Роҳнамоҳои рӯҳонӣ барои онҳое, ки барои бартарӣ дар дуо қудрати бештарро орзу мекунанд. Аввалан, мо таваҷҷӯҳи навшударо ба шартҳои бузурги асосии дуои мақбул ва самарабахш, ки бояд ҳамеша дар назари онҳо бошад, ҷалб мекунем:
Рад кардани ҳама гуноҳҳои маълум
«Агар ман дар дили худ бадӣ дошта бошам, Худованд маро намешунавад», (Забур 66:18).
Рӯҳи бахшиш
«Вақте ки шумо истода дуо мекунед, агар бар зидди касе чизе дошта бошед, бубахшед», (Марқӯс 11:25).
Эътимоди имон
«Ҳар чизеро, ки ҳангоми дуо хоҳиш мекунед, бовар кунед, ки онро мегиред», (Марқӯс 11:24).
Ангезаи рӯҳонӣ
«Шумо мепурсед ва намегиред, зеро шумо нодуруст мепурсед, то онро бар ҳавасҳои худ сарф кунед», (Яъқуб 4:3).
«Ба номи Исо».
«Агар шумо чизеро ба номи Ман пурсед, Ман онро иҷро мекунам», (Юҳанно 14:13,14; 16:23).
Мувофиқи иродаи Худо
«Агар мо чизеро мувофиқи иродаи Ӯ пурсем, Ӯ моро мешунавад», (1 Юҳанно 5:14).
