Эстер бо оромиш амал карда, на бо шитобкорӣ, шоҳ ва Ҳомонро ба зиёфате, ки омода карда буд, даъват кард. Даъват шудани Ҳомон аз ҷониби Малика Эстер ҳамроҳи шоҳ ғайриоддӣ буд — шарафи бузург! Вақте ки ба хона баргашт, ӯ бо ғурур ба оила ва дӯстонаш дар бораи бузургии худ, сарвати бузурги он рӯз ва дурнамои аҷиби фардо нақл кард. «Аммо,» илова кард ӯ, «ҳамаи ин ба ман ҳеҷ фоидае надорад, то даме ки ман Мардакайи яҳудиро дар дарвозаи шоҳ нишаста мебинам.»
Мушкиле нест, зан ва дӯстонаш ба ӯ итминон доданд. Бигзор дормоне ба баландии 75 фут сохта шавад, «ва субҳ ба шоҳ пешниҳод кунед, ки Мардакайро дар он овезанд; сипас бо шоҳ ба зиёфат бо шодӣ равед.» Ин аст ҷаҳоне, ки мо дар он зиндагӣ мекунем. Ҳаёти касе, ки дар роҳи лаззати он меистад, барои он хеле кам арзиш дорад.
«Нигоҳи ғуруромез» дар Масалҳо 6:16–19 дар рӯйхати чизҳое, ки Худованд нафрат дорад, дар ҷои аввал аст. Ҳомон намунаи марди гуноҳ аст — ки ҳамчун шоҳи худсари Дониёл 11, ё Антихрист низ маълум аст — ки дар рӯзи наздик худро аз ҳама боло хоҳад гузошт, дар маъбади Худо хоҳад нишаст, ибодатро ҳамчун илоҳӣ талаб хоҳад кард ва таъқиботи марговарро бар зидди ҳамаи онҳое, ки ба талабҳои ӯ муқобилат мекунанд, оғоз хоҳад кард, ки бисёре аз онҳо шаҳид хоҳанд шуд. Дар тӯли таърих, мардони ғуруромез ба мавқеъҳои қудрати бузург расидаанд. Онҳо аксар вақт онҳоеро, ки барои Худованд ва Каломи Ӯ истода буданд, таъқиб карда, ба онҳо таъқибот ва марг овардаанд. Худованди мо Исо ба ҳамаи мо мегӯяд, агар мо дар чунин шароит қарор гирем: «То марг содиқ бош, ва ман тоҷи ҳаётро ба ту хоҳам дод» (Ваҳй 2:10).
