Вақте ки Барнаббо ба Антиохия омад, ки дар он ҷо бисёриҳо ба наздикӣ табдил ёфта буданд, ӯ «ҳамаи онҳоро насиҳат дод, ки бо қасди дил ба Худованд часпанд. Зеро ӯ марди нек буд, ва пур аз Рӯҳи Муқаддас ва имон; ва бисёр одамон ба Худованд илова шуданд» (Аъмол 11:23-24). Ин аст он чизе, ки масеҳӣ бояд кунад – бо қасди дил ба Худованд часпидан. Дар Масеҳ қудрат ва кофӣ барои ҳама чизе, ки Ӯ мехоҳад шумо кунед ё бошед, вуҷуд дорад. Баъзеҳо дар аввали имон овардан як мавсими тӯлонии шодӣ доранд; аммо Худо дилҳои моро медонад ва чӣ қадар зуд мо ба шодии худ ба ҷои Масеҳ такя карданро оғоз мекунем. Аммо на шодӣ, балки Масеҳ бояд ҳадафи мо бошад.
Гуноҳ дигар бар шумо намемонад – Худо гуноҳҳои шуморо нест кардааст; аммо ҷисм дар шумо то охир аст: ва решаи кӯҳна навдаҳои худро мебарорад, ки агар мо меваҳои талхи онро дарав накунем, бояд ҳангоми пайдо шуданашон бурида шаванд. Аз он ҳеҷ меваи хубе ба даст намеояд. Ин табиати нав аст, ки барои Худо мева медиҳад. Аммо гарчанде ки ҷисм дар шумост, дар бораи ин фикр накунед; балки дар бораи Масеҳ фикр кунед ва файзи Ӯро ҷӯед, то аз ҷисм рӯй гардонед (Ғалотиён 5:13,16-17).
Вақте ки шумо дар дониши Масеҳ рушд мекунед, шодие меояд, ки аз шодии аввал амиқтар аст. Ман Масеҳро кам ё зиёд тақрибан чил сол мешиносам ва метавонам ба ростӣ бигӯям, ки ҳоло дар Ӯ ҳазор маротиба бештар шодӣ дорам, назар ба он ки дар аввал доштам. Ин шодии амиқтар, оромтар аст. Об, ки аз кӯҳ мефарояд, зебост ва садои бештар медиҳад, аммо шумо хоҳед дид, ки об дар ҳамворӣ амиқтар, оромтар ва умуман муфидтар аст.
Ба Худованд часпидан.
Дили парешон ё тақсимшуда сабаби бадбахтии масеҳиён аст. Вақте ки мо аз паи чизе меравем, ки ба Масеҳ мувофиқ нест, мо аз манбаи қувват дур ҳастем. Вақте ки ҷон аз Масеҳ пур аст, мо барои партовҳои ин ҷаҳон дил ё чашм надорем. Агар Масеҳ бо имон дар дили шумо сокин бошад, шумо нахоҳед пурсид: «Дар ин ё он чӣ зарар дорад?» Балки саволҳои шумо инҳо хоҳанд буд: «Оё ман инро бо ризоияти Худованди худ мекунам? Оё Ӯ метавонад дар ин кор бо ман ҳамроҳ шавад?»
Нагузоред, ки ҷаҳон ба дили шумо ворид шавад ва фикрҳои шуморо парешон кунад. Ман махсусан ба шумо ҷавонон сухан мегӯям. Онҳое, ки калонтаранд, таҷрибаи бештаре аз он чӣ ҷаҳон аст, доранд ва бештар беарзишии онро медонанд; аммо ҳама чиз дар пеши шумо дурахшон аст, ки кӯшиш мекунад шуморо ҷалб кунад. Табассумҳои он фиребандаанд – аммо он табассум мекунад. Он ваъдаҳое медиҳад, ки наметавонад иҷро кунад – аммо онҳоро медиҳад. Дилҳои шуморо ҷаҳон қонеъ карда наметавонад: он наметавонад онҳоро пур кунад. Онҳо барои Масеҳ хеле каманд: Ӯ осмонро бо шодӣ пур мекунад ва дили шуморо то лабрез пур хоҳад кард.
Бо қасди дил ба Худованд часпидан.
Ӯ медонист, ки дил чӣ қадар хиёнаткор аст ва чӣ қадар зуд чизеро ба ҷои Ӯ мегузорад. Шумо дар ҳақиқат бояд бифаҳмед, ки дар дили худатон чӣ ҳаст: аммо бо Худо бимонед ва шумо онро бо Ӯ, бо дарки файзи Ӯ хоҳед фаҳмид. Агар накунед, шумо онро бо ғами талх тавассути васвасаи муваффақи шайтон хоҳед фаҳмид.
Агар шумо аз Худо дур шуда бошед ва чизҳои дигар ворид шуда, гӯё қабате бар дили шумо сохта бошанд, шумо шодиро фавран барнамегардонед. Худо мехоҳад, ки шумо бо ин қабат дар доварии ҳақиқии худ мубориза баред ва ба Ӯ баргардед. Дар хотир доред, ки Масеҳ шуморо бо хуни Худаш харид, то шумо аз они Ӯ бошед, на аз они ҷаҳон.
Нагузоред, ки Шайтон байни шумо ва файзи Худо қарор гирад. Новобаста аз он ки шумо чӣ қадар бепарво будед, чӣ қадар аз Ӯ дур шуда бошед, ба муҳаббати Ӯ дар бозгашт ба Ӯ такя кунед. Ин шодии Ӯст, ки шуморо дубора бубинад. Ба гуноҳ бо даҳшат нигоҳ кунед, аммо ҳеҷ гоҳ Ӯро бо беэътимодӣ ба муҳаббати Ӯ хато накунед. Ба файзи Ӯ беэътимодӣ накунед. Ба муҳаббати Ӯ беэътимодӣ накунед. Ӯ шуморо дӯст доштааст, ҳоло дӯст медорад ва то охир дӯст хоҳад дошт.
Бо Исои Наҷотдиҳандаи худ бисёр сӯҳбат кунед.
Ҳеҷ гоҳ бе он ки бо Ӯ мисли дӯсти азиз роҳ рафтан ва сӯҳбат карданро натавонед, қаноатманд набошед. Бо ҳеҷ чизе камтар аз муоширати наздики рӯҳӣ бо Ӯ, ки шуморо дӯст доштааст ва шуморо аз гуноҳҳоятон бо хуни Худаш шустааст, қаноатманд набошед. Дар бораи он чизе, ки Ӯ азоб кашидааст, ҳукми гуноҳ бар салиб, то шуморо аз они Худ кунад, фикр кунед!
