: «Ки дар наслҳои гузашта ба ҳамаи миллатҳо иҷозат дод, ки бо роҳҳои худ роҳ раванд. Бо вуҷуд, Ӯ худро бе шаҳодат нагузошт.»
Мо аксар вақт шунидаем, ки таърих такрор мешавад, ки ин исбот мекунад, ки дили инсон тағйир наёфтааст. Бадии дар дили инсон дар замони Ҳанӯх аз бадии ҳозира фарқ надорад. Ин пешгӯии Ҳанӯх пеш аз тӯфони бузурге дода шуда буд, ки ҷаҳонро нобуд кард, аммо он дар Яҳудо сабт шудааст, ки ба мо ошкор мекунад, ки иҷрои ниҳоии доварӣ бар бехудоёни насли ҳозира ҳанӯз дар пеш аст. Мо метавонем итминон дошта бошем, ки дар ҳоле ки дили инсон тағйир намеёбад, Худо, ки «чашмони Ӯ аз дидани бадӣ поктар аст» (Ҳабаққуқ 1:13), воқеан он чиро, ки гуфтааст, ба амал хоҳад овард. «Ӯ рӯзеро таъин кардааст, ки дар он ҷаҳонро бо адолат аз ҷониби Марде, ки Ӯ таъин кардааст, доварӣ хоҳад кард» (Аъмол 17:31).
Дӯстони азиз, донистани он ки ин чизҳо ҳатман ба амал хоҳанд омад, биёед мо саъю кӯшиш кунем, ки ба Ӯ писанд оем, «Ки қодир аст шуморо аз лағзиш нигоҳ дорад, ва шуморо беайб дар ҳузури ҷалоли худ бо шодии бузург ба Худои Наҷотдиҳандаи мо, ки танҳо Ӯ доност, ҷалол ва бузургӣ, ҳукмронӣ ва қудрат, ҳам ҳоло ва ҳам то абад бод. Омин.» (Яҳудо 24-25).
Ҳанӯх ҳамчун касе, ки Худоро писанд овард, тарҷума шуд дар рӯзҳои хеле пеш аз он ки «файз ва ростӣ ба воситаи Исои Масеҳ омад» (Юҳанно 1:17). Файз пурра омадааст, калисо дар асоси файзи Худо тарҷума хоҳад шуд. Пас аз тарҷумаи мо, мо бояд аз курсии доварии Масеҳ гузарем ва дар он ҷо андозаеро, ки мо Ӯро писанд овардаем, омӯзем.
Дар нури ин ду чиз – файзи Худо ва масъулияти мо – биёед мо сахт хоҳиш дошта бошем, ки пеш аз курсии доварӣ ҳукме дошта бошем, ки мо Худованди худро писанд овардаем. —Ф. Б. Ҳоул
