Соли 2008 буд. «Даҳ соли охир гармтарин дар таърихи замин буданд,» гуфт эколог дар конфронси миллӣ оид ба ояндаи устувори замин. «Ин тағйироти назаррас ба як чиз вобаста аст – истеъмоли беэҳтиётонаи захираҳои табиӣ аз ҷониби инсон.» Ҳақиқати ғамангез ин аст, ки инсон дар кӯшишҳои худ барои бароҳаттар кардани зиндагӣ, захираҳои заминро ба таври аз ҳама ифлоскунанда истифода бурдааст.
Ин коршинос идома дод: «Ин дигар масъалаи барқарорсозӣ нест, балки танҳо таъмири муваққатӣ аст. Мо наметавонем ба рӯзҳои Одам ва Ҳавво дар боғ баргардем; мо танҳо гуноҳи худро дар ёд дошта метавонем. Биҳишт гум шудааст ва рӯзи қиёмат наздик аст.» Сипас ӯ гуфт: «Ҳамаи коре, ки мо карда метавонем, ин аст, ки тарзи ҳаёти алтернативии «сабзтар»-ро қабул кунем, ки ба мо каме вақти бештар пеш аз анҷом медиҳад.»
Гарчанде ки ман оморҳои истифодашударо барои дастгирии паёми ӯ қадр кардам, он чизе ки маро бештар ба ҳайрат овард, ишораҳои ин сухангӯ ба «Одам ва Ҳавво,» «биҳишти гумшуда,» «гуноҳи мо» ва «рӯзи қиёмат» буд. Агар мавзӯи ӯ ояндаи устувори замин мебуд, ӯ ба шунавандагони худ умеди зиёде барои муддати тӯлонӣ нигоҳ доштани чизе намедод.
Ояндаи наздик хира ба назар мерасад. Экологҳо мебинанд, ки «гуноҳи мо» боиси афзоиши гармшавии глобалӣ мегардад, аммо масеҳиён гуноҳи инсонро ҳамчун сабаби «мусибати бузург» (Матто 24:21) мебинанд, ва ин ки бидуни Масеҳ барои мо умеде нест, ки ҳатто ба биҳишт наздик шавем.
Аммо имкон дорад, ки чизе беҳтар аз биҳишти заминӣ ба даст орем. Тавассути Масеҳ мо метавонем наҷотро ба даст орем, ки моро ба пирӯзӣ бар ифлосшавии глобалии гуноҳ, азоб ва марг барои абадият мебарад: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
Дар ҳоле ки ин эколог ба мо мегӯяд, ки тарзи ҳаёти «сабзтар» ба мо «каме вақти бештар пеш аз анҷом» медиҳад, Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки ҳаёт «бо Масеҳ» ба мо абадиятро дар осмон медиҳад, «ки хеле беҳтар аст» (Филиппиён 1:23).
